Wat je ziet zijn de wolken #blimageNL

Een verhaal van Geert Bors. Aan de hand van een plaatje, een #blimageNL verhaal.

Blogpost Wat je ziet zijn de wolken r146076_512723

Scène 1: Ontbijttafel

“Papa, kun je het nóg een keer vertellen?” Laatste keer dan, vent. Mijn zoon van 3,5 kijkt naar de uitvergroting die boven onze eettafel hangt en luistert naar het verhaal dat erbij hoort. Het is een foto van de Arafurazee bij Darwin in Australië. Diepzwartpaarsblauwe lucht – de kleur van een venijnige blauwe plek. Op de voorgrond stromen geelverlichte golven het strand op. Het element dat de dominante horizontale lijnen breekt, is een pier met daarop enkele roekelozen. De lucht is namelijk helemaal gevuld met witte, kronkelige bliksemschichten.

Ik hoor mezelf vertellen over de tijd dat mijn vriendin en ik in Noord-Australië woonden en werkten. Over hoe het daar eerst lang heel droog is. Hoe het dan langzaam steeds warmer en plakkeriger wordt. Hoe wekenlang stapelwolken je plagen, omdat ze zo op regenwolken lijken, maar nooit hun verkoelende lading lossen. En hoe het dan opeens losbarst. Ik vertel dat dit het eerste onweer was dat zijn moeder en ik meemaakten. Dat, terwijl deze bevriende fotograaf voor zijn huis stond te fotograferen, wij op weg waren naar de openluchtbioscoop, maar in plaats daarvan nog net onze auto haalden. Slagregens, ruitenwissers niet berekend op hun taak, stapvoets rijdend naar huis, afgebroken palmtakken die over de weg woeien, de elektriciteit die bij thuiskomst uitgevallen bleek. Zo’n avond waarop je beseft dat je leeft.

“Mag ik van tafel?”, vraagt mijn zoon. Vijf minuten later zit zijn moeder zijn zusje te voeden op de bank. “Mama, ben je klaar met eten? Je wilt zeker naar de film? Nou, kijk eens naar boven: de lucht is rood en paars en groen en geel. Het gaat bliksemen. En ík ga foto’s maken.” Hij laat zijn caleidoscoop zien. Nu is het zijn fototoestel. Hij maakt handgebaren – woesj, woeeeeh gaat de wind. Hele bomen vallen neer over de straat. Hij beleeft mijn herinnering.

Scène 2: Waalbrug

Een uur later in de trein werk ik interviewaantekeningen uit, over een leraar die het perspectief van zichzelf als kind nog zo levendig voor de geest kan halen, dat hij als vanzelf begrijpt wat de kinderen in zijn klas nodig hebben. Als we Nijmegen naderen, klap ik mijn laptop dicht en kijk ik naar buiten. Er trekt een landschap van herinneringen langs. De Lentse dijk – van die ongemakkelijke bachelorparty. De Ooijpolder, waar toen die blauwborst zat. Het oude pand van de Gelderlander, waar we voorlangs renden op ons handlooprondje. De nieuwbouw waar onze tijdelijke dijkwoning stond…

Ik heb hun stemmen al wel eerder opgemerkt, maar weg gefilterd terwijl ik werkte. Twee broertjes, de één ongeveer zeven, de ander tien: “Kijk al die rook – dat komt omdat ze daar een groot vuur opstoken.” Ze kijken naar de schoorsteen boven de Elektrabelcentrale. “Nee, ze hebben de wolken gevangen en nu geven ze die terug aan de lucht”, meent de jongste. Hij wordt overtroefd door zijn grote broer, maar laat zich niet van de wijs brengen: “Wat je ziet, is gewoon de lucht.”

Eigenlijk klopt het wel, dat van die gevangen wolken en de lucht, mijmer ik. Het is een kolencentrale, waar grote bergen steenkool liggen, die ooit, lang geleden planten waren die leefden bij de gratie van zonlicht, grondwater en de koolstofdioxide, die ze opnamen uit de lucht. De elementen die zolang vastgelegd zijn geweest in steenkool, gaan nu als water en koolstofdioxide de schoorsteen uit. De warmte drijft een dynamo aan en wordt elektriciteit. Hier wordt basale fysica bedreven, en als de jongens nog wat verder praten wordt het dadelijk nog filosofie.

Scène 3: De Blonde Pater

Mijn kappersafspraak is over een half uur. Ik zit aan de overkant bij Café de Blonde Pater, achter hun nieuwste, experimentele koffie, die ik niet nog eens ga bestellen. Wie mij ziet, ziet een man, zijn laptop, zijn koffie, zijn rugzak, alleen en driftig tikkend. Maar eigenlijk zit ik nog in de trein. En aan de ontbijttafel. En in Darwin.

Ik besef opeens hoe vaak mijn leven, mijn kennis, mijn interpretaties gekleurd worden door het verleden. Hoe particulier dat is. Hoe ik misschien net zo makkelijk als die leraar terug naar bepaalde jeugdervaringen kan, maar ook hoeveel bagage het me oplevert. Travelling light is er niet meer bij, als ik er zo aan hecht vast te houden. Darwin, Nijmegen, de wereld steeds meer ingevuld. Want bij die energiecentrale denk ik niet aan de rook die ik zojuist feitelijk voor me kon zien, maar aan die twee magistrale jaren dat ik in een groot studentenhuis bij de sluis, pal naast het fabrieksterrein woonde.

Van welke chemische stoffen zijn mijn herinneringen gemaakt en hoe kan ik er af en toe iets van teruggeven aan het medium waaraan ze zijn ontsproten? Schrijvend dan maar. Schrijven, niet om vast te leggen, maar om los te laten. Ik heb wolken gevangen en geef ze terug aan de lucht.

Advertenties

One Response to Wat je ziet zijn de wolken #blimageNL

  1. […] Geert Bors – Wat je ziet zijn de wolken […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: