Dag zeven, vier nieuwe verhalen #blimageNL

juli 31, 2015

Het is inmiddels de zevende dag na de start van de #blimageNL uitdaging en vandaag zijn er opnieuw vier verhalen geschreven. De #blimageNL uitdaging is simpel: ontvang een foto en schrijf naar aanleiding hiervan jouw verhaal over onderwijs, daag vervolgens iemand die je kent uit met een nieuwe foto die je hem/haar stuurt. Het resultaat is verbijsterend, fantastische verhalen door bevlogen onderwijsmensen.

Hieronder een korte introductie van deze zevende set van dit keer vier verhalen. Je kunt ze lezen voor wat zij zijn of wat zij met je doen. Laat de mensen die de verhalen geschreven hebben weten als ze je op een of andere manier geraakte hebben. Je kunt ze misschien ook gebruiken om inspiratie op te doen om zelf aan deze #blimageNL uitdaging mee te gaan doen (of iemand uit te dagen!). Zie hier voor de achtergrond en de ‘regels’. Veel leesplezier! Veel inspiratie!

Jaap Bosman, auteur gespecialiseerd in ICT en onderwijs, schreef het Nederlands- en Engelstalige verhaal Black swans, gnomes and Charles Peirce. #blimage #blimageNL, over de zwarte zwaan als metafoor voor kennis en waarheid, over het maken van kennis en kunde door feiten en ervaringen te verbinden, over vrije kaboutertjes en zwarte zwanen achter een hek als metafoor voor de overal vrij verkrijgbare onzin, nonsens, bijgeloof, vooroordelen, en flauwe kul, en de moeite die het kost om de waarheid en betrouwbare kennis te verkrijgen.

Titia Bredee, voorzitter CvB Hogeschool iPabo, schreef het verhaal Schoolbus, over hoe ze in Amerika met een schoolbus naar school gaan, over hoe er ook buiten schooltijd in Amerika geleerd wordt, over de teamgeest die daar heerst in de onderwijsgemeenschap, iets dat vele voordelen brengt.

Sandra Beuving, bestuurslid Stiching Oog, schreef het verhaal Overschilderen of strippen…?, over het verschil tussen even iets opknappen of het grondig verbouwen, over dat beide soms nodig zijn, thuis en in het onderwijs, over het belang van zien wanneer het ene genoeg is of het andere gedaan moet worden.

Een docent-geworden oud-leerling, iets dat me deugd doet, schreef het zeer herkenbaar en lezenswaardige verhaal “Voor de leeuwen”, over de rust die een leeuw kan uitstralen, en de kracht die hij kan uitoefenen als hij dit nodig vindt, over een klas die als een leeuw is, over vertrouwen bouwen als belangrijke stap in de relatie die een beginnend docent aan leert gaan met zijn leerlingen, over de vele interacties die plaatsvinden in een klas met 30 leerlingen, over leren reageren en beslissingen nemen, over de stapjes die een docent zet, over de wens dat ze in de goede richting gaan.

En natuurlijk weer een nieuw plaatje voor als je de uitdaging aan wilt gaan. Je kunt je ook laten uitdagen door een van de afbeeldingen op het Pinterest #blimageNL bord waar alle gebruikte afbeeldingen worden verzameld. Er is geen limiet aan hoe vaak een afbeelding mag worden gebruikt 😄.

foto foo fighters cc wikipedia

 

 

 

 

 


“Voor de leeuwen” #blimageNL

juli 31, 2015

Onderstaand verhaal kreeg ik toegestuurd van een oud-leerling, die nu zelf ook docent is. De oud-leerling blijft zelf liever anoniem. Ik vind het een prachtige beschrijving van de ervaringen en de zich ontwikkelende visie van een startende docent.

 

foto leeuw Cecil? cc wikipedia Lion-hwange

Deze foto geeft mij een dubbel gevoel. Het is een rustig plaatje, een ontspannen dier aan het relaxen in de zon maar dit dier kan ook ieder moment aanvallen, zeker als je zijn signalen niet herkent. Om zo dichtbij te komen als deze fotograaf moet er wederzijds vertrouwen zijn en de kennis van de fotograaf om te weten wanneer hij zijn tactiek moet veranderen. Deze leeuw leeft in ‘het wild’ hoewel dat waarschijnlijk een reservaat is. Toch gelden de regels voor het benaderen van dit dier zowel in de natuur als in gevangenschap, de leeuw heeft een bepaalde aard, een karakter, hij heeft dingen meegemaakt, ervaringen opgedaan en kennis verworven over zijn wereld al deze dingen leiden tot bepaald gedrag en dit zal leiden tot bepaalde reacties als hij in aanraking komt met het onbekende.

Nu zul je denken, wat heeft dit met het onderwijs te maken? Op het eerste gezicht misschien niets, mensen zijn geen dieren en wij leven niet in de natuur of een dierentuin. Toch gelden voor mens en dier veel dezelfde regels. Net als de leeuw heeft ieder mens zijn of haar eigen kennis, ervaringen, gewoontes en bovenal een eigen karakter en manier van leren. Hoe wij als mens om gaan met nieuwe situaties en kennis wordt ook door deze factoren bepaald en omdat die combinatie van factoren voor iedereen uniek is betekent dat dat in een klas van 30 leerlingen plus een docent er 31 verschillende reacties mogelijk zin.

De klas kan in deze vergelijking gezien worden als de leeuw, mits op de juiste manier benaderd is hij ontspannen en nieuwsgierig. De docent is de fotograaf. De fotograaf heeft een doel, de juiste benadering vinden voor deze groep en tot een gezamenlijk eindresultaat komen in het geval van de leeuw de foto en in het onderwijs het behalen van leerdoelen en het voorbereiden van de leerlingen op hun verdere loopbaan en de maatschappij.

Als beginnend docent voelt de eerste les vaak letterlijk als ‘voor de leeuwen gegooid worden.’ De spanning: wat voor leerlingen zijn het? Hoe reageren ze op mijn methode? Wat weten ze al en wat willen ze weten? En het belangrijkste: hoe willen ze dat leren? Deze vragen zullen niet tijdens die eerste les beantwoord worden en de docent leert de antwoorden met vallen en opstaan en kan dan deze ervaringen meenemen naar de volgende groep. Door het opdoen van ervaring en het uitproberen van verschillende methoden ontwikkelt de docent een visie op het onderwijs en leert hij zich aanpassen aan verschillende situaties en verschillende leerlingen. Ik als beginnend docent begin langzaam een visie te ontwikkelen.

In mijn ideale onderwijswereld zouden de leerlingen de klas niet zien als een ‘dierentuin’, niet als een ruimte waar ze verplicht moeten zijn en informatie ‘gevoerd’ krijgen maar als een omgeving waar zij zelf actief zijn en met de juiste hulp zelf kunnen leren en ontdekken. Om een dergelijk vrij leerklimaat te creëren is wederzijds vertrouwen essentieel. De leerlingen moeten weten wat ze aan de docent hebben, wat er verwacht wordt en wat zij van de docent kunnen en mogen verwachten. De docent zou hier in oog moeten hebben voor de verschillende behoeften van de leerlingen hier op inspelen, zijn tactiek veranderen waar nodig om waardoor hij uiteindelijk de kans heeft om net als de fotograaf dichtbij genoeg te komen om het beste eindresultaat te krijgen.

Misschien is dit beeld te idealistisch maar ik hoop dat ik het door kennis, ervaring en vallen en opstaan ieder jaar een stukje dichter kan naderen.


Dag zes, vier nieuwe verhalen #blimageNL

juli 30, 2015

Het is inmiddels de zesde dag na de start van de #blimageNL uitdaging en vandaag zijn er opnieuw vier verhalen geschreven. De #blimageNL uitdaging is simpel: ontvang een foto en schrijf naar aanleiding hiervan jouw verhaal over onderwijs, daag vervolgens iemand die je kent uit met een nieuwe foto die je hem/haar stuurt. Het resultaat is verbijsterend, fantastische verhalen door bevlogen onderwijsmensen.

Hieronder een korte introductie van deze zesde set van dit keer vier verhalen. Je kunt ze lezen voor wat zij zijn of wat zij met je doen. Laat de mensen die de verhalen geschreven hebben weten als ze je op een of andere manier geraakte hebben. Je kunt ze misschien ook gebruiken om inspiratie op te doen om zelf aan deze #blimageNL uitdaging mee te gaan doen (of iemand uit te dagen!). Zie hier voor de achtergrond en de ‘regels’. Veel leesplezier! Veel inspiratie!

Juf Tania, leerkracht 5e leerjaar, schreef het verhaal #BlimageNL, of hoe een foto je kan doen nadenken over onderwijs, over hoe een foto je kan doen nadenken over onderwijs, over bloemen bij de les houden, over tijd, over het kunnen maar het toch ook anders willen doen, over de angst het niet meer te overzien.

Edith van Montfort, CvB RvA  RvT ipabo, schreef op haar geheel eigen wijze het verhaal #BlimageNL, de rek is er (efkes) uit!, over de hectiek van een schooljaar afsluiten, over de heerlijke warboel van los aan elkaar vastzittende elastiekjes die onderwijs is, over verhuizen van meer dan van klas naar klas, over fysiek aan de slag, over hoe zij met haar vader eens is, over dat je met elastiek ook samen kunt binden, over vragen stellen aan anderen maar geen antwoord verlangen.

Karel Hermans, afdelingsleider op het Helen Parkhurst, schreef het verhaal Het avondeten, betekenisvolle momenten en (leerling)reflectie, over hoe eenvoudig het woord reflectie is uitgesproken en hoe lastig het is het effectief uit te voeren, over momenten die er toe doen in een lessenserie, over opbrengsten delen en doorgeven, over de avondmaaltijd als dagelijks om terug en vooruit te kijken, over diepgang die afhankelijk is van sfeer en veiligheid.

Ellen van Rhijn, docente biologie op het Da Vinci college, schreef het verhaal Onderwijs #blimageNL, over verrassende reacties op sociale media, over dat mensen evolutionair biologisch gezien niet zo belangrijk zijn, over indelingen die verandert zijn en weer zullen veranderen, over leerlingen waarvan gedurende het jaar steeds meer kenmerken duidelijk worden, over groepsvorming en groepswisselingen, over de uitdaging om telkens wanneer je iets ordent dit om een de juiste reden op de goede manier te doen.

En natuurlijk weer een nieuw plaatje voor als je de uitdaging aan wilt gaan. Je kunt je ook laten uitdagen door een van de afbeeldingen op het Pinterest #blimageNL bord waar alle gebruikte afbeeldingen worden verzameld. Er is geen limiet aan hoe vaak een afbeelding mag worden gebruikt 😄.

foto scriptorium wikipedia Escribano

 

 

 

 

 


Dag vijf, elf nieuwe verhalen #blimageNL

juli 29, 2015

Het is inmiddels de vijfde dag na de start van de #blimageNL uitdaging en deze dag zijn er maar liefst elf verhalen geschreven. De #blimageNL uitdaging is simpel: ontvang een foto en schrijf naar aanleiding hiervan jouw verhaal over onderwijs, daag vervolgens iemand die je kent uit met een nieuwe foto die je hem/haar stuurt. Het resultaat is verbijsterend, fantastische verhalen door bevlogen onderwijsmensen.

Hieronder een korte introductie van deze vijfde set van dit keer elf verhalen. Je kunt ze lezen voor wat zij zijn of wat zij met je doen. Je kunt de mensen die de verhalen geschreven hebben ook laten weten wat je er van vindt, dat vinden ze plezierig. Je kunt ze misschien ook gebruiken om inspiratie op te doen om zelf aan deze #blimageNL uitdaging mee te gaan doen (of iemand uit te dagen!). Zie hier voor de achtergrond en de ‘regels’. Veel leesplezier! Veel inspiratie!

Erik Redegeld, onderwijskundig adviseur en ICT coach, schreef het zeer persoonlijke, moedige en aangrijpende verhaal ‘Op zijn kop‘, over de rollercoaster waarin hij belandde nadat hem een minor stroke was overkomen, geen signalen vooraf, geen leefstijl die aanleiding zou geven, over schrik, over ineens aan slangen die van alles toevoeren en meten liggen, over toch al weer aan leren en lessen denken, over niet meer vrij zijn, over niet meer kunnen wat nooit een probleem was, over alles opschrijven om niets te vergeten, over ‘naar huis’ en de impact daar, over alle fijne mensen om hem heen, over nu leren tijd te nemen en tijd te gunnen, over, zelfs al gaat het niet zo snel als je zou willen, hoe leuk schrijven is.

Sander Gordijn, leerkracht voor een kleutergroep in Meppel en werkzaam bij kleuteruniversiteit, schreef en sprak (hij maakte van zijn blog een vlog) het verhaal Samen de wereld ontdekken, over je handen durven uitsteken en uitgestoken handen durven accepteren, over durven geloven in de leerkracht van het kind

Jasper Bloemsma, leerkracht basisonderwijs, schreef het verhaal Komkommertijd uitdaging, over verrassende vervangingslessen, over nietszeggende kinderen, over honden in de klas, over ontbrekende informatie, over passend onderwijs dat er soms gewoon niet kan zijn.

Jeroen Smits, leerkracht groep 8, schreef het verhaal Geen #icebucket, wel de #blimageNL challenge, over de essentie van onderwijs, samenwerken, over afstand durven nemen en de leerling zijn gang durven laten gaan, over de omgeving creëren waarin dit kan.

Petra Holstein, docent rekenles en ICT aan het Drenthe College, schreef het verhaal Uppie Oeg, over de voor- en nadelen van dingen goed uit je hoofd kunnen leren, over of je hoofd ook te vol kan zijn, over mooie rupsen en lelijke vlinders, over nog niet alles kunnen maar het wel steeds blijven proberen.

Frans Droog, docent biologie en Mens en Natuur op het Wolfert Lyceum, schreef het verhaal De coach en zijn pupilover het leveren van inspanningen, over schijnbaar achteloze activiteiten, over hoe de hersenen getraind kunnen worden als het lijf, over relaties en vertrouwen die komen voor prestaties, over blijdschap en trots, over winnen.

Juf Petra, van kleuteridee.nl,  schreef het verhaal Passend onderwijs, over de onmogelijkheid om kinderen in te kleine schoenen te persen, over het herkennen van de grootte van de passen die kinderen kunnen zetten, over het belang van het zien van de maat van de schoenen en de maat van de passen van iedere leerling.

Mieke Haverkort, zelfstandig krachtgericht coach, trainer en onderwijsadviseur,  schreef het verhaal Fotofinishover dat je door de aandacht voor finish vaak vergeet hoe mooi de wedstrijd was, over talent en wat dat eigenlijk is en waarom daar zo weinig aandacht voor is, over krachtgerichte benadering en relaties, over na een opleiding een andere keuze maken, over een innovatieve school.

Wieke Heikoop, zelfstandige en adviseur onderwijsinnovatie, schreef het verhaal Rupsjenooitgenoeg, over een boek dat je kunt blijven lezen en herlezen, over op hoeveel manieren je dingen uit een boek in de les kan inbouwen, over hoe je met ICT een boek tot leven kunt brengen.

Maaike Zym, docent geschiedenis, maatschappijleer en het leergebied mens & maatschappij op OSG de Hogenberg, de enige middelbare school op Texel, schreef het verhaal Strike!, over de drive die zij krijgt van een challenge, over Yes! momenten in het onderwijs, bij leerlingen en bij docenten, over trots zijn als je ziet waar je leerlingen zijn belandt.

Claire Ohlenschlager, docente Hogeschool Rotterdam, schreef en tekende het verhaal Theotherusems, over beweging waar je blij van wordt als je mee mag doen, en als die de goede kant op gaat, en dat gaat het in het onderwijs.

En natuurlijk weer een nieuw plaatje voor als je de uitdaging aan wilt gaan. Je kunt je ook laten uitdagen door een van de afbeeldingen op het Pinterest #blimageNL bord waar alle gebruikte afbeeldingen worden verzameld. Er is geen limiet aan hoe vaak een afbeelding mag worden gebruikt 😄.

foto schoolbussen cc wikimedia 1024px-NS_-_School_bus

 

 

 

 


Wanting to know about black swans #blimage #blimageNL

juli 29, 2015

 

The start

foto zwarte zwanen uitdaging Jaap Soft

Within an hour after starting the #blimageNL challenge, the challenger himself, me, was challenged. It was not entirely fair, as my challenger had not written a story first himself 😄, but I decided to take the challenge up nonetheless. After all, it did not really come to me as a surprise. It was a bit unclear to me though, whether I was supposed to respond to the #blimage challenge, so in English, or the #blimageNL uitdaging, so in Dutch. Time permitting, I took it upon me to try to do both. English first.

The reasons for questions

Seeing the picture of the black swans in connection with the challenge triggered my brain into asking itself questions. Asking questions is not uncommon to me, after all I am a teacher. Asking questions is what I am supposed to do. Or am I?

Black swans are mostly black-feathered birds, with white flight feathers. The bill is bright red, with a pale bar and tip; and legs and feet are greyish-black. Cobs (males) are slightly larger than pens (females), with a longer and straighter bill. Cygnets (immature birds) are a greyish-brown with pale-edged feathers

Anyway. I always ask myself questions as I am always looking for answers. Or is it the other way around? I am curious. I want to know things. I want to understand what is going on. So now I want to know about this particular picture and black swans. I have an urgency to know and look stuff up and tell my surroundings immediately about what I have found, what I know. Is this actual learning? Not really, most, if not all, of what I have looked up I will have forgotten in a matter of weeks. Unless of course I do something with the information, like writing about it. So this should help. I have, by the way, learned that my surroundings don’t always appreciate my immediate sharing and have learned to curb myself there.

A mature black swan measures between 110 and 142 centimetres (43 and 56 in) in length and weighs 3.7–9 kilograms (8.2–19.8 lb). Its wing span is between 1.6 and 2 metres (5.2 and 6.6 ft). The neck is long (relatively the longest neck among the swans) and curved in an “S”-shape.
The black swan utters a musical and far reaching bugle-like sound, called either on the water or in flight, as well as a range of softer crooning notes. It can also whistle, especially when disturbed while breeding and nesting

The students

How many students want to know things? How many want to learn? How many want to know the stuff we want them to know? How many want to learn the things we want them to learn? How can we persuade students to go beyond mere knowing and start learning because they want to? How do we need to organize education to help them achieve this? I think we all want to know things and want to learn, to varying degrees, in varying ways. Choice in what and how would go a long way here.

The black swan is common in the wetlands of south western and eastern Australia and adjacent coastal islands. Black swans were once thought to be sedentary, but the species is now known to be highly nomadic. Black swans, like many other water fowl, lose all their flight feathers at once when they moult after breeding, and they are unable to fly for about a month.

The questions

Why a picture of black swans? Are they his favorite animals? Does it have anything to do with where they live or what they look like? Why is this guy in particular challenging me by the way? (I know him through blogs and twitter but I have never met him). Is it just a picture he likes or happened to stumble upon? What do I know about black swans? That’s what they are, aren’t they? What connections would this guy himself see between black swans and education? What connections do I see between this picture of these black swans and education? In general? Personally? How would my students react to this picture? Has the fact that I am a teacher in Biology anything to do with it?

The black swan is also very popular as an ornamental waterbird in western Europe, especially Britain, and escapes are commonly reported.

Questions kept popping up in my head and shapes of answers appeared. More and more the questions started focussing on meeting the challenge I had accepted. What to write about? How to write? A general story? A story focussing on me as a teacher? A story focussing on students? A magic mix? Shapes of stories appeared. And disappeared, just as quickly. My brain was working overtime, as it loves to do.

The black swan is almost exclusively herbivorous, and while there is some regional and seasonal variation, the diet is generally dominated by aquatic and marshland plants.

How to go about it

Work hard, rest hard. It is something that I have always seen as a good recipe for success. I used in in the days when I was still heavy into running long distance, alas long gone days.  I still use it in my professional career as a teacher. I try to install this recipe into my students, with varying results. The rest hard part is usually easier accepted.

Work hard in this case means looking up information, finding the answers to questions for which the answers can be found by simply looking them up. Filtering the information, putting different answers together, making edible soup of them. Discarding bits, adding new ones. Flavoring the soup by changing the order of things, changing the way they are connected, changing the words used.

Like other swans, the black swan is largely monogamous, pairing for life (about 6% divorce rate). Recent studies have shown that around a third of all broods exhibit extra-pair paternity. An estimated one-quarter of all pairings are homosexual, mostly between males. They steal nests, or form temporary threesomes with females to obtain eggs, driving away the female after she lays the eggs.

Resting hard in the days when I was still running was easy, especially once you had discovered for yourself how important  it was. Just lie down. Just sleep. Just watch a movie, read a book. Nothing physical. Nothing to it. A breeze, certainly after having worked hard, practiced hard.

Resting your mind hard, at least for me, is a little more challenging. Just lying down doesn’t do it. Watching a movie or reading a book sometimes does, but often I get distracted by my own thoughts. Doing nothing mental is hard to achieve. Going for a walk does do it for me, most times.
On the other hand, the mind does not need to be switched off from the topic completely. The mind is more able than the body. It just needs to be allowed to look at it from a different angle, a new perspective, a wider distance, to allow the hard information and the story to be told to come together, to fall into place.

The black swan is protected in New South Wales, Australia under the National Parks and Wildlife Act 1974.

The balance used to be perfect.
Running hard would be resting hard for the brain. Thinking hard would be resting hard for the body.

The black swan was a literary or artistic image, even before the discovery of Cygnus atratus. Cultural reference has been based on symbolic contrast and as a distinctive motif.

So….., I went for a walk, with my dogs. Dogs are great in distracting me. A different place to walk would certainly help too. Seeing new things, even though they look very similar to things seen before, guides the mind into new directions. So I went for a walk in an area I hadn’t walked in before, at least not in the last 30 years. The sun was shining and a slight breeze made for perfect walking conditions. A huge storm had run through the area and broken branches and trees were adding to the surroundings definitely looking like something different than usual.

The surprise that’s always there

And then I saw this.

foto black swans in captivity

A typical Dutch picture. A grassy field, a patch for vegetables to grow, some trees, blue skies filled with beautiful clouds, a high voltage tower, a fence. Not so typical is what is behind the fence: black swans in captivity. I had not seen these particular black swans before, but I had the knowledge that I could come across them. So in a way I was prepared, but still surprised, actually very much so by the sheer coincidence of seeing them on this walk! Who would have thought that? I did not zoom in to take another picture, I did not need feel the need to. Why do we fence off students in classrooms so often? Can we do this differently? How?

During the walk the story for my ‘#blimage black swan challenge’ was getting shape, after shape, after shape. Back home I did some more hard work, looking stuff up, writing, rewriting, and some more hard rest, watching a series on netflix, sleeping. I gave it all some time and at one point, as usual well before it all was really finished, I decided just to start writing on the final draft. This would be it. This is it. For now.

The story continues

By the way. I took another picture from a different spot in this garden. Again, of something not uncommon in Dutch gardens. But in this entire context I saw a connection I had never seen before and a question, one of those annoying things again that keep haunting me, popped up. In the same garden where black swans were kept in captivity there were garden nomes were allowed to run free. Who can get his head around that? I challenge you to #blimage!

foto garden gnomes wandering free

 


Source for information: Wikipedia, Black Swan

foto zwartezwanen

Disclaimer: as all my blogposts this one is a mere exercise to make my next one better.


De coach en zijn pupil #blimageNL

juli 29, 2015

Terwijl ik bezig was met het schrijven van een blogpost, ik zal nog niet verklappen welke, klikte ik op een van de openstaande tabbladen om wat informatie te controleren. Ik moest even zoeken, er stonden tenslotte 42 tabbladen open.

Ik vond de informatie die ik zocht, selecteerde de tekst en drukte de toetsen cmd en c tegelijkertijd in, met mijn linkerringvinger en linkermiddelvinger, respectievelijk. Een routinematige actie, veel gedaan, veel getraind en daarmee in het geheugen gegrift. Wat er zou volgen wisten de daarvoor verantwoordelijke delen van mijn lichaam ook al.

Terug naar het oorspronkelijk tabblad middels een klik, vervolgens simultaan linkerringvinger op cmd en linkermiddelvinger op c, beide vingers simultaan loslaten en de tekst als een 21e eeuwse goochelaar magisch laten verschijnen op het dan toe stukje witte scherm.

Na het maken van de keuze wat er moest gebeuren kostte het weinig moeite om de uitvoering tot een goed einde te brengen. Er was vaak genoeg op getraind, de noodzakelijke verbindingen in de hersenen waren gelegd, versterkt en onderhouden; de spieren in de handen en vingers hadden de benodigde tonus voor de noodzakelijke standen van de vingers een ontelbaar maal eerder bereikt en herhaalden haar als ware het niets. Het doel was bereikt. Een stukje tekst was gekopieerd.

Het doel was bereikt. Een beloning was dus verdiend. Zo besloten de hersenen, en zij stuurden hun signalen uit. Zo snel als er zojuist gekopieerd was werd er nu opdracht gegeven op een ander tabblad te klikken en in een ogenblik was het scherm veranderd van een wit achtergrond met tekst naar een bonte verzameling kleuren en een foto. De hersenen waren zich zeer wel bewust dat multi-tasking een fabel is en dat het alleen mogelijk is verschillende taken heel snel achter elkaar te doen, nooit tegelijkertijd, en dat er eigenlijk aan de tekst op de witte achtergrond gewerkt moest worden, maar overtuigden zichzelf zeer snel door op te merken dat als je taken heel snel uitvoert dit allemaal niet zo heel veel uitmaakt. Het zal wel, dachten ze zelfs zachtjes op de achtergrond.

Die plotselinge foto in beeld deed mij het klikken en scrollen stoppen. Dit was de foto.

foto coach en pupil

De foto greep mij aan en maakte iets in mij los. Ik bleef er even naar kijken. Ik bleef er langer naar kijken.

Op de foto zien we een meisje. Een meisje met op haar sportbroekje een nummer geplakt, het nummer 5. We zien dat het meisje staat op een betegelde ondergrond en dat achter haar een gebouwtje staat met ramen. We kunnen niet zien waar het is of wat er hier aan de hand is. Het meisje kijkt wel heel erg blij. Niet alleen heel erg blij, ook heel erg tevreden. Niet alleen heel erg blij en heel erg tevreden, ze kijkt vooral ook erg gelukkig. Ze kijkt alsof ze iets heeft bereikt waar ze hard voor heeft gewerkt. Het gezicht van de man zien we niet. We zien alleen dat hij een oranje shirt aan heeft en een gordeltje draagt. De oranje kleur suggereert dat het hier om Nederlanders gaat. Waarschijnlijk is hij ook blij. Dat kunnen we niet direct zien. Misschien is hij de vader, misschien is hij de coach?

We zijn benieuwd en gaan dus andere tabbladen openen en informatie zoeken.

Uit de kleding van het meisje kunnen we opmaken dat het hier waarschijnlijk handelt om atletiek. Na wat klikken en zoeken blijkt dat het hier gaat om de European Youth Olympic Festival dat op dit moment wordt gehouden in Tblisi gehouden wordt. “Het Europees Jeugd Olympisch Festival (EJOF) of European Youth Olympic Festival (EYOF) is een sportevenement voor jonge Europese sporters in de leeftijd tot en met 18 jaar, dat om de twee jaar wordt gehouden. Op het programma staan alleen olympische sporten. Tijdens het EJOF maken de atleten kennis met alle tradities van de Olympische Spelen. Zo verblijven de deelnemers gezamenlijk in een olympisch dorp. Het EJOF is bedoeld als stimulans voor jonge talenten om door te gaan op de nog lange, vaak moeizame weg naar de volwassen top. Met als absoluut hoogtepunt natuurlijk deelname aan de échte Olympische Spelen. Heel belangrijk is dat EJOF-deelnemers internationale wedstrijdervaring opdoen en dat zij kennismaken met leeftijdgenoten uit andere takken van sport en uit alle mogelijke landen.”
Het meisje dat we zien op de foto blijkt zojuist de 3000 meter gewonnen te hebben. Proficiat!

Wat mij aangreep in deze foto was de verbinding tussen wat ik zag als de coach en de pupil. Er is hard gewerkt, er is hard getraind, hersenen en spieren hebben zich voorbereid op een ultieme prestatie en die prestatie is er gekomen. De coach heeft hard gewerkt en de pupil zo goed mogelijk begeleid en voorbereid. De coach heeft de schema’s gemaakt waarmee de pupil steeds een stapje verder kon zetten, steeds een stapje beter kon worden, steeds een stapje harder kon lopen, steeds een stapje slimmer kon lopen. De pupil heeft hard gewerkt, de schema’s gevolgd en de stapjes gezet. De pupil heeft in de trainingen het uiterste gevraagd van haar lichaam. Omdat zij dit kon en het zelf zo graag wilde. Maar ook omdat de coach dit graag wilde en haar het vertrouwen gaf dat zij het kon. Tijdens de wedstrijd heeft de pupil wat zij geleerd had in praktijk gebracht. Zij heeft met haar hoofd de juiste tactiek bepaald en heeft haar spieren het werk laten doen. Het beloonde vertrouwen straalt uit de foto.

Ik denk dat de coach behalve blij ook trots is. Ik zou maar wat graag zo’n coach willen zijn! Proficiat!

Ik zag in de foto van een coach met zijn pupil ook een docent met zijn leerlingen. Continu samen op weg om er uit te halen wat er in zit. Om het maximale te bereiken moeten de inspanningen van beide kanten komen, in wederzijds vertrouwen. Er wordt geleerd volgens schema’s die de docent maakt en die werken voor de leerling. Soms moet er wat minder gedaan worden, soms wat meer, soms wat anders. Niet hetzelfde schema voor elke leerling, maatwerk waar dit ook maar kan. Zodat elke leerling zijn of haar topprestatie kan leveren. Het gevoel dat dit geeft is te zien op de foto en dat gun ik elke leerling. Je hoeft niet te winnen om te weten dat je jouw topprestatie geleverd hebt.

Ik heb ook nog verder gezocht op het wereldwijde web naar informatie over die coach, hoewel dat niet echt nodig was. De coach op die foto die ken ik wel. Het is mijn broer.

 


De #blimageNL lijst

juli 28, 2015

Zeven dagen geleden startte ik hier de #blimageNL uitdaging en de reacties blijven komen. De uitdaging is om aan de hand van een foto een persoonlijk verhaal over onderwijs te schrijven (blogpost + image = blimage). Als je een verhaal geschreven heb daag je vervolgens iemand die je kent uit dit ook te doen door hem een foto te sturen. Een eigen foto gebruiken mag ook. De blogposts die worden geschreven worden voorzien van de hashtag #blimageNL, zodat zij gemakkelijk kunnen worden teruggevonden, en op twitter gedeeld met deze hashtag.

Een lijst met de verzamelde bijdragen lijkt me handig, dus heb ik die hieronder gemaakt. Er zijn inmiddels meer dan vijftig verhalen! geschreven.

De lijst zal zeker nog gaan groeien, maar bevat nu al een aantal pareltjes die zomaar eens edublog klassiekers zouden kunnen gaan worden. Wordt je geraakt door een verhaal deel dit dan met de schrijver en met ons. Ken je bijdragen die hier ontbreken, geef dit dan door. Ken je namen die ontbreken, daag ze uit!


Hanneke de Frel – Ontpoppen

Ankie Cuijpers – Zes maanden met pensioen en zes mooie herinneringen

Jufanita – Die eenzame auto…

Karin Winters – Blimage: van de rups en de vlinder

Adrienne de Kock – #BlimageNL

Sylvia Schouwenaars – De fotograaf

Hartger Wassink – Een leeg schoolplein


Juf Margot – Mijn route

Erwin Klaasse – #rozeistochmooier

Ilse Meelberghs – Niet overlaten aan halfdronken docenten of toevallig luisterende barmannen

Juf Maike – Waar mijn hart sneller van gaat kloppen in de klas

Florina Blokland – Wat te doen?

Sandra Verbruggen – Rups wordt vlinder, het onderwijs

Sandra Jantjes –  Kuikentje


Karin Donkers – Rood de kleur van…..

Jan Fasen – Een stuur met teveel toeters en bellen

Judith van Hooijdonk – De bloemen van Zuyd

Jannie van Maldegen – Rups

Tjeu Severeens – #BlimageNL

Ronald HeidanusFuck die kruk

Marita Teunisse – Verwondering in je klaslokaal


Patricia van Slobbe – Let’s get back to the drawing board

Michel van AstVraatzuchtig

Erwin Meyers – #blimageBE

Tim Geers – Die ene..

Han de Jonge – 15/16 start ik anders

Liesbeth MolWerkstukken-allergie

Martin Bootsma – Lezen als kritische handeling


Erik RedegeldOp zijn kop

Sander GordijnSamen de wereld ontdekken

Jasper BloemsmaKomkommertijd uitdaging

Jeroen SmitsGeen #icebucket, wel de #blimageNL challenge

Petra HolsteinUppie Oeg

Frans DroogDe coach en zijn pupil

Juf PetraPassend onderwijs

Mieke HaverkortFotofinish

Wieke HeikoopRupsjenooitgenoeg

Maaike ZymStrike!

Claire Ohlenschlager – Theotherusems


Juf Tania#BlimageNL, of hoe een foto je kan doen nadenken over onderwijs

Edith van Montfort – #BlimageNL, de rek is er (efkes) uit!

Karel Hermans – Het avondeten, betekenisvolle momenten en (leerling)reflectie

Ellen van RhijnOnderwijs #blimageNL


Jaap BosmanBlack swans, gnomes and Charles Peirce. #blimage #blimageNL

Titia BredeeSchoolbus

Sandra BeuvingOverschilderen of strippen…?

Een docent-geworden oud-leerling“Voor de leeuwen”

(Juf) DaphneBescherm je terrein


Brenda VerhagenCold as ice

Juf van DortDe juiste verkeerde voorspellingen

Dick van der WaterenVragen bij Uluru

Juf van DortBasis- of luxebehoeften

Juf van DortWaarom ook alweer?

 

Korte beschrijvingen van de verhalen zijn, per dag terug te vinden via de volgende links, dag 1dag2dag3dag4dag5, dag 6, dag 7Gebruikte afbeeldingen zijn op het Pinterest bord #blimageNL te vinden.

Natuurlijk ook hier weer een afbeelding om je uit te dagen en te inspireren jouw onderwijsverhaal te schrijven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hangende kettingen

 


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 4.279 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: