Ik wil niet lesgeven, ik wil leraar zijn!

januari 30, 2018

Elke ochtend start voor mij met het lezen van kranten, op papier en digitaal, en het lezen van twitter, mijn verzamelkrant. Elke ochtend is er wel een bericht over onderwijs waarvan je kunt verwachten dat het voor die dag het onderwerp van gesprek zal zijn.

Gisteren, maandag 29 januari, was dat het onderzoek naar drijfveren om in het onderwijs te werken, uitgevoerd door het Platform Bèta Techniek. De samenvattende kop bleek voor velen werkzaam in het onderwijs een trigger om te reageren. Voor mij dus ook.

40% van de ondervraagden wil wel lesgeven, maar niet fulltime voor de klas staan

Een samenvatting van het onderzoek wordt geleverd in het onderstaande plaatje.

In verschillende kranten verschenen reacties op het onderzoek, vaak voorzien van een interview met een leraar of ex-leraar die bevestigde dat het klopt dat er geen doorgroei (wat is dat behalve gewoon groei overigens?) mogelijk zou zijn, dat lessen steeds hetzelfde zouden zijn, dat er in het onderwijs geen relatie zou zijn met de echte wereld. Ik waag dat te betwijfelen. Met recht. Want ik ben leraar en ik heb ervaring.

Ik begrijp volkomen dat er mensen zijn die wel willen lesgeven maar die geen leraar willen zijn. Maar ik betwijfel of het onderwijs en onze leerlingen daar veel aan hebben. Leraren die parttime aanwezig zijn en zo een grote druk op de organisatie van een school leggen. Leraren die wel kennis willen delen maar geen kennis willen maken met hun leerlingen en zo de essentie van leren missen.

Ik zal toegeven dat ik een beetje gelogen heb in de titel van deze blog. Ik wil namelijk ook lesgeven (natuurlijk!), maar ik wil ook leraar zijn. Ik wil mijn kennis delen én mijn leerlingen leren kennen. Ik wil hen begeleiden in hun groei en daar aan bijdragen waar ik kan. Ik wil niet enkel vakken vullen. Ik wil leraar zijn. Met mijn leerlingen, voor mijn leerlingen.

Ik wil geen kennis storten alsof het vuilnis is. Ik wil mijn klanten kennen. Ik heb de waarde van de verbinding ervaren en zij laat mij nooit meer los. Ik ben leraar. Ik kan er niets aan doen. Onderwijs raakt mij. Leerlingen raken mij.

Hoe groot het tekort ook, doe het niet als je het niet wilt zijn: leraar.

Ik had een veel beter stuk willen schrijven. De hele dag gisteren schoot er van alles door mijn hoofd. ‘Als ik dit nu zo zeg en dat zo illustreer.’ ‘Het moet wel de essentie raken.’ ‘Alle aspecten moeten belicht worden en dat kan prima als ik het zo doe.’ ‘Het mag niet negatief zijn, maar ook niet te naïef.’ ‘Die vakantie, zal ik die noemen? Maakt het wel weer complex en gemakkelijk. Wat is hier de kern?’

Ik had een veel beter stuk willen schrijven. Dit is echter alles waar ik tijd voor had. Ik wilde namelijk ook mijn lessen voorbereiden en moest nog wat andere dingetjes doen. En ondanks al mijn twijfels heb ik schijnbaar toch op de knop ‘Publiceer’ gedrukt.

En dat leraar zijn zeker niet wil zeggen dat je elke dag hetzelfde doet en geen doorgroeimogelijkheden zou hebben en niet zou weten wat er in de ‘werkelijke’ wereld speelt…

Bronnen.

PBT, Onderwijsdrijfveren onderzoek: “Wie zijn de leraren van morgen”

Advertenties

%d bloggers liken dit: