Dagmomentonderwijs september

september 26, 2015

Dagmomentonderwijs seize the day flickr

Op 1 januari 2015 ben ik er mee begonnen: #dagmomentonderwijs

Dagelijks een tweet versturen met iets dat mij die dag het meest was opgevallen, bijgebleven, had verbaasd, mij het meest had doen lachen, op mij de meeste indruk had gemaakt, mij het meest had geraakt, mij het meest gelukkig had gemaakt (op dat moment of later bij het terugdenken er aan), het moment dat ik het liefste wilde delen.

Dagelijks een kort moment van reflectie. Een kort moment om een keuze te maken. ‘Het mag maar één moment zijn’, nam ik mij voor. ‘Maar het móét ook een moment zijn’, nam ik mij voor. En tegelijkertijd wist ik, zonder dit echt te besluiten, dat dit slechts richtlijnen waren waaraan ik mij waarschijnlijk niet dagelijks zou kunnen houden. En ik wist dat dit niet erg zou zijn.

Een andere richtlijn voor mijzelf, in deze poging het bestaan van een docent te schetsen middels een dagelijkse tweet, was dat de momenten vooral positief zouden moeten zijn, of grappig, of ontroerend. In slaap vallen met een positief gemoed leek mij te leiden tot betere dromen, en betere daden in de dag daarna. Het dagelijks delen van positieve ervaringen zou er hopelijk toe leiden ook de dromen en daden van lezers naar de kant van de glimlach te sturen.

Het idee was maandelijks deze #dagmomentonderwijs tweets te verzamelen in een blogpost.

Een schets in woorden van wat een docent dagelijks meemaakt. Waarbij ik dan toevallig de docent bent en het geschetste beeld door mij gekleurd is.

Mijn plan is voor de helft gelukt. Ik geef mijzelf daarvoor een dikke voldoende 😄.

De tweets zijn verstuurd. Niet dagelijks, soms twee of meer, soms een paar dagen geen. De maandelijkse blogs zijn niet geschreven. Het zo herkenbare halfvolle glas. Niet bitter, beter dus.

Dit schooljaar nu mijn tweede blogpost hierover. Dit jaar gaan de blogposts dus wel verschijnen.

De #dagmomentenonderwijs van september:

ma 31 aug. Zomaar ineens drie kwartier met de TOA gesproken over hoe leren werkt en hoe ik dat probeer te gebruiken bij lesgeven.

di 1. Drie animaties klaarzetten voor de les en ze dan niet gebruiken. Tot een leerling nog een vraag stelt.

wo 2. “Omdat U minder uitlegt heb ik dit jaar al veel meer gedaan dan het hele vorige!”

do 3. Van angst voor een toets tot begrip voor het nut van vaker even testen hoeveel je weet, in een gesprek van 90 minuten.

vr 4. Vroeg in de ochtend. Ik zie dat het tijd is om te gaan reizen. Foto tijd om te gaan reizen COCKIW0WIAAXppl

vr 4. Vier uur ’s middags. Laatste les gedaan. Leerling toont werkt: “Ik ben trots op mezelf.” Wij lachen beide het weekend in.

za 5 / zo 6. Mail van leerling. Of ik foto van mijn gasfornuis wil maken. Voor PWS ‘Hulpmiddelen voor slechtzienden ontwikkelen.’

Natuurlijk!

foto gasfornuis

ma 7. 3 bussen vol, reisweek. Bagage in verkeerde bus doen betekent er allemaal weer uithalen 😄

di 8. Leerlingen PWS bezig vijf dagen in Blijdorp apen te observeren. Andere zetten algen onder stroom. Ik bekijk de notities en geniet.

wo 9. Lln gaan door PWS meedoen aan blindrun, om te ervaren wat blind zijn is, vragen mij als sponsor theblindrun.nl/het-doel/

do 10. Even naar wolken kijken in zon op stoel in gras in bos, overgang van lessen en school naar praten en schrijven.

vr 11. Leerlingen vieren einde PWS week met pizza en weten dat docent zwak heeft voor bitterballen. Die zijn er dus ook.

za 12 / zo 13. Ook op zaterdag heb je er wel eens een. Een #Magister #dagmomentonderwijs

Magister er is iets misgegaaan 2015-09-12_1242

ma 14. Leerlingen  bouwden aardappelklok. Vraagt leerling andere klas, die binnenloopt: “Hoe weten die aardappelen nu hoe laat het is?” foto aardappelklok2

di 15. In Mededelingen lezen dat, omdat collega’s eerdere Mededelingen niet goed gelezen hebben, wijziging wordt teruggedraaid.

wo 16. 45 min, 9 lln, 6 items, 3 afspraken gemaakt, kaartjes besteld, mail verstuurd, lesbezoek georganiseerd, wervelwind #edl

do 17. Koffiepauze. Zitten op de blauwe bank. Collega’s keuvelen. Leerlingen vliegen voorbij. We gaan weer door. Lichten groen.

vr 18. Het #dagmomentonderwijs stond vandaag al vroeg vast. Toen ik de beslissing nam om inderdaad mijn hond mee te nemen. Zoveel interactie!

za/zo 19/20. Van gisteren nog. Een ‘korte’ vraag van een nieuwe collega die uitloopt tot een gesprek van 2,5 uur over #onderwijs ✅

Afgelopen zaterdag kreeg ik kritiek voor het als docent op zaterdag werken. Excuses, ik ga het vandaag weer doen.

Leering via Edmodo. “Ja, sorry, maar ik wil nog iets vragen. Cyanobacteriën bestaan al een paar miljard jaar, maar hoe oud worden zij?”

ma 21. “Dit is scholing waar ik wel naar toe zou willen.” Docent na startevent @thecrowdNL over mede door hemzelf verzonnen activiteit.

di 22. Of de lesuren gebruiken vóór kwaliteitsverbetering? MET leerlingen! foto lesuren CPivKFjWEAAWiFG

wo 23. “Meneer, ik doe zo lang over het lezen dat ik geen tijd heb om vragen te maken.” “Dan maak je ze toch niet.” Verrassend.

Vóór. “Gaan we weer getest worden?” “Nee en ja, we gaan samen kijken hoeveel jullie weten” Ná. “Mag het voor een cijfer?”

do 24. De PTA-avond. Een powerpoint voorgelezen. 

“Ik ben echt blij dat ik niet blind ben.” Lln die voor PWS bij @Bartimeusnieuws heeft ervaren wat het is om dat te zijn.

Leerlingen die vragen onverwachte overhoring toch van cijfer te voorzien omdat ze onverwacht hoog zijn.

vr 25. De realisatie dat het na 15 jaar nog steeds lukt om elk jaar een beetje betere docent te worden.

Het gesprek met leerlingen over niks en over alles, het laatste uur op een vrijdagmiddag. Lachen en stiekem leren. Stiekem leren

za/zo 26/27.  Goedemorgen mensen en zaterdag Zes boeken om mij heen Er gaat een toets gebrouwen worden Hopelijk smaakt hij.

Omdat het nooit om grenzen moet gaan wordt september wat mijn #dagmomentonderwijs betreft bij deze afgesloten. Er zal ongetwijfeld morgen weer iets gebeuren dat het delen waard is. En ook de dag daarna en de dag daarna en de dag daarna. En of dat nou is in september of in oktober, in mijn klas of jouw klas, daar gaat het niet om, het gaat om het delen.

Goed weekend, goede maand, goed jaar.

Goed leren.

Advertenties

Beeldspraak #blimageNL

september 26, 2015

Foto poppies

Een nieuw schooljaar. Ik bedenk en probeer van alles om een band met mijn havo-3 te krijgen maar zie van de kant van mijn leerlingen nog weinig respons. Een kleine 30 pubers, leerlingen uit 2-havo maar ook doublanten en zij-instromers uit 2-vwo en 2-mavo. We moeten een heel jaar samen.

Ik heb mijn literatuurles met verve voorbereid, vól met activerende didactiek en coole filmpjes in de Google Classroom, maar zie bij binnenkomst dat dit ‘t niet gaat worden. Ze stuiteren. Velen hebben hun spullen nog beneden in hun kluis en ze mopperen over collega’s. Ik zucht zichtbaar.

Dan ga ik op een tafel zitten, haal diep adem en kijk rond totdat het stil wordt. Ik vertel. Over mijn jeugd. Over mijn puberteit. En hoe het lezen van boeken mijn leven veranderde. En dat ik hen dat ook toewens. Die ervaring. Ik vertel over boeken die mij hebben geraakt en citeer zinnen met voor mij prachtige zinswendingen en woordvariatie. Ik leg uit en verklaar en word oprecht blij.

Ik spreek uit dat ik hoge verwachtingen van hen heb. Dat het lezen van literatuur ook voor hen is weggelegd en dat we het dit jaar gewoon sámen gaan doen. Ik laat de trailer zien van Maarten ‘t Hart waarin hij een fragment voorleest uit “Magdalena” en bespreek hun wrevel en vragen: “Wat praat die man langzaam, zeg! Waarom mag hij niet met zijn verjaarscadeau spelen?” en “Wat is Mecano eigenlijk?”

Langzaam verdwijnt de weerstand en kan ik hun inzichten koppelen aan de theorie over motieven en het stellen van hamvragen. Op de vraag of ik nog zo’n raar filmpje heb, laat ik Adriaan van Dis’ “Ik kom terug” zien. Aan één keer kijken heeft een aantal niet genoeg. “Ik snap er nog echt geen bal van hoor..”

Na de derde keer blijft het doodstil. Dan zegt de stoutste van het stel: “Is dat eigenlijk beeldspraak? Die tuin, die wordt vergeleken met het leven van zijn moeder?” Een klasgenoot vult aan: “Stijlfiguur, metafoor ofzo”. De klas zoekt elkaars blik en knikt instemmend. Dan draait een leerling zich naar mij om en zegt verbaasd: “Dus daarom heeft mijn vader een foto van onze tuin gezet op de rouwkaart van mijn moeder..”

En ik?

Ik krijg een brok in mijn keel en maak een diepe buiging. Het wordt een topjaar met deze klas!

Een bijdrage van Margreet van Heeringen, die nog niet blogt, aan #blimageNL


Stiekem leren

september 26, 2015

Blogpost stiekum kuiken imagesVrijdagmiddag het laatste uur. 15.15 – 16.00 uur. Na gemiddeld 34 lesuren en gemiddeld 6 tussenuren.

Een deel van de leerlingen heeft het werk dat in de studiewijzer staat af. Zij zijn klaar. Zij mogen iets anders doen. Soms kiezen zij voor een ander vak. Soms kiezen zij voor kletsen. Soms kiezen zij voor sociale media.

Een deel van de leerlingen werkt in stilte aan het werk dat in de studiewijzer staat. Zij komen een antwoordboek halen. En terugbrengen. En zij voegen zich bij de eerste groep. Een ander vak, kletsen, sociale media.

Van een deel van de leerlingen is het niet helemaal duidelijk wat zij aan het doen zijn. Het boek ligt wel open. Het schrift ligt wel open. Maar het hoofd lijkt even niet open voor dát boek en dát schrift. Niet op dat moment.

In de loop van de les sluiten een aantal leerlingen uit de eerste groep en de tweede groep zich aan bij de derde groep. Omdat daar iets aan het gebeuren is. Er is een gesprek met de docent, er wordt gelachen, er worden kleine battles uitgevochten, er wordt naar elkaar gekeken en naar de docent. De docent die zich eerst verstopte achter zijn MacbookPro en oneliners afschoot op zijn vragende publiek maar meer en meer reageert op gestelde vragen. Over van alles en nog wat.

De leerlingen, steeds meer leerlingen, worden alert, op een vrijdagmiddag, hun laatste uur.

Er wordt geleerd. Stiekem. Een beetje over biologie, een beetje over leren leren, maar vooral over leren leven en het belang van leren leren voor leren leven. De leerlingen stellen vragen, over biologie, over de docent, over het leven, over het weekend. De docent beantwoord en stelt vragen terug. In zijn antwoorden zit iets over biologie, iets over het leven, iets over het weekend.

Er wordt gelachen. En er wordt stiekem geleerd. Van elkaar, met elkaar.

De docent ziet de leerlingen denken bij elke opmerking die hij maakt, is dit alleen een grap? alleen een spel met woorden? De docent ziet de leerlingen denken. Hun antwoorden laten even op zich wachten. Zij denken na over opties. Er wordt stiekem geleerd.

De leerlingen zien de docent anders dan tijdens de standaard les. Ook hij heeft zin in het weekend. En hij snapt dat zij dat hebben. Dat er genoeg gedaan is voor deze week. Maar hij snapt ook dat er toch nog iets gedaan moet worden. Maar vooral dat er ook nog iets gedaan kán worden. Zij gaan met hem mee op de reis door de schijnbaar willekeurige vragen en antwoorden en reacties op acties.

Wat er zoal langs kwam, deze vrijdag?

Dat is niet te herhalen. Je had er bij moeten zijn!

Er werd stiekem geleerd. Wat? Dat zal ik nooit zeker weten. Er zal geen test of toets volgen. Wel een volgende les. Die zal niet zijn op vrijdag het laatste uur, maar op woensdag het 7e uur. Ik hoop dat er ook dan geleerd wordt, en ook stiekem geleerd wordt.

Ik heb nu al weer zin in volgende week vrijdag.

 


Samenvallen, samen opstaan

september 6, 2015

foto vertrouwen girls__dont_trust_in_a_boy__s_finger_by_exeyber-d51yf3a

“Meneer, mag ik naar de WC?”
“Ja, dat mag.”

“Meneer, mogen wij op de gang gaan zitten om met onze mobiel de opdracht te maken, want er zijn niet genoeg computers?”
“Ja, dat mag.”

“Meneer, mag ik in mijn tussenuur bij U in de les komen zitten bij een andere klas om aan mijn opdrachten te werken? Dan ben ik een uur eerder uit.”
“Ja, dat mag.”

“Meneer, mag ik aan de roostermaker vragen mij in het andere cluster voor economie te plaatsen? Het valt dan wel één uur in de week samen met geschiedenis, maar daardoor kan ik dan wel mijn extra vak M&O volgen. Dan spreek ik met de docenten van economie en geschiedenis af wanneer ik de lessen bij hen volg en wanneer ik in een Daltonuur inschrijf om niets te missen.”
“Ja, dat mag.”

Een eerste week waarin weer veel dingen samenvallen.

De start van het schooljaar. Vragen van leerlingen. Bekende vragen en onbekende. Bekende leerlingen en onbekende. Vragen van HetKind. Vragen van mijzelf. Herhaalde vragen en nieuwe. Vragen van mijn collega’s. Vragen van mijn stagiaire. Foutjes en herstel. Eisen en wensen.

“Meneer, klopt het dat wij geen boek hebben voor biologie dit jaar?”
“Ja, dat klopt.”
“Ok.”

“Meneer, mag ik even naar de docent Duits om iets te vragen?”
“Ja, dat mag.”

“Meneer, mogen wij op onze mobiel om te werken aan ons goededoelen project? We hebben nog geen schoolwerk om te doen in dit Daltonuur.”
“Ja, dat mag.”
“Wilt U ons ook sponsoren?”
“Misschien, vertel.”
“Wij gaan….. ”
“Ok, ik sponsor jullie.”

“Meneer, ik heb op dinsdag drie tussenuren, maar als ik die dag bij U in de les mag bij de parallelklas dan heb ik er geen. Mag dat?”
“Ja, dat mag.”

Ik geef zelden het antwoord nee op een vraag. Ik krijg hoogstzelden vragen waarop de steller het antwoord nee verwacht.

Elke ochtend strooi ik het schijnbaar door mijn lokaal en het verdampt en het permeëert de vloer, de stoelen, de tafels, de muren, het plafond. Het vindt zijn plek en blijft daar, zich tegelijkertijd verspreidend.

“Meneer, mag ik een stempel voor mijn DUP-kaart?”
“Ja, dat mag. Je mag hem zelf zetten.”
“Hoeft U dan niet te controleren of ik mijn werk wel heb gedaan?”
“Denk je zelf dat je de stempel verdient?”
“Ja.”
“Dan mag je hem zelf zetten.”

Gisteren kreeg ik tijdens een feestje een vraag van een collega in het onderwijs. Een lastige mail met een lastig verzoek. Anderzijds eenvoudig te beantwoorden wanneer de kern wordt gezien.

Om te beginnen hoop ik dat u een goede vakantie heeft gehad waarin u heeft kunnen uitrusten en een mooi zwembroekpatroon heeft kunnen creëren. Natuurlijk zal ik graag even door willen gaan over nog meer mooie vakantiemomenten waarvan ik hoop dat u ze heeft mogen meemaken, maar ja, de overheid heeft bepaald dat we morgen weer terug naar de werkelijkheid moeten.
Ik heb een vraag wat betreft het keuzewerktijduur van woensdag en mijn rooster. Ik zal het even kort toelichten hoe het er nu uit ziet. Ik begin om 11 uur met een keuzewerktijduur, hierna heb ik een tussenuur, aansluitend nog een tussenuur, aansluitend nog een pauze waarna ik dan om kwart voor 2 mag beginnen met mijn eerste ‘echte’ les van de dag.
Na 5 jaren vol ervaring weet ik van mezelf dat ik effectiever thuis werk dan in een keuzewerktijduur. Nu ik in 6VWO zit, schat ik in dat ik zelfstandig genoeg ben en in staat ben de verantwoordelijkheid te nemen mijn tijd nuttiger thuis te besteden.
Mijn vraag aan u is nu of ik mijzelf bij u in het keuzewerktijduur mag inplannen, dat u mij aanwezig meldt en dat ik dan mijn tijd nuttiger thuis kan besteden i.p.v. een keuzewerktijduur en vervolgens tussenuren en een pauze uitzitten.
Ik heb dit probleem ook al bij mijn mentor neer gelegd en die gaat ermee aan de slag, maar u begrijpt dat er nu dus nog geen oplossing voor is. Vandaar de vraag.

‘Natuurlijk’ kan deze collega niet op dit verzoek ingaan. Er is een lesverplichting en leerlingen moeten voldoende uren op school aanwezig zijn. Er zijn regels waarin hij/zij zich dient te houden.

‘Natuurlijk’ gaat deze collega op dit verzoek in. Hij/zij kent deze leerlingen en weet het verzoek op waarde te schatten. Uitzonderingen vormen de kracht van regels.

Op het feestje waren ook andere docenten aanwezig, sommige kende ik, sommige niet. Er ontstond een discussie, en zoals dat op feestjes gaat, geen consensus of conclusie.

“Die leerling moet niet zeuren. Die moet gewoon op school zijn en kan in die tussenuren aan huiswerk werken.”
“Ja, als je dat voor één leerling toestaat gaat andere leerlingen dat ook eisen.”
“Dat moet toch gewoon kunnen, ik zie het probleem niet.”
“Er zijn vast meer leerlingen met datzelfde rooster, dus dat kun je niet zomaar toestaan.”
“Volgens de nieuwe regels in de wet over lesuren en contacturen hoeven leerlingen toch niet altijd op school te zijn om te kunnen leren?”
“Als een leerling meer leert door niet op school te zijn is dat toch prima?”
“Niet doen, geeft alleen maar gezeur.”
“Het gaat er toch om dat leerlingen iets leren, maakt toch niet uit hoe of wanneer of waar?”
“Ze moeten gewoon leren werken en niet zo zeuren.”
“Daar gaan leerlingen toch helemaal niet over!”
“Ja, hallo, als je daar aan begint is het hek van de dam.”

De eerste drie jaar dat ik les gaf volgde ik het boek. Ik vertrouwde erop dat het boek goed was, de informatie goed was, de vragen goed waren, de antwoorden goed waren. Ik vertrouwde de uitgever en ik vertrouwde het systeem.

Ik ben inmiddels tien jaar verder. Meer en meer ben ik mijzelf meer gaan vertrouwen. En mijn leerlingen. En ik heb ontdekt dat het lesgeven zo meer en meer aan waarde heeft gewonnen, en ook nog eens leuker is geworden. Dat vermaledijde woord dat toch echt wel leuk is om te gebruiken.

PS: Zou deze leerling bij mij op school zitten zou ik haar present melden bij elke afwezigheid.


Gasfornuis #blimageNL

september 6, 2015

foto 28

Het profielwerkstuk is een praktische opdracht voor leerlingen in de laatste klas uit de bovenbouw van het vmbohavo en vwo die als een soort ‘meesterproef’ dient. Zij maken een uitgebreid werkstuk over een onderwerp uit hun gekozen profiel. Een leerling van het vmbo dient er minimaal 20 uur aan te werken. Voor leerlingen van de havo en het vwo is de minimumeis 80 uur. Het cijfer wordt als onderdeel van het combinatiecijfer meegeteld bij het bepalen van de examenuitslag. Voor het vmbo wordt deze ‘meesterproef’ overwegend aangeduid met het sectorwerkstuk, daar vmbo met zogenaamde sectoren werkt in plaats van profielen.
De leerling voert zelfstandig of in een groepje een klein onderzoek uit. Het doel daarvan is tweeledig: enerzijds kan de leerling zijn theoretische kennis verdiepen, anderzijds wordt hij getoetst op vaardigheden, zoals het opzetten van een onderzoekexperimenterenanalyserenbeschrijven en presenteren. Vaak vindt er op scholen een presentatie-avond van de profielwerkstukken plaats.

Tot zover wikipedia over het profielwerkstuk, ofwel PWS.

Dit jaar mag ik zeven groepjes leerlingen begeleiden bij de uitvoering van hun PWS. Een feest met hindernissen. Leren dus.

Twee leerlingen hebben zich, na een aantal andere onderwerpen te hebben overwogen en afgewezen, gericht op de vraag of zij in staat zouden zijn een hulpmiddel voor blinden of slechtzienden te ontwerpen dat zou voldoen aan een behoefte. Als eerste hebben zij een enquete uitgezet om te achterhalen tegen welke praktische problemen blinden en slechtzienden aanlopen en in de lijst die verscheen viel hen iets op dat zij nooit hadden bedacht, verwacht en ik al evenmin. Het correct plaatsen van pannen op een gasfornuis.

Hier gaan zij dus nu aan werken. Het begin van een mogelijke oplossing. Ik kreeg van hen een mail met het verzoek mijn gasfornuis te fotograferen. Ter inventarisatie van hoe gasfornuizen er in de praktijk uit zien. Ik heb direct twee foto’s genomen en naar deze twee leerlingen gestuurd.

Het gasfornuis stond uit. Toch kreeg ik het warm van het lezen van de vraag, het maken van de foto’s, het versturen van de mail, het schrijven van deze blogpost.

foto 27

 

 


De verhalen van week 6 #blimageNL

september 6, 2015

Het is inmiddels zes weken na de start van de #blimageNL uitdagingen ook deze week zijn er weer vier nieuwe verhalen geschreven. De #blimageNL uitdaging is simpel: ontvang een foto en schrijf naar aanleiding hiervan jouw verhaal over onderwijs, daag vervolgens iemand die je kent uit met een nieuwe foto die je hem/haar stuurt. Het resultaat is verbijsterend, fantastische verhalen door bevlogen onderwijsmensen.

Hieronder een korte introductie van de nieuwste verhalen. Je kunt ze lezen voor wat zij zijn of wat zij met je doen. Laat de mensen die de verhalen geschreven hebben weten als ze je op een of andere manier geraakt hebben. Je kunt ze misschien ook gebruiken om inspiratie op te doen om zelf aan deze #blimageNL uitdaging mee te gaan doen (of iemand uit te dagen!). Zie hier voor de achtergrond en de ‘regels’. Veel leesplezier! Veel inspiratie!

Ms Mott, docent scheikunde, schreef het verhaal Resultaat, over het maken van plannen, het gebrek aan tijd, en dat het toch helpt, over groente en fruit en leerlingen, over gewenste uitkomsten en te volgen paden, over andere cijfers willen, over leren meten, over leerlingen die naar buiten lopen en weten.

Amber Walraven, lerarenopleider op de Radboud Docenten Academie, schreef het verhaal Supercell, over de storm aan het begin van een jaar, over leerlingen die het beter verwoorden dan docenten, over de geuren en kleuren die leraren in opleiding gaan ervaren, over het maken van keuzes terwijl iedereen je een andere kant lijkt op te sturen.

Frans Droog, docent biologie, schreef het verhaal Gasfornuis, over leerlingen die het verschil gaan maken, niet omdat zij het verschil willen maken, over leerlingen die iets doen, niet omdat het moet, over leerlingen die de wereld mooier maken, niet omdat iemand ze dit verteld, over leerlingen die gewoon de mensen zijn.

Sandra Verbruggen, initiatiefnemer United4Education, schreef het verhaal De Spin, over angsten en ze in de ogen kijken, over beslissingen nemen en onthouden, over de kracht van het verleden.

 


Korte introducties en links naar alle tot dusver verschenen verhalen zijn terug te vinden op De #blimageNL lijst.

En afsluitend weer een nieuwe afbeelding voor als je zelf de uitdaging ook aan wilt gaan. Je kunt je ook laten uitdagen door een van de afbeeldingen op het Pinterest #blimageNL bord, waar alle gebruikte afbeeldingen worden verzameld. Er is geen limiet aan hoe vaak een afbeelding mag worden gebruikt. Je mag natuurlijk ook je eigen afbeelding gebruiken.

 

Deze week kan ik niet anders dan onderstaande foto aanbieden. Ik kan hem alleen niet laten zien.

Zwart vlak 2015-09-06_0942

 

 

 

 

 


%d bloggers liken dit: