Dit moet ik onthouden

Onderstaand verhaal is op verzoek als ‘persoonlijke canon’ geschreven aan de hand van een aantal vragen en een interview en als zodanig verschenen in het juni-nummer van het vakblad voor voortgezet onderwijs vantwaalftotachttien.

Leraar Frans Droog (55) is dezelfde als persoon Frans Droog (55). En zo droog als het hier staat is hij echt. Hij kan niet anders zijn.

Frans is docent Biologie en Mens en Natuur op een havo-vwo Daltonschool. Hij studeerde plantenveredeling en moleculaire biologie aan de Wageningen University en promoveerde daarna op de Leidse Universiteit. Vervolgens werkte hij 10 jaar als onderzoeker op een aantal Universiteiten in Nederland en de Verenigde Staten.

‘Wat ik vooral leuk vond aan het doen van onderzoek was de mate van vrijheid die ik dagelijks had in wat ik deed. Het samen met anderen ontdekken wat nog niemand daarvoor wist! Het werken met studenten, die ik begeleidde bij hun start in de wetenschappelijke wereld. De discussies over de waarde van weten, de avondjes in de eetcafé’s van Leiden. Wat ik minder leuk vond was de race om geld en aanzien die ook in de Universitaire onderzoekswereld duidelijk voelbaar is.

Toen Frans opnieuw een aanvraag moest gaan schrijven voor financiering van de volgende periode van twee of drie jaar besloot hij rond te gaan kijken. Wat zou hij nog meer kunnen gaan doen? Het antwoord lag voor hem voor de hand. Lesgeven. Hij besloot dit voor één dag in de week te gaan doen, als dit zou kunnen. Het toeval hielp hem. Er was een school in de buurt, in zijn geboortedorp ook nog eens, die voor een half jaar lang iemand zochten voor zes uur biologie, per 1 januari 2000. Omdat een docente haar voltijdsbaan niet langer aan kon. ‘Dit moet ik onthouden,’ dacht Frans direct.

Tijdens zijn eerste zes maanden werd Frans begeleid door een ervaren docente. Zij las de krant in de klas terwijl de leerlingen aan het werk waren. Hij herinnert zich nog haar woorden na een week of twee. ‘Het is zo fijn weer eens een stagiair te hebben. Ik doe alles al jaren hetzelfde en wordt nu verleid er opnieuw over na te gaan denken of wat ik doe wel goed is.’ ‘Dit moet ik onthouden,’ dacht Frans.

Hij herinnert zich nog goed een les aan klas 5-havo. Leerlingen die verbaasd opkeken toen hij met zijn boombox binnen kwam wandelen. Wat deed een boombox bij een les over evolutie? Hij had hun aandacht.

‘Evolutie is een heel langzaam en lang proces en wij kunnen ons echt niet voorstellen hoe langzaam en lang. Daarom heb ik er een muziekje bij gebruikt om dit toe te lichten.‘ Hij speelde het hele liedje L’Amour Toujours van Gigi D’Agostini, op dat moment de nummer 1 in de Top-40. Het liedje duurt 3:58 minuten. ‘Dit is hoe lang het leven op aarde bestaat.’ Vervolgens speelde hij een verkorte versie, gevolgd door een kortere, gevolgd door een kortere, gevolgd door een kortere. ‘En nu, hoe lang mensen bestaan, luister goed.’ Een geluidspuls van minder dan een seconde. Stilte. Gevolgd door spontaan applaus. ‘Dit moet ik onthouden,’ dacht Frans.

Op zijn eerste school ontmoette Frans ook een zeer verbitterde bovenbouw docent met een lange carrière achter de rug. Niets was er goed volgens hem. De schoolleiding niet, de methode niet, het ministerie niet, de koffie niet. Op een dag had deze collega zijn anders hermetisch afgesloten kast open gelaten, zodat Frans daar een toets uit kon halen. ‘Wat ik daar vond, gaf mij een hele andere blik op deze collega. Er lagen door hem zelf gemaakte lessen voor vrijwel alle onderwerpen van klas 1 tot en met 6. Er lag daar een ontzettende hoop werk, gemaakt door iemand met passie voor onderwijs. En nu was daar niets van terug te zien.’ Hoe kon dit gebeurd zijn? ‘Dit moet ik onthouden,’ dacht Frans.

‘Toen ik een kind was begreep ik ouderen niet altijd. Ik dacht daarover na. Zij waren toch ook ooit kinderen geweest? Ik wil onthouden wat ik nu voel om niet later zo te worden dat leerlingen mij zien als een oudere die hen niet begrijpt. Hopelijk wel als een wijzere, maar niet als een oudere.’

Twee jaar geleden werd Frans als mentor van een 3-vwo klas gevraagd twee dagen aan het eind van jaar te vullen met projecten. De toetsen waren geweest maar er moesten nog uren verzorgd worden. Frans nodigde onder andere de organisatie ‘GeenSchool’ uit. Zij maakten gezamenlijk een programma waarbij leerlingen verleid werden vanuit een leeg vel na te denken over hoe zij ‘school’ zouden willen zien. Het was mooi weer en de leerlingen zaten deels buiten. Frans was druk in de weer met de organisatie van alle andere activiteiten. Op een gegeven moment werd hem gevraagd buiten te komen.

Een groep van 10 leerlingen had besloten dat zij de efficientie van de lessen wilden verhogen en zij hadden hiertoe het Education Design Lab opgericht. Zij vertelden vol enthousiasme over hun plannen. Ze hadden bedacht dat er ook een begeleider nodig zou zijn voor het contact met de schoolleiding. ‘Ik voelde trots dat dit een resultaat was van mijn inspanningen. Ik voelde trots dat ik hiervoor gevraagd werd. Ik voelde me geraakt.’

Frans laat leerlingen veel keuze en hij betrekt ze bij hun leren. Langzamerhand is dat in de loop der jaren meer en meer geworden. Een uitdaging die hem nu bezighoudt is leerlingen ook te laten leren zonder te toetsen.

Advertenties

One Response to Dit moet ik onthouden

  1. Ankie schreef:

    Precies. Frans zoals Frans is: een geweldige docent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: