Ogen

Ogen dobbelsteen 3 27 ONE dice

 

Sinds 2003 bestaat het initiatief ‘Mijn Moment‘, gestart door Henk-Jan Winkeldermaat. Hierin schrijven mensen uit zijn netwerk hun moment uit het afgelopen jaar in maximaal 500 worden. Het levert fantastische persoonlijke verhalen op.

Sinds 2014 jaar bestaat er in navolging hiervan het initiatief ‘Onderwijsmomenten‘, gestart door Karin Winters. Iedereen werkzaam of betrokken bij het onderwijs kan hier zijn moment van het jaar kwijt. Ook dit levert fantastische persoonlijke verhalen op. Aanraders voor iedereen met een mening over onderwijs.
Het eerste jaar heb ik geen bijdrage geleverd. Ik durfde niet zo goed, was een beetje te laat, had wel graag gewild. Heb me dus voorgenomen dit jaar wel een bijdrage te leveren. Maar kiezen uit al mijn momenten viel mij zwaar. Ik begon op tijd maar was niet tevreden en kon niet kiezen. Wat kan en mag je vertellen? Er lagen drie verhalen ‘klaar’. Gisteravond was dan toch de deadline. Onderstaand verhaal is niet het verhaal geworden dat ik heb ingestuurd.

Ogen

M. ken ik al sinds de eerste klas. Ik gaf haar toen het vak Science, 4 uur in de week. Ze viel een beetje op, maar nog niet echt. Tijdens de lessen was ze stil, ze zat achterin, met haar vriendinnen. Een clubje van 5 meiden, zoals je die vaker ziet, meiden die alles samen doen op school. Vier of vijf of zes jaar lang, soms ook nog lang daarna. M. liep altijd als achterste van de vijf.

M. rolde cijfermatig onopgemerkt door de eerste twee jaar. Bij de leerling besprekingen in jaar drie kwam ze wel eens aan bod, maar er waren altijd andere leerlingen met slechtere cijfers of schijnbaar grotere problemen. M. werd lui en ongeïnteresseerd genoemd. Het dodelijke ‘ze moet gewoon harder werken’ was meestal het verdict.

M. zit nu in de vijfde, na de vierde twee keer te hebben gedaan. Haar vriendinnen zitten inmiddels in andere klassen. Het gaat niet goed. Het gaat slechter. M. lacht nauwelijks meer. Zij is er slechts en doet haar best. Het is bijna onmogelijk om te zien dat dit haar best is op dit moment.
Het ging langzamerhand minder goed. Maar niemand zag het, omdat het zo langzaam ging. Pas als je de foto’s vergelijkt zie je dat mensen verandert zijn, de video toont het niet. Ik ben nu niet alleen meer haar vakdocent maar ook haar mentor. Ik spreek haar nu anders.

M. kan niet vertellen wat haar precies in de weg zit. Ze praat prima over wat er buiten haar gebeurt. Rustig en bedachtzaam, analytisch. Ze geeft aan wat ze wel kan en wat ze niet kan. Je ziet het denken, het gevoel is onzichtbaar. De pijn in haar hoofd is onaantastbaar.

Ik herkende het. Zowel dat ze het niet kon vertellen als wat ze niet kon vertellen.
Bij mij duurde het vier maanden per jaar, of drie of vijf, een jaar of drie of vier of vijf, ik weet het niet meer. Het is lang geleden. Wat ik wel weet is hoe het voelde. En dat ik dat niet kon delen.

Er moest een plan komen en samen met M. en ouders hebben we gesproken over wensen, mogelijkheden, realiteit. Samen met M. heb ik gezocht naar het meest onmogelijke dat we misschien toch mogelijk zouden kunnen maken. En daar hebben we op ingezet.

Het maatwerk vroeg vervolggesprekken, met collega’s, teamleiders. De eerste reacties waren altijd positief, daarna kwamen de maren. Uit de maren bleek het begrijpbare onbegrip, het gebrek aan werkelijk vertrouwen. Vertrouwen dat zo moeilijk blijkt volledig te geven. Zakelijk als-dan gepraat terwijl wat nodig was liefde was.

Meer mails en gesprekken volgden. Overtuigden die terug twijfelden werden opnieuw overtuigd. Je best doen is niet te meten. Je best doen terwijl je geestelijk verlamd bent is een opgave die je alleen jezelf kunt geven.

Het laatste gesprek voor het besluit. M. zit direct tegenover mij, haar ouders links en rechts naast haar, de teamleider rechts naast mij. Er wordt veel gesproken. M. hoort het aan, beantwoordt vragen. Tot de teamleider aangeeft dat het maatwerk zal worden toegestaan.

M. kijkt mij rechtstreeks aan en in haar ogen zie ik de eerste seconde van ontspanning.

2 reacties op Ogen

  1. Jij bent een ziener Frans Droog. Ik ken je alleen uit je verhalen. Heel groot respect voor wie je bent, hoe je werkt en het deelt met de wereld! Zo hoopvol en bemoedigend dat er mensen zijn als jij. Dank voor je liefde. En doorzettingsvermogen! Een heel goed nieuwjaar gewenst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: