Ze zijn moe, en kunnen wel rekenen!

juli 1, 2014

De afgelopen twee weken zijn er bij ons op school, net als op vele andere, toetsweken geweest.

  • Docenten maken toetsen.
  • Leerlingen leren voor toetsen.
  • Leerlingen maken toetsen.
  • Docenten kijken na.
  • Docenten voeren cijfers in.
  • Er zijn mensen blij.

Gewoon, onderwijs dus. Zou je zeggen.

Voor de laatste toetsweek zijn er ook de laatste lessen. Dan kan al op woensdag het geval zijn, of zelfs op dinsdag.

‘Meneer, dit is de laatste les. Gaan we film kijken?’

‘Ziet dit er uit als een bioscoop?’

‘Maar bij de andere drie lessen vandaag mocht het wel.’

‘Dan hadden jullie daar alle stof al af, waarschijnlijk.’

‘Nee hoor, maar de docent zei dat we dat ook wel thuis konden doen.’ (hier ga ik nog eens op terugkomen…, dat vind ik namelijk ook…)

‘Dat zou heel wel kunnen. Maar doordat wij de laatste drie lessen tijd hebben verloren omdat een aantal van jullie de presentaties niet volgens afspraak hadden klaarstaan en we daar veel tijd aan verloren hebben geldt dat voor deze les helaas niet.’

‘Maar wij zijn zo moe!’

‘Dus jullie zijn moe geworden van 3 uur naar films kijken? Dan zullen we dat nu maar niet maar gaan doen.’

Gewoon, onderwijs dus. Zou je zeggen.

‘Nee, wij zijn moe van het hele jaar. De hele dag opletten. En iedere docent die denkt dat hij het belangrijkste vak heeft. En dat wij nog thuis nog wel een uurtje aan zijn vak kunnen besteden omdat hij/zij het zo nodig vindt het hele uur vol te kletsen.’

‘Dat snap ik helemaal! Maar hebben jullie voor mijn vak ooit veel huiswerk moeten maken?’

‘Nee. Maar dat maakt niet uit. Het gaat om het totaal. We zijn gewoon moe.’

‘Dat snap ik. Maar volgende week is de toetsweek en vandaag gaan we nog een aantal lastige zaken langslopen. Dat is namelijk mijn werk. Beslissen wanneer het nodig is en wanneer het kan. Wanneer wat. En nu is het nodig.’

De leerlingen vallen stil.

De les gaat natuurlijk gewoon door.

De leerlingen doen mee. Dat hun opzet is mislukt zijn ze snel vergeten. Op die ene na dan, die demonstratief met het hoofd op de bank blijft liggen. Dat is geen probleem. Die kan het zonder uitleg en extra voorbeelden. Maar de meesten in deze klas niet. Al zouden ze dat nog zo graag willen.

Aan het eind van de les stel ik een niet onbelangrijke vraag, die vaak, om welke reden dan ook, tijd dus meestal, niet gesteld wordt.

‘Wie heeft er van deze les iets geleerd?’

Meer dan de helft steekt hun hand op.

‘Wie denkt dat hij/zij door deze les een hoger cijfer voor de toets gaat halen?’

Meer dan de helft steekt hun hand op.

Leren loslaten tegeltje-kind-leren-fietsen

De toetsweek volgt. Ik moet surveilleren. Ik sta in de gang voor de klas en spreek met leerlingen voor de deur.

‘Ik was echt te moe om nog te leren, meneer. Waarom moeten we nu aan het eind van het jaar voor alle vakken nog een toets gaan maken?’

Een goede vraag en ik val even stil.

‘Het is echt te veel,’ voegt een andere leerling toe.

‘Weet U wel hoe het is om 8 uur lang elke dag naar leraren te moeten opletten en naar leraren te luisteren”, voegt leerling drie toe.

Ik probeer een antwoord te formuleren en het lukt me om de leerlingen te laten luisteren.

‘Ja, dat weet ik.’ En ik ets nogmaals in mijn geheugen dit nooit te vergeten.

‘Gaat de toets moeilijk worden?’. Leerling vier, linksachter stelt een schijnbaar concrete vraag.

‘Nee, niet als je geleerd hebt,’ is mijn standaard antwoord, en dat klopt in mijn geval ook wel.

De eerste leerling die mij aansprak doet een kleine stap naar voren.

‘Nou, ik heb het uitgerekend en voor alle vakken behalve wiskunde heb ik aan een 1,2 genoeg deze toetsweek.’

‘Grappig, dat je wel kunt rekenen maar dan voor wiskunde toch meer dan een 1,2 nodig heb,’ kom ik, toch weer docerend, terug.

‘Ik heb alleen voor Duits een 3,4 nodig, de rest maakt niet uit.’

‘Ik voor geschiedenis, een 4,2. En voor aardrijkskunde een 3,8.’

‘Ik voor Nederlands een 1.8, voor Frans een 4,7 en voor Duits een 5,2. Dus ik heb alleen voor Duits geleerd vandaag.’

Gewoon, onderwijs dus. Zou je kunnen zeggen.

Je zou het ook anders kunnen zeggen.

Niet gewoon. Onderwijs. Dus.

Ho. Ho. Ho.

Dat zou best een goed einde van deze bijdrage zijn geweest.

Hoe liep het nu echt af?

Voor mijn vak en deze klassen?

De leerlingen die ik sprak hadden allemaal een (ruime) voldoende.

Zij hadden echt wel geleerd. Ondanks hun woorden. Ondanks hun vermoeidheid. Zij waren betrokken. En zij gaven een signaal.

Wat zijn mensen toch wonderlijke wezens.

Laten wij zorgen dat zij dit blijven.

Daar is geen rekentoets voor nodig. Als het nodig is kunnen leerlingen prima rekenen.

Kunnen ze ook rekenen op jou?

rekenenen op jouw! animaatjes-rekenen-69059

 


Accepteer geen ja, maar. Punt!

mei 5, 2014

20060416rond-jamaar-bord1. Eerder heb ik hier geschreven over “Accepteer geen ja, maar. Punt!

2. Vandaag kwam ik op een van de Sociale Media een stoel tegen die je een stroomstoot geeft als je “Ja, maar” zegt. Cool!

De maker daarvan, Daan Rosegaarde, zette ook meteen een punt achter zijn idee :( Hij maakte er maar één…..

3. Vanavond nam ik op Twitter voor de 2e keer deel aan #blogpraat.

En ik gaf aan dat de discussie aldaar, die deze keer ging over het al dan niet plannen van blogposts, mij deed besluiten na afloop deze half klaarliggende post toch te publiceren.

Bij deze dus.

Een klein stukje gekopieerd uit een post over het MT500:

JA-MAAR-STOEL

Innovatie is niet makkelijk, weet Roosegaarde. ‘Er is een soort intrinsieke Nederlandse methode om op nieuwe ideeën te antwoorden met twee woorden: ja maar.’ Hij ontwierp daarvoor zelfs een speciale stoel, de ‘ja-maar-stoel’, die lichte stroomstootjes afgeeft op het moment dat degene die erop zit de twee fameuze woorden achter elkaar uitspreekt. ‘Elke opdrachtgever die bij ons in onze studio komt is er een beetje bang voor’, verklapte hij op het MT500-event. ‘En natuurlijk moet je ook kritisch en analytisch zijn, maar ik zou graag oproepen: durf wat meer, durf te innoveren, anders bljjf je vastzitten in dat oude.’ Vandaar ook dat hij maar één zo’n ‘ja-maar-stoel’ wil en het ding niet in productie wil nemen. ‘Dat zou te makkelijk zijn.’

En toch…..

In het onderwijs zouden we heel wat van die JA-MAAR-STOELEN kunnen gebruiken.

Maar ook…..

Is het misschien niet de goede oplossing?

Wat dan wel?

“Veel nee zeggen om een goede ja te krijgen?”

Wat dan wel?

“Mensen opnieuw leren kijken, leren ontdekken?”

Hoe dan?

Misschien toch….. “Accepteer geen ja, maar. Punt!

Met of zonder stoel?

Ik wil die ene wel hebben!

 

 


Workfree zone.

april 19, 2014

In deze post wil ik jullie vragen even te luisteren naar een liedje.

Workfree Zone

Every boy and girl has to go to school.
Not working in a factory, and everybody has a tool.
The whole day in the factory, behind a dangerous machine
And no way, that place is clean!

Every child has right to get something to learn,
And let their parents work, cause money is what they have to earn.
Workfree zones, are a beginning of a better begin,
Because every child has the rights to win.

Suddenly there was a man, who thought this can’t be,
Children working for a living, that’s not what they should do.
Children have the right to learn.
So the children’s act begun.

Every child has right to get something to learn,
And let their parents work, cause money is what they have to earn.
Workfree zones, are a beginning of a better begin,
Because every child has the rights to win.

If children can  choose for themself, what they wanna do.
Work or go to school, the world would probably be new.
Chaotic it will be, the system will disappear
No one will know what they want, and it won’t be a good year

Every child has right to get something to learn,
And let their parents work, cause money is what they have to earn.
Workfree zones, are a beginning of a better begin,
Because every child has the rights to win.

Lyrics by: Rosa en Tamara
Sung by: Tyche and Julia
Guitar by: Tamara

Het liedje is gemaakt als onderdeel van Challenge 2, Education and protections against child labour.

Zodra ze deze challenge gezien hadden vroegen een aantal leerlingen mij:
“Mogen wij ook een liedje maken?”
Ik zei: “Ja, natuurlijk!”
En zij gingen aan de slag.

Een paar dagen later kreeg ik de tekst toegestuurd.
Gisteren kreeg ik het liedje opgestuurd.

Ik vind het krachtig. Erg krachtig.

Regelmatige lezers van dit blog zullen misschien weten dat ik al een aantal jaren met veel plezier deelneem aan Learning Circles en dat dit jaar binnen de “Met Lot op Reis” cirkels het onderwerp kinderrechten is. Bijna een maand geleden schreef ik hier een post over een tekening die mijn leerlingen gemaakt hebben als onderdeel van Challenge 1, The Right to good food, clean water  and health care: “Soms moet je niets schrijven“. Een tekening die door professionele cartoonisten inmiddels is omgezet naar een echte cartoon!, waarover meer te lezen is in een bijdrage van vorige week: “Dat je huilt en lacht, van die dingen“.

De inspiratie van de leerlingen kwam uit een video die we in de klas hebben bekeken bij de introductie van Challenge 2. In deze video wordt een beeld geschetst van de 215 miljoen kinderen wereldwijd die werken terwijl zij naar school zouden moeten gaan. Een manier om hier iets aan te doen is het installeren van “Child Labour Free Zones“.

Ik hoop dat het liedje helpt aandacht te genereren voor dit probleem. Ik hoop dat de kinderen en de leerkrachten van nu zorgen dat de kinderen van morgen dit soort liedjes niet meer hoeven te maken. Onderwijs is zoveel meer dan feiten en toetsen.

 

 

 

 

 


Dat je huilt en lacht, van die dingen.

april 10, 2014

Een mooie cartoon dit, wel hard: “The inevitable result”

Met Lot op Reis Sandtimer cartoon 2

 

En deze is ook al zo mooi, en niet minder hard: “Food in the world”

Met Lot op Reis Sandtimer cartoon

 

Ze hebben een paar dingen gemeenschappelijk, deze twee cartoons.

  • Het zijn allebei zandlopers
  • Ze vertellen allebei iets over de oneerlijke verdeling van voedsel op deze wereld
  • Ze zijn beide gemaakt door professionele cartoonisten

Deze twee cartoons hebben nog iets gemeenschappelijk.

  • Ze hebben beide als voorbeeld een tekening van kinderen!

De kinderen die deze tekening gemaakt hebben dit gedaan als een onderdeel van de Learning CircleMet Lot op Reis” waarin zij leren over kinderrechten. Waarin zij de challenge kregen tekeningen te maken over de verdeling van voedsel en water op de wereld. De tekeningen werden naar de site cartoonmovement.com gestuurd en maakten kans om door een een echte cartoonist als bron van inspiratie te worden gebruikt!

Een van de tekeningen die de leerlingen maakten was deze.

Met Lot op Reis Cartoon 3

Ik mag deze kinderen les geven.

En dan zie ik dit ontstaan.

En dan huil ik en dan lach ik.

Dan ben ik verdrietig en trots.

Dat het nu zo is, maar dat het misschien anders gaat zijn.

Het is zo pijnlijk en zo mooi.

En dan huil ik en dan lach ik.

 


Lerarenmaatschappen? Een goed idee?

maart 23, 2014

Zaterdag 22 maart heb ik een bijeenkomst bijgewoond op het Vathorst College in Amersfoort waarbij een groep docenten en andere geïnteresseerden zich hebben bezig gehouden met de vraag of er een plaats is in het Nederlandse onderwijs voor een lerarenmaatschap.

Het initiatief tot de bijeenkomst was genomen door Frank Weijers, Dick van der Wateren en Renske Valk, naar aanleiding van een publicatie van Frank hierover in september 2013: “Echte ondernemersleraren worden geen ondernemerleraar“.

maatschappp

Deze publicatie heeft tot de nodige reacties geleid en op verschillende plaatsen is er aandacht aan besteed aan het idee, o.a. bij stichting beroepseer en bij hetkind, en in de februari editie van Van12Tot18 is een interview verschenen met Frank en Dick. Er is ook een LinkedIn groep aangemaakt en een website voor de deelnemers.

Deze eerste bijeenkomst was in de eerste plaats verkennend. Wie, wat, hoe verder?

Is een lerarenmaatschap een goede vorm om leraren meer zeggenschap te geven over niet alleen de inhoud maar ook de organisatie van onderwijs om zo de kwaliteit te verhogen?

Via een kennismakingsronde en een aantal vragen ontstond langzamerhand een beeld van de aanwezigen en hun ideeën. Dit beeld is deels vastgelegd in de vorm van tekst op een aantal whiteboards en dit zal worden verwerkt en gedeeld door Iris Franck, docent geschiedenis op het College Sint Paul in Den Haag.

De vragen die zijn langsgekomen tijdens de wisselende discussies en vragenrondes en die beantwoord dienen te worden als een van de volgende stappen zijn verzameld door Daniel Dessaur, docent geschiedenis op het Essener, RSG NO Veluwe. Hij zal ze organiseren, aanvullen met zijn eigen vragen en oproepen tot additionele vragen en antwoorden.

Wat mij het meeste is bijgebleven is de grote mate van betrokkenheid die door alle aanwezigen ten toon werd gespreid. Een gedeelde wens was duidelijk de kwaliteit van de docent meer te kunnen inzetten, waarbij de vorm in essentie secundair is. Zo werd een mooie invulling van een lerarenmaatschap geponeerd door Laurent Chambon, docent Frans op het Hyperion College in Amsterdam, een meester-gezel systeem in een verder platte organisatie.

Om het delen van al het verzamelde en een goede voortgang mogelijk te maken is door Dick van der Wateren inmiddels de blog Lerarenmaatschap opgezet en iedereen met interesse in dit onderwerp is van harte uitgenodigd om daar te reageren. Alle suggesties, vragen en antwoorden zijn welkom!

Een van de zaken die aan de orde kwam of een lerarenmaatschap sectiebreed of schoolbreed ingezet zou kunnen of moeten gaan worden Hoe groot of klein zij zou moeten beginnen met betrekking tot het aantal leerjaren? Zou zij binnen een bestaande school, of een bestaand schoolgebouw, moeten starten? Waaruit zou zij bestaan?

Ik heb daarom even een korte lijst van de aanwezige docenten gemaakt en hun bevoegdheden gemaakt en kom dan tot de volgende “lerarenmaatschap”.

Elly Loman Aardrijkskunde
Dick van der Wateren Aardrijkskunde
Jeroen Steenman Bewegingsonderwijs
Frans Droog Biologie
Elly Loman Biologie
Riks Ytsma Communicatie
Frank Weijers Economie
Liesbeth Breek Frans
Laurent Chambon Frans
Daniel Dessaur Geschiedenis
Iris Franck Geschiedenis
Daniel Dessaur Maatschappijwetenschappen
Laurent Chambon Maatschappijwetenschappen
Glenn Hille NaSk
Jeroen Clemens Nederlands
Jan Lepeltak Nederlands
Jos Reulen Zorg en Welzijn
Renske Valk

Er is dus nog een beperkt aantal vacatures…. :)


En wat willen leerlingen dan?

maart 22, 2014

578_foto1_afbeelding_normaalEr zijn van die dingen die dingen in gang zetten omdat ze op hun plaats vallen. Een Dalton school. Een gesprek met een mentorklas. Zij “willen”, maar “moeten” te vaak. De zomervakantie is korter. De politiek “wil”. Het lesjaar is langer. De schoolleiding “moet”. Een vergadering met mentoren. Een verzoek zonder druk. Een discussie. Een vraag. Een wens. Een mogelijkheid!

Hieronder de email die ik gisteren heb gestuurd aan alle leerlingen van mijn 3 3-VWO klassen.

De titel: UITDAGING!

Beste leerling van 3-VWO,
Een UITDAGING!
Stel je voor: je mag zelf twee dagen bepalen wat en hoe je wilt leren!
Zou je in staat zijn een programma te maken waar je meer van leert (en dat misschien ook nog eens leuker is 😄) dan twee dagen met alleen maar lessen? Een programma waarin je dingen kunt doen die school nu nog niet voor je doet?
Wat zou je willen doen?
Wat zou je hier voor nodig hebben?
Zou je mensen willen uitnodigen die iets komen vertellen?
Zou je op excursie willen gaan in de omgeving?
Zou je iets voor een goed doel willen doen?
Zou je proefjes willen doen?
Zou je iets willen bouwen of iets schrijven of iets maken?
Zou je in staat zijn om een programma voor alle drie de 3-VWO klassen in elkaar te zetten?
Zou je hierover willen nadenken?
Zou je hier tijd aan willen besteden?
Ik hoor het allemaal graag!
keuzesmakenHet zou zomaar kunnen dat het ook echt gaat gebeuren!
Stel je voor!
Je mag zelf twee dagen bepalen wat en hoe je wilt leren!
Durf jij deze uitdaging aan?
Wie weet gaat het ons samen lukken!
Ik kan je garanderen dat, wanneer je plan goed genoeg is, ik  ervoor ga zorgen dat het ook echt gaat gebeuren!
Dat is mijn uitdaging. Ik ga hem aan!
En jij?
Meld je aan, alleen of met een groepje.
Stuur een mailtje of loop even langs.
Ik hoor het graag!
Met vriendelijke groet,
dhr Droog
blogpost wat willen leerlingen danIk ben erg benieuwd naar de reacties. Zowel van mijn leerlingen als van mijn lezers. Ik ben erg benieuwd naar het vervolg en hoop van harte in de nabije toekomst een of meer blogposts te kunnen schrijven over de weg en de uitvoering.

Soms moet je niets schrijven

maart 18, 2014

Feiten vooraf met wat links. Daarna alleen nog maar een plaatje.

Al een aantal jaren doe ik met mijn leerlingen mee aan Learning Circles, een manier om met een aantal scholen uit verschillende landen volgens een vast concept aan een onderwerp te werken. Het duurt 10 weken en je bent bezig iets te leren, terwijl je tegelijkertijd bezig bent elkaar te ontdekken. Verschillen en overeenkomsten, interesses en behoeftes, belangen en verlangen.

Dit jaar doen mijn leerlingen en ik ook weer mee. Dit keer aan een bijzondere, de opzet is een klein beetje anders dan anders, het onderwerp is een klein beetje anders, er is een link naar Lot Roos, met wie wij op reis gaan.

Deze Learning Circle “Met Lot op Reis” gaat over kinderrechten, en dat ze nog lang niet overal worden nageleefd.

Een onderdeel van de eerste ‘challenge’ in deze Learning Circle is om in een tekening te vangen wat er nog niet helemaal goed gaat met de verdeling van water en voedsel op de wereld.

Hieronder één van de tekeningen die mijn leerlingen maakten.

Met Lot op Reis Cartoon 3

 

PS: Deze tekening is ook geplaatst op de site van cartoon movement. Je kunt daar stemmen en dan wordt de tekening misschien door een echte cartoonist omgezet in een echte cartoon. Zou toch top zijn! De link: http://www.cartoonmovement.com/cartoon/13963


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 3.440 andere volgers

%d bloggers like this: