Project 7.0

mei 28, 2016

 

Project 7.0 2016-05-28_0943

 


En de tafels gaan direct weer in rijtjes van twee

mei 16, 2016

Maatschappijleer 2016-05-16_1652

2Doc: Maatschappijleer volgt het eerste half jaar van Daan als docent maatschappijleer op een middelbare school. Hij ontdekt door schade en schande hoe ver de theorie en praktijk van het lesgeven uit elkaar liggen. Daan volgt de eerstegraads opleiding Maatschappijleer aan de universiteit en begint in augustus 2015 vol goede moed aan zijn carrière als docent op een middelbare school in Tilburg. Zijn ideaal: een inspirerend docent zijn en de leerlingen afleveren als zelfstandige burgers met verantwoordelijkheidszin. Maar naarmate het eerste semester vordert, blijkt de realiteit weerbarstig. Lukt het Daan om zijn eigen stijl van lesgeven te vinden, en tegelijk ook om de leerlingen echt te bereiken? De uitzending is maandag 16 mei, NPO2, 20:55 uur.

Ik heb Daan gesproken. Afgelopen dinsdag. Daan sprak met een Brabantse toonval, waarvan hij zelf vond dat hij wel meeviel, en zat naast me in een klas op een school in Gouda, de Goudse Waarden. Op deze school was een voorvertoning van de documentaire ‘Maatschappijleer’, gevolgd door een discussie met docenten van deze school. Er gaan nog negen van deze bijeenkomsten op scholen volgen.

De tafels staan tijdens het bekijken van de film en de daaropvolgende discussie in een Open U. Ik had de film vooraf al mogen bekijken en zag hem nu dus voor de tweede keer. Beide waardevolle ervaringen. En verschillend.

Ik was ruim op tijd, maar stond bij het verkeerde gebouw. Bij het goede gebouw was de conciërge even niet aanwezig. Toen hij was gevonden bleek hij van niets te weten. Gelukkig brachten mobieltjes uitkomst. Er waren er meer te laat. Niemand mopperde. Zo gaat dat nou eenmaal wel eens in het onderwijs. We begonnen dus gewoon iets later.

De film start. Ik kijk rond.
Gekruiste armen, geconcentreerde blikken. Reacties vooralsnog intern.

‘Waar zijn je lesvoorbereidingen?’ Gelach, niet al te hard.
Opleiders en begeleider hameren vaak op structuur  Daan wil vrijer. Kan structuur vrijheid brengen? Moet je valkuilen (her)kennen om ze te vermijden? Kun je er op gevoel langs? Doodt structuur gevoel?

‘Door opschrijven wordt het duidelijker.’ Daan knikt, omdat hij hiervoor heeft gekozen.
Is dat zo?

‘Als jij het niet vervelend vindt.’ De begeleider is al opgestaan voor hij deze woorden heeft gesproken en neemt een stukje les over. Er wordt nu harder gelachen. Geroezemoes, onderlinge interacties, de docenten worden even leerlingen.
Is stilte nodig? Hoe lang kan in stilte luisteren effectief zijn? Hoeveel mis je als je niet stil bent?

‘Doelen operationaliseren’, zegt Daan. Ik schrik van zijn woorden.
De interactie is de essentie. Iemand moet het gesprek beginnen. Ook al gaat het nog zo traag. Zien doet begrijpen. Het kost moeite om te kijken om te zien.

Dan is Daan er een tijdje niet. Hij is er natuurlijk wel, maar niet op school. Hij twijfelt. Hij is aan het leren.

Daan komt terug en laat ze hun mobiel gebruiken en de leerlingen doen mee. Daan is hun wereld ingestapt en dwingt ze niet in die van hem.

Ze gaan voetballen. De leerlingen van Daan met zij die in de buurt wonen maar van ver komen. Daan heeft de eerste stap geregeld, zijn leerlingen zetten de volgende.

Er volgt een discussie over de film. Met vooraf bedachte vragen en betrokken docenten. Docenten die daar zitten in hun ‘vrije tijd’, omdat zij daarvoor hebben gekozen. Het gaat over burgerschap en vorming daarvan. Het gaat over kennis versus kunde. De docenten delen graag, zij praten graag. Soms teveel, maar wel vanuit drijvende kracht. Het gaat over #onderwijs2032 en burgerschapsvorming. ‘Dat doen we allemaal al!’ De ontzuiling heeft een groot effect gehad op het onderwijs. ‘Een docent moet het ook maar allemaal kunnen.’
Diversiteit van docenten sluit aan bij en levert diversiteit van leerlingen. 
De obstakels? ‘Tijd!’ ”Programma’. ‘Klasgrootte.’ ‘Rooster.’ Welke vraag je ook stelt, deze antwoorden komen altijd terug.

Er is ook iemand van de schoolleiding aanwezig en zij zegt iets dat zo overduidelijk is dat het vaak wordt vergeten. ‘Het gaat niet om geld, het gaat om keuze’s. Ruimte is er genoeg.’
En wie neemt hem of geeft hem? Wie laat toe dat hij wordt genomen?

Het zien van de film bracht mij terug naar mijn eigen tijd als stagiair. Ik had een begeleider van de ‘oude’ stempel, directief, overtuigd van haar eigen gelijk. Ik had collega’s met een verdorde blik, murw door wat telkens weer had gemoeten en wat zij zo toch goed mogelijk hadden proberen te doen. ‘NIET ZO WORDEN.’  Dat is wat ik mij toen voornam en gelukkig altijd heb onthouden. Ik zie dat het kan gebeuren, ik zie waardoor het gebeurt. Maar ik niet. Daan niet.

De film en de discussie stelden mij ook twee vragen. Wat is burgerschap en doe ik iets aan burgerschapsvorming? Voor mij is burgerschap bewust deelnemen aan de maatschappij. Ja, ik doe er iets mee in mijn lesgeven, door als docent mezelf en dus burger te zijn, daar waar het past, daar waar het kan. Eerlijk, zonder masker. Gewoon, gewoon.

Daan doet zijn best de wereld zijn lokaal in te halen. Maar hij doet meer. Hij gaat verder. Hij neemt zijn leerlingen de wereld in. Letterlijk. En hij laat ons zien dat het werkt. Hoe belangrijk ze ook zijn, Daan laat ons zien dat het niet gaat om lesvoorbereidingen op papier, met vakjes en vinkjes. Het gaat om leren. Dat Daan dat heeft geleerd is duidelijk.

In één les heeft Daan het jaar voor zijn leerlingen gemaakt.

Daan heeft op het moment van dit schrijven nog geen baan. Hij verdient er wel een. Ergens is er een school die Daan verdient. Ergens zijn er leerlingen die Daan verdienen. De maatschappij verdient Daans. Daans maakt meer dan vakkenvullers. Daans verbinden. Daans maken burgers.

Zodra de discussie is afgelopen staan de docenten op. Zij maken direct van de Open U weer rijtjes van twee.

Toch zijn er zaadjes gepland. Er zijn docenten van deze school die gaan nadenken over Daan en hoe hij zijn leerlingen de wereld in bracht. Zij gaan dit ook doen, dat zie ik.

Dank je, Daan.

Bron: http://www.vpro.nl/programmas/2doc/2016/Maatschappijleer

Daan en telefoontjes CiWE86JW0AA0nyO


Van krijtbord naar verbeterbord

mei 12, 2016

Leerkracht

We hadden het krijtbord. We hadden het whitebord. We hadden het digibord. Nu hebben we het verbeterbord.

Ik ben een groot fan van verbeteren, en dus van Stichting leerKRACHT. ‘Elke dag samen een beetje beter.’ Ik  ben een groot fan van (ook de organisatie van) leren in de handen van leerlingen leggen. Ik ben een groot fan van docenten die dingen net even anders doen.

Zelf probeer ik al zolang als ik in het onderwijs werk leerlingen te betrekken bij de manier waarop ik les ‘geef’ en de manier waarop zij les ‘ontvangen’. Dat gebeurt dus ook in steeds grotere mate in mijn lessen en dit heb ik bereikt via verschillende kleine initiatieven. Een VVV-uur ‘Wat en hoe wil jij leren?‘. Twee dagen GeenSchool. Een uur per week Genius Hour. Gisteren nog heb ik leerlingen gevraagd hoe zij het VVV-uur ‘Wat is dit nu weer?‘ zouden willen invullen en of zij een module voor volgend jaar zouden willen maken. Prachtige interacties en leerzame momenten volgden.

Ik heb veel nagedacht over hoe ik de werkwijze van Stichting leerKRACHT in mijn klas zou kunnen krijgen. Niet echt moeilijk dacht ik steeds, toch ben ik er nog niet toe gekomen. Een van die dingen die maar blijft hangen, of liggen.

Zojuist las ik op LinkedIn het onderstaande verhaal van Jaap Versfelt, de initiator van Stichting leerKRACHT, en onmiddellijk na het lezen ervan heb ik besloten dat dit voor mij de manier gaat zijn om komend schooljaar leerlingen invloed te gaan geven op HUN leren. En dat ik dit hier zou delen, mede omdat dit verhaal op LinkedIn alleen te lezen is als je zelf een account daar hebt.

Ik heb niet vooraf toestemming gevraagd aan Jaap in de volledige veronderstelling dat dit echt ‘elke dag samen een beetje beter’ is.

Elke dag samen een beetje beter leren delen


Binnen de aanpak van Stichting leerKRACHT werken leraren en schoolleiders gezamenlijk aan het verbeteren van het onderwijs. Dat doen ze door samen lessen te ontwerpen, elkaars lessen te bezoeken om van en met elkaar te leren én ze door wekelijkse bordsessies. Bordsessies zijn korte, effectieve, staande vergaderingen, waar teams samen successen vieren en doelen stellen om het onderwijs te verbeteren. Nadat we met leerKRACHT startten op scholen gebeurde er iets onverwachts. Leraren gingen het verbeterbord gebruiken met hun leerlingen in de klas. Dat hadden wij niet bedacht! Tot onze stomme verbazing zagen we dit niet op een paar geïsoleerde scholen, maar op bijna elke leerKRACHT school. Overal gingen leraren met leerlingen bordsessies houden: de ‘mood’ van de leerlingen peilen, successen vieren, met hun leerlingen doelen stellen, acties bedenken en samen uitvoeren. Ik heb dit zelf in actie gezien op basisscholen, middelbare scholen en MBOs. Waarom deden leraren dit? Wat voor effect bereiken ze hiermee met hun leerlingen? Hoe maken ze er een succes van? En hoe kun je dit zelf in je eigen klas uitproberen. Dat zijn de onderwerpen van deze blog.

Een voorbeeld van een basisschool

Laat me beginnen met een voorbeeld van een basisschool uit Zeeland, de Linge. Leraar Marleen de Ridder nam zich al bij de eerste kennismaking van leerKRACHT voor om het bord in haar klas met de leerlingen in te gaan zetten. De eerste lessen nam Marleen nog zelf de leiding, maar al snel namen de leerlingen het van haar over. Marleen zette een stapje naar achteren terwijl haar leerlingen zelf bedachten hoe het onderwijs te verbeteren en elkaar daarbij te helpen. Wat voor doelen stelden de leerlingen? Ze gingen aan de slag met allerlei doelen: “als de juf om stilte vraagt zijn we in 5 seconden stil”, “wij kunnen elkaar positief aanspreken over elkaars handelen en daar positief op reageren” en “we worden beter in spelling”.  Vervolgens bedachten ze acties om die doelen te realiseren en gingen daar mee aan de slag. Het effect: leerlingen die veel beter weten wat voor doelen ze proberen te halen, die zich meer bij die doelen betrokken voelen omdat ze zelf mee bedacht hebben en leerlingen die elkaar helpen om die doelen te halen.

Wil je zien hoe dat werkt, kijk dan naar deze drie korte video’s:

Een voorbeeld van een middelbare school: de mentorles

Je vraagt je dan af, dit kan waarschijnlijk alleen maar bij oudere kinderen in de bovenbouw van een basisschool? Nee dus. Op dezelfde school zijn ook kleuters aan de slag met de bordsessie, terwijl we bordsessies met leerlingen ook op middelbare scholen en MBOs zien werken.

Een voorbeeld daarvan is een middelbare school in Den Haag, de Populier. Daar bedachten de mentor leraren van Mavo 3 om met het bord aan de slag te gaan in hun mentorlessen. Ze vroegen de leerlingen ‘wat willen jullie dit jaar bereiken?’. Het zal niemand verbazen dat het antwoord was ‘Overgaan’ (oftewel, niet nóg een keer Mavo-3). ‘Ok’ zeiden de leraren, ‘en hoe gaan we meten hoe we ervoor staan?’ waarop de leerlingen bedachten ‘cijfers!’.  Daarna werden elke maand de ‘virtuele zittenblijvers’ bijgehouden. ‘Maar wat daar aan te doen?’ was de volgende vraag. Dat vonden de leerlingen niet erg ingewikkeld: elkaar helpen. Zij maakten een lijst van vakken waar elk kind óf bij kon helpen óf hulp nodig hadden. De mentorlessen werden daarna gebruikt om elkaar in groepjes te helpen. Het effect was dat leerlingen enorm gemotiveerd aan de slag gingen en leraren verbaasd waren over het effect.

En wat kun jij hiermee in jouw klas?

Wil je wel eens weten of het voor jou en je klas ook werkt? Probeer het gewoon uit. Daar hoef je geen leerKRACHT school voor te zijn, dat kan elke leraar. Hoe doe je dat:

  1. Ga eerst kijken: grasduin eens op Youtube naar video’s over hoe dit werkt. Die kun je vinden op Youtube als je zoekt op ‘leerkracht bordsessie’
  2. Begin klein: bijvoorbeeld alleen met de ‘smileys’, om te ervaren met de leerlingen hoe het is om met de ‘mood’ van de klas de dag te beginnen
  3. Zorg voor veiligheid: waardeer alle input van leerlingen en zorg dat ze op elkaar voortbouwen.
  4. Bouw het uit: voeg na de smileys het delen van successen toe. Loopt dat? Ga dan met je leerlingen nadenken over doelen die zij willen bereiken en welke acties daar bij horen
  5. Heb even geduld: de eerste doelen waar leerlingen mee komen zijn misschien niet de belangrijkste voor jou als leraar, maar er komen vanzelf steeds serieuzere doelen op het bord
  6. Geef leerlingen de leiding: draait het, wacht dan tot de leerlingen je vragen of zij het van je over mogen nemen. Geef ze dan de pen en geniet!
  7. Laat leerlingen samenwerken: één leidt de bordsessie, één schrijft, één houdt de tijd bij, één geeft feedback aan het einde
  8. Evalueer en verbeter: Vraag na een week of 4 aan je leerlingen hoe de bordsessie nog beter kan? Bijvoorbeeld door ze na te laten denken over 5 onderwerpen: wat meer, wat minder, wat anders, wat stoppen en waarmee doorgaan?

Bron:
https://www.linkedin.com/pulse/het-verbeterbord-de-klas-kan-dat-jaap-versfelt?trk=hb_ntf_MEGAPHONE_ARTICLE_POST


Blogparade

mei 3, 2016

Blogparade Notiz

Wat is een blogparade?

Een veelkleurig beest met een kop en een staart. Een serie bij elkaar horende blogs over een onderwerp, geschreven door verschillende bloggers. Verschillende ervaringen en meningen over een onderwerp, verzameld binnen een vooraf vastgelegde termijn. Een kop door de eerste blog, waarop wordt gereageerd. Een staart door de laatste blog, waarin alles wordt samengevat. Een andere manier om informatie te verzamelen en te delen.

Hoe werkt een blogparade?

Een blogger doet een oproep aan andere bloggers om over een bepaald thema te schrijven. De initiatiefnemer bepaalt de duur van de blogparade en de voorwaarden.

Om te zorgen dat de berichten worden gekoppeld dienen alle bloggers

    • een link naar het oorspronkelijke artikel te plaatsen bij de eigen bijdrage én
    • een korte reactie te geven onder het oorspronkelijke bericht met een link naar de eigen bijdrage.

Na beëindiging van de blogparade schrijft de initiatiefnemer een blog met conclusie ter afsluiting. Links naar de blogs van allen die hebben bijgedragen worden hier geplaatst.

Een mogelijkheid om richting en inhoud te geven aan een blogparade is te starten met een aantal vragen, de ‘blogstokjes’, die alle bloggers beantwoorden en doorgeven (en indien gewenst mogelijk nieuwe toevoegen).

Een voorbeeld als een start.

Liever dan een voorbeeld geven start ik liever direct. Deze eerste Nederlandse blogparade gaat over de invloed van leerlingen op hun docenten en de lessen die zij ontvangen.

Zij start NU en loopt tot en met 3 juni.

  1. Hoe ervaren leerlingen onze lessen?
  2. Hoe laten wij ons leiden door de ervaringen van leerlingen bij de invulling van onze lessen?
  3. Hoe kunnen wij leerlingen laten deelnemen aan het verbeteren van onderwijs?

Wil je meedoen?

Schrijf dan een blog waarin je jouw antwoord geeft op bovenstaande vragen.
Zet in jouw blog een link naar deze blog.
Geeft onder deze blog een korte reactie met een link naar jouw eigen blog

Ik ben erg benieuwd naar alle reacties!

Vervolg?

Mocht er voldoende interesse zijn voor blogparades is een volgende stap ze te gaan verzamelen, zodat er een overzicht ontstaat. Deze verzameling zou dan bijvoorbeeld kunnen heten: ‘Hoe wij het onderwijs nog beter kunnen maken.’ Mocht je een eigen blogparade willen starten meld dit dan ook onder deze blog en dan zal ik op enigerlei wijze een verzameling aan gaan leggen.

Bronnen: 
– http://komenskypost.nl/?p=137#more-137
– http://internetblogger.biz


Dagmomentonderwijs april

mei 1, 2016

Inmiddels de negende maandelijkse blogpost met dagelijkse momenten uit mijn onderwijs. Een toelichting is hier te vinden.

Za 26 mrt
Mijn broer heeft gisteren een stent gekregen. Het ging niet allemaal zoals gewenst maar de vooruitgang is zichtbaar in zijn gezicht.

Zo 27 mrt
De klok is een uur vooruit gezet 😀

Zo 28 mrt
Op zondag, of tweede Paasdag in dit geval, binnen een half uur een reactie ontvangen van de directeur op jouw email.

Di 29 mrt
‘Als <……..>  in het lichaam worden er minder afvalstoffen uitgescheid.’

Wo 30 mrt
Lln uit 2-vwo. ‘Ik ga overal boven de acht staan, want ik wil geneeskunde studeren en dan heb je meer kans.’

Do 31 mrt
Tijdens surveillance toets Nederlands voor 5-havo vraag van leerling.
‘Wat betekent dit woord?’
“Weldenkend.”

Vr 1 apr
Dubbeltriest. En grappig.
Leerling absent bij toets.
Reden in logboek: ‘Begrafenis en ziek.’

Za 2 apr

Zo 3 apr
– Wandelen en familie

Ma 4 apr
Toetsbepreking.
Lln komt les ervoor, tijdens Daltonuur. Blijft les erna, tussenuur.
’Ik heb aan een uur nooit genoeg.’

Di 5 apr
Lln: ‘Wat leuk dat we nu organismen in het lokaal hebben.’
Ik: ???
Lln: ???
‘DAAR!’
Ze wijst naar de nieuwe orchideeën.

Wo 6 apr
Mail lln klas 1;
– Titel: ‘opzetvogel’
– Inhoud: ‘mag ik de kraai lenen?’
Ik heb een opgezette uil in mijn lokaal.

Toetsbespreking.
Lln zegt internetbron te hebben voor zijn mijn onbekende antwoord.
‘stuur maar door’
Antwoord is goed.

Toetsbespreking.
Lln zegt internetbron te hebben voor zijn mijn onbekende antwoord.
‘stuur maar door’
Antwoord is fout.

Tijdens een gesprek over…
‘Meneer, waardoor bent U zo’n goede docent?’
‘Omdat ik elke dag probeer beter te zijn.’

Do 7 apr
17:00 opening inschrijven VVV-uren periode 4. Met weer acht nieuwe modules!

Vr 8 apr
Verzin een vraag over kruisingen.
‘De mannelijke eenhoorn spuit een regenboog ui zijn hoorn, de vrouwelijke alleen de kleur paars.’

Za 9 apr
Kookworkshop op de Tulphoeve in Lisse.
Even afkoelen.

Kookworkshop Lisse Cfns0HkWQAIIBz9Zo 10 apr
Hollen door de Bollen. 1o km wandelen voor het goede doel.

Ma 11 apr
Daltonuur.
20 leerlingen.
6 doen wisk
5 bio
4 sk
3 eco
2 eng
12 gebruiken een chromebook
20 minuten is het stil

Di 12 apr
Toetsvraag. Hoe kan iemand de ziekte oplopen zonder zelf gestoken te worden?
‘Door besmet te worden met iemand die al besmet is’.

Wo 13 apr
Einde van het practicum.
‘Meneer, mogen wij het nog even afmaken?’
‘Is goed, kom ik zo het lokaal afsluiten.’
Twee uur later.
‘Zijn jullie er nu nog?’
‘Ja, we hadden tussenuur en wilden dit graag goed doen.’

Do 14 apr
Twee leerlingen uit klas 5-vwo die nu al met hun PWS willen beginnen. Het hoeft pas over 10 weken.

Vr 15 apr
Kolderdag. Leerling, die teamleider nogal gestrest en commanderend door de gang ziet lopen: ‘Laat het toch gewoon gaan.’

Za 16 apr
– Feest schoonvader. 90 jaar. Limburgse gezelligheid.

Zo 17 apr

Ma 18 apr
Dat je tijdens de voorbereiding van de stoomcursus, door druk gedwongen, ineens die mooie optie ziet!

Di 19 apr
‘Ze zeggen dat het afleidt, dat is zo’n onzin!’ Dacht dat het over mobieltjes ging. Blijkt over korte rokjes te gaan.

Wo 20 apr
Leerlingen die voor straf zich uur eerder moeten melden, 07.30 dus, zitten lekker te chillen in aula met muziekje en croissantjes.

Do 21 apr
Collega voert gesprek met twee leerlingen in de stilteruimte. 😀

Vr 22 apr
Herkansing.

CgpX_-8UUAAi5iP

Za 23 apr

Zo 24 apr
Broers komen langs om Feijnoord hopelijk de beker te zien winnen. Wat zij doen! 😄 Ondertussen vallen woorden over hartfalen, lesgeven en terugkomen op hun plaats.

Ma 25 apr
Op deze dag.
Veranderen is niet moeilijk. Tenzij je het zelf moet doen.

Di 26 apr
Terwijl je video over #onderwijs bekijkt tijdens #lesvrijeperiode vraag van leerling krijgen via Edmodo en deze direct (kunnen) beantwoorden.

Wo 27 apr
Zomaar een glimlach. Jouw viervoeters, die nu dartelen door het bos gaan over exact twee weken de bron zijn van onderzoek naar gedrag door jouw leerlingen.

Do 28 apr
Dankbaar geraak door warme reactie op een blog over maatwerk dat je zojuist hebt geplaatst.

Vr 29 apr
Tijdens het beoordelen van een PO het de gezichten terugzien van de leerlingen.

Za 30 apr
De dag na vandaag is het 1 mei.
Dan is de #lesvrijeperiode voor de helft voorbij.


Waarom leraren soms valsspelen

april 29, 2016

Valsspelen dozen op hoofd m5gBn - Imgur

Verrassend vond ik het zelf. Uit onderzoek is gebleken dat het voor leerlingen uiteindelijk goed kan zijn wanneer leraren bij het nakijken een klein beetje valsspelen.

Het gaat hierbij niet om het verbeteren van de antwoorden van leerlingen, dat is echt valsspelen en onderzoek heeft laten zien dat dit niet goed is voor leerlingen. Het gaat om bij het nakijken niet al te streng zijn, tolerant zijn, met de leerling meedenken, een klein oogje dichtknijpen.

Hoewel het zoveel mogelijk goed rekenen van antwoorden niet ineens magisch meer kennis injecteert bij leerlingen, laat Amerikaans en Zweeds onderzoek zien dat het wel een steeds belangrijkere horde voor verder succes in het leven wegneemt: het behalen van een diploma op de middelbare school.

Met name het Zweedse onderzoek laat zien dat iets hogere cijfers bij wiskunde leidt tot hogere cijfers bij andere vakken en dus een hoger gemiddelde. Belangrijk vooral is ook dat dit effect aanwezig blijft in de carrière die volgt na school. De verklaring wordt gezocht in een toegenomen zelfvertrouwen bij de leerlingen. De data suggereren hierbij zelfs het omgekeerde van de bekende stereotype verwachtingspatronen. Wanneer een leerling denkt het beter gedaan te hebben dan hij echt heeft gedaan gaat hij het daarna beter doen dan hij daarvoor deed.

Hoewel er voorbeelden zijn dat leraren valsspelen omdat ze er zelf beter van worden, of omdat ze worden afgerekend op slechte resultaten, gaat het in de meeste gevallen om meer altruïstische motieven en worden vooral ‘zachte’ gegevens gebruikt, kennis die een leraar heeft over zijn leerling.

Ik heb nooit en zal nooit bewust valsspelen. Wel heb ik, net als elke leraar, de nodige ruimte bij het nakijken. Leraren kunnen een enorme invloed hebben op het leven na school van leerlingen. Die hoeveelheid invloed dwingt ons om hier discreet mee om te gaan. In alles wat we doen. Ook bij het nakijken. Misschien vanaf nu dus liever een foutje naar de goede kant met wat minder schuldgevoel?

Bronnen:
Larry Ferlazzo: http://larryferlazzo.edublogs.org/2016/04/28/thoughtful-analysis-on-teacher-cheating/
The Atlantic: http://www.theatlantic.com/education/archive/2016/04/why-teachers-cheat/480039/


Maatwerk of standaard?

april 28, 2016

Standaard of maatwerk klompen One-Size-Does-Not-Fit-All

Het verhaal van een vader die voor het eerst in zijn leven opgeroepen wordt om op school te verschijnen. Het verhaal van een Amerikaanse vader, die opstaat voor zijn dochter. Een verhaal over voldoen aan de standaard of maatwerk zien. Een verhaal dat als overdreven kan worden afgedaan of als extrapolatie van dagelijkse praktijken. Ik vond het de moeite van het vertalen waard.

“Uw dochter verstoorde de les”.

Het was als een pijl door mijn hart. Ik keek naar haar. Er waren sporen van tranen in haar gezicht. Ze keek naar haar schoenen. Ze begon zachtjes te huilen. De directeur ging verder met zijn monotone veroordeling, terwijl ik naar mijn dochter liep, naast haar knielde en haar omhelsde.

“Meneer T, dat is echt niet gepast…”

Ik negeerde hem. “Is alles goed?”, vroeg ik haar. Ze keek naar me, knikte, probeerde haar huilen te smoren.

“Wat is er gebeurd?”, was de simpele vraag die ik stelde aan de directeur, met moeite mijn superkracht om in zijn hoofd te kijken onderdrukkend.

“Uw dochter probeerde haar wiskunde leraar te verbeteren. De leraar legde uit dat zij het verkeerd zag, maar zij bleef volhouden dat ze gelijk had”.

Ik lachte.

Ik wist dat zij gelijk had en de leraar niet. Ik kon niet wachten om het te horen.

“Wat was de vraag?”, vroeg ik de directeur, die op het punt stond mijn gelach te pareren.

De leraar was ook aanwezig en sprak. “De vraag was, wat is het grootste getal dat met 3 cijfers weergegeven kan worden. Ik zei dat dit 999 was, uw dochter was het hier niet mee eens”.

Op dat moment dacht ik, ‘Oh-oh, WTF was zij aan het denken?’

Toen sprak mijn dochter, boosheid doorklinkend in haar stem, “O ja? Vertel mij dan wat 9 tot de 9e tot de 9e is dan?”

Tring! Ze had gelijk! Goed gelezen wordt er niet gevraagd naar het grootste 3-cijferige getal, wat door mijn hoofd ging toen ik de vraag hoorde. De vraag was een getal te verzinnen bestaande uit 3 cijfers, dus exponenten waren niet uitgesloten.

Ik keek naar haar en glimlachte en zei, “Top! Je hebt 100% gelijk!.” Ik gaf haar een high-five. Ze glimlachte. Toen kwamen er wat tranen van vreugde terwijl ze lachte. Ze wist dat ik haar steunde.

“En? Wat zeggen jullie nu?,” vroeg ik, terwijl ik opstond.

“Dat is niet het juiste antwoord,” hield de directeur vol.

“Echt wel!,” was mijn reactie.

“We hebben exponenten nog niet behandeld,” voegde de leraar toe.

En zo ging het door. Een half uur lang toonde ik hen de hel. Ik vroeg om een compromis. Het antwoord van mijn dochter zou niet fout gerekend worden, door de onduidelijkheid in de vraag. Ik zou niet aandringen op het fout rekenen van de antwoorden van alle andere kinderen, omdat exponenten nog niet behandeld waren.

“U begrijpt het niet,” zei de directeur. “Dit is een gestandaardiseerde, nationale toets. Wij kunnen haar cijfer niet aanpassen.”

Toen vroeg ik hen om haar ‘echte cijfer’ op haar uiteindelijke rapport te vermelden. Zij weigerden. Dat maakte mij boos.

Het is namelijk zo dat mijn dochter, al vijf jaar achter elkaar, hetzelfde cijfer heeft voor wiskunde: een 10. Ze haalde een 10 op elke toets die ze maakte. Ze heeft een unieke geest.

Vier jaar later werd ik opnieuw bij een wiskunde leraar opgeroepen. Deze keer was het voor geometrie. De leraar had uitgelegd dat driehoeken altijd gezamenlijk 180 graden zijn, altijd. Mijn dochter dacht daar een paar minuten over na, stak haar hand op en zei, “ik weet hoe je de drie hoeken van een driehoek tot 270 graden kunt laten optellen.”

En dat deed ze. Alles wat ze hiervoor nodig had was naar de globe in de hoek van het klaslokaal kijken. Toen de leraar zei dat het ‘onmogelijk’ was om een driehoek te maken die tot 270 graden optelde, corrigeerde ze hem met een een ongelofelijk voorbeeld. Wanneer je een driehoek tekent op een globe, met elke hoek 90 graden, kun je de Noordpool verbinden met de evenaar, de lijn van de evenaar kan dan 90 graden om de globe gaan, de Noordpool kan dan via een lijn met een hoek van 90 graden deze lijn ontmoeten. Driehoeken op gebogen oppervlakken kunnen opgeteld meer, of minder, dan 180 graden zijn, afhankelijk van de convexiteit of concaviteit van het oppervlakte.

In dit tweede voorbeeld belde de leraar mij om mij te feliciteren met het opvoeden van een zo briljant dochter. Terug naar het eerst voorbeeld…

Het echte gevecht begon toen ik thuiskwam. Ik zocht de formele procedure op hoe een onafhankelijke derde partij in te schakelen bij een verschil van mening over een nationale examenvraag. Dit was veel werk. Ik ontmoette de rector van de scholen, die de directeur belde, die de wiskunde docent meebracht naar een volgende bijeenkomst. Deze in de provinciale hoofdstad.

Hun gezichten waren niet langer zelfverzekerd en arrogant toen ik de kamer binnenliep. Integendeel, ik voelde angst. Echte angst. Zij zagen wit als geesten.

De toon was geciviliseerd. De leraar begon met ingestudeerd verhaal over hoe briljant mijn dochter is, en kwam vervolgens met het onvermijdbare: “…maar…”

De rector knikte.

“Meneer T, de enige manier waarop ik Uw dochter punten kan geven voor dat ene antwoord,” (en hij benadrukte heel duidelijk dat woordje ene) “is naar de nationale organisatie voor onderwijs gaan en voor iedereen die de test heeft gemaakt hun antwoord fout laten rekenen.”

Verbazingwekkend voor mij, dacht hij dat mij dit zou doen terugtrekken.

“Ok. Doe dat.”

De drie aanwezigen. al half opstaand van hun stoelen bevroren voor een moment.

“Excuseer?,” zei de rector.

“Ik zei, doe het. Zoals in, zorg dat het gebeurt. Zoals in, onderneem de benodigde actie.”

Zij gingen weer zitten. Een uur lang probeerden zij mij te overtuigen. Uiteindelijk, kwamen er compromissen. Mijn dochter zou een score van 10 ontvangen, de anderen zouden geen puntenvermindering krijgen. Tenslotte, het was nu twee maanden later, enz. enz. enz.

“Nee. Ik gaf jullie deze mogelijkheid en jullie wezen hem af. Ik wil dat in elk examen in het land dat 999 als antwoord heeft dit wordt fout gerekend.”

Er was een advocaat nodig en drie maand, maar het resultaat kwam er. Mijn dochter scoorde als enige een 10 op dat examen, niet alleen in haar klas, maar in het hele land.

Het maakte mij niet uit wat het kostte. Het maakte mij niet hoeveelheid moeite het nam. Het maakte mij niet dat een volledig ministerie duizenden uren extra werk kreeg om tot uitvoering over te gaan.

Ik gaf om een individu die de de mogelijkheid had de geest van mijn dochter te vormen en haar had laten huilen toen zij gelijk had en hij wist dat zij gelijk had. Dit had zo veel beter afgehandeld kunnen worden door de bazen die beschikken.

Vergeet voor een moment dat het mijn dochter was. Het echte trieste is, zien hoe een unieke geest mishandeld wordt om het briljant zijn. Hoe vaak gebeurt een vergelijkbaar iets in ons land, in de wereld. Hoeveel leraren smoren de zachte roep van briljante leerlingen die verlegen achter in de klas zitten?

Mijn dochter is nu eerstejaars op de universiteit. Ik vocht hard voor hard en zal dit blijven doen. Ik herinner haar vaak aan een quote van Samuel Clemens, beter bekend als Mark Twain.

“I never let schooling interfere with my education.”

Laat de standaard nooit in de weg staan bij het onderwijs van (jouw) kinderen.

Large Group of Multiethnic People with Speech Bubbles

Bron: http://architectureandengineering.ws/2016/03/19/number-you-can-represent-with-3-digits/

 


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 4.955 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: