Mijn persoonlijke waarom

mei 17, 2015

Blogpost Mijn persoonlijke waarom 43315950

Deze blogpost is een antwoord op een hier door Ilse Meelberghs gestelde vraag, ‘benieuwd naar je persoonlijk why…’

Bij mij in de les mag die vraag niet gesteld worden. Waarom?

Je kunt niet vragen: “Waarom is gras groen?”
Je kunt wel vragen: “Waardoor is gras groen?”

Je kunt niet vragen: “Waarom zijn mensen soms niet aardig?”
Je kunt wel vragen: “Hoe komt het dat mensen soms niet aardig zijn?”

Je kunt niet vragen: “Waarom heb ik dit cijfer voor deze toets?”
Je kunt wel vragen: “Hoe is dit cijfer voor deze toets tot stand gekomen?”

Er is geen waarom. Waarom? Er is geen antwoord op de vraag waarom.

Toch wordt die vraag veel gesteld. Waarom? Waarom wordt die waarom vraag zoveel gesteld?

Waarom is een vraag die je eigenlijk nooit zou moeten stellen. Eigenlijk is een woord dat je eigenlijk nooit zou moeten gebruiken. Moeten is een woord dat je eigenlijk nooit zou moeten gebruiken.

Mijn persoonlijke waarom?

Het geeft mij een goed gevoel als ik iets kan doen dat ik zinnig vind. Het geeft mij een goed gevoel als ik iets kan doen dat een beroep doet op mijn meesterschap. op iets waar ik goed in ben. Het geeft mij een goed gevoel als iets kan doen waarvan ik zelf heb bepaald dat ik dat wil doen.

Ik wil graag dingen doen op een manier die leuk is, voor mij en voor de anderen met wie ik ze doen. Ik wil graag plezier maken, voor mezelf en voor de anderen die al dan niet toevallig om mij heen zijn.

Het geeft mij een onplezierig gevoel dat sommigen veel hebben en anderen niet(s). Daar waar ik kan doe ik hier iets aan en mee. Het geeft mij een onplezierig gevoel dat mensen op hun werk hun persoonlijkheid soms zo gemakkelijk inleveren. Daar waar ik kan breng ik dat ter sprake.

Waarom al die dingen mij een goed gevoel geven? Waarom ik die dingen wil doen? Goede vragen! Waarom stel jij ze? Wat zorgt ervoor dat jij ze stelt? Of niet?

Mijn antwoord op de niet te beantwoorden vraag? Waarom? Daarom! :-)

Denk na over de vraag. Ga niet op zoek naar een antwoord.

Fijne zondag!

Andere reacties op de gestelde vraag:
Wanneer wordt een bruggenbouwer een brugwachter


Leer me dan!

mei 13, 2015
Blogpost Leer me dan drukdruk
In Belgie wordt gewerkt aan een grote hervorming van het vervolgonderwijs. Hieronder de bijdrage van een leerling, Alice Elliot, aan het debat hierover. Het is een beschrijving van een gedreven persoon met een oproep aan het onderwijs. Het is niet de standaard maar het geeft zeker te denken. Het betreft de situatie in Belgie maar is misschien niet zo heel veel anders in Nederland. Zien docenten hun leerlingen wel vaak genoeg zoals zij thuis doen? Zijn docenten zich bewust van de druk die leerlingen voelen? Durven docenten na te denken over het doel van onderwijs als leerlingen dit soort meningen delen en dit soort vragen stellen?

Het is donderdagavond, half twaalf. Met mijn cursus wiskunde voor me zit ik aan één stuk door te geeuwen. Een verdieping lager liggen mijn ouders al in hun bed. Slaperig werk ik een vraagstuk over goniometrische functies af om zodadelijk nog een laatste keer de leerstof Romeins Recht door te nemen. De afgelopen week heb ik elke avond tot na elf uur voor school gewerkt. Morgen heb ik drie herhalingstesten. En dit weekend wordt al even druk want er moeten twee presentaties en een groepswerk worden afgewerkt.

Ik zit in het vijfde jaar ASO Latijn-Moderne talen, en natuurlijk heb ik niet altijd zoveel werk als hierboven beschreven. Maar de avonden waarop ik meer dan een uur vrije tijd over heb, zijn schaars geworden. Veel van mijn vrienden hebben hobby’s moeten opgeven omdat ze die niet langer konden combineren met school.

In vergelijking met de energie die ik in studeren stop, hou ik er enorm weinig aan over. En dat is jammer.

Het Algemeen Secundair Onderwijs heeft als functie een zo breed mogelijke basis mee te geven. Hoewel ik vrijwel continu bezig ben met school, heb ik niet het gevoel dat ik de afgelopen jaren zoveel heb geleerd. Vraag me iets over de aardrijkskundeleerstof van het derde jaar en ik sta met mijn mond vol tanden. In vergelijking met de energie die ik in studeren stop, hou ik er enorm weinig aan over.

Wanneer een examen gedaan is, telt alleen nog de leerstof van het volgende vak. De leerstof die we er een paar dagen eerder wanhopig in gepropt hebben, is volledig naar de achtergrond verdwenen. Vrijwel alle details ben ik direct na het examen alweer vergeten. En wanneer mijn jongere zusje me twee jaar later komt vragen of ik haar kan helpen met chemie, of haar wil ondervragen over geschiedenis, merk ik dat ik er bijna niets meer over weet.

En dat is jammer. Is onze manier van onderwijs wel zo efficiënt en rendabel wanneer meer dan drie kwart van de leerstof uiteindelijk in ons kortetermijngeheugen belandt? We worden gedurende het schooljaar wel aangespoord om te herhalen, maar iedereen weet dat slechts een enkeling dat ook daadwerkelijk doet. Moeten we niet dringend eens op zoek gaan naar een andere manier van onderwijs? Een manier van onderwijs die wél efficiënt en rendabel is, die ervoor zorgt dat we er op lange termijn veel meer aan hebben?

Neem nu de taalvakken. Zou talen leren niet veel meer praktijkgericht moeten zijn? Want in vergelijking met het aantal uren dat we erin stoppen, hebben slechts weinigen het gevoel dat ze na afloop van hun humaniora écht goed Frans kunnen. We hebben het vak nochtans wel zo’n drie tot vijf uur per week. Met de moderne technologieën zouden we daarvan toch minstens een uurtje al Skypend moeten kunnen doorbrengen? Met Franstalige scholen bijvoorbeeld. Een taal leren door te spreken met Franstaligen lijkt me veel zinvoller dan zinnetjes vertalen en woordjes leren in je werkschrift.

School krijgt mijn honger naar kennis niet gestild.

Ik ben altijd leergierig geweest, maar heb het gevoel dat school me niet meer echt kan boeien, kan motiveren. Mijn motivatie om voor school te werken is om mijn ouders tevreden te stellen, om mijn jaar niet over te moeten doen, om zo veel mogelijk toekomstmogelijkheden open te houden. Mijn motivatie is géén honger naar kennis, terwijl dàt het juist zou moeten zijn. Of laat ik het anders zeggen: school krijgt mijn honger naar kennis niet gestild. De dingen die ik op school leer zijn ongetwijfeld belangrijk, maar vaak slaag ik er niet in om het nut er van in te zien. Geschiedenis, talen, godsdienst, esthetica… Ik vind het allemaal enorm interessant, en toch zit ik een groot deel van de leerstof gewoon zonder nadenken van buiten te blokken.

Waarom die acht op tien me dan toch blij maakt weet ik niet. Het is een teken dat ik goed geleerd heb, een bevestiging dat er niets mis is met mijn geheugen, dat ik in staat ben om na te denken. We leren dat een acht op tien goed is, een zes middelmatig en een vier ondermaats. Punten lijken wel het enige wat van belang is, niemand die zich afvraagt of we van al dat studeren ook daadwerkelijk iets geleerd hebben.

Die cijfergerichte motivatie is volgens mij volledig fout. Het is juist zo belangrijk dat jongeren gemotiveerd worden om écht te willen leren, en niet om hun ouders tevreden te stellen, of gewoon om de beste van de klas te zijn. Leren zou geen verplichting, last of straf moeten zijn, maar iets wat we graag doen. We zitten tenslotte twaalf jaar lang op de schoolbanken, dan kunnen we toch proberen om van die periode iets leukers te maken?

Onze samenleving verandert enorm snel, maar het onderwijs lijkt niet mee te veranderen.

Leraren moeten zich aan hun leerplannen houden en dat lijkt het allerbelangrijkste. Dat de leerlingen in staat zijn om een zelfstandig, gezond en maatschappijkritisch leven te leiden wanneer ze de middelbare school verlaten, lijkt bijzaak.

Dat die eindtermen niet werken, verbaast me eerlijk gezegd niet.

Leren leren, sociale vaardigheden, opvoeden tot burgerzin, milieu- en gezondheidseducatie. Het zijn allemaal mooie eindtermen – en ook erg belangrijk – maar blijkbaar moeilijk haalbaar. Na vijf jaar middelbare school worstelen velen nog steeds met onze studiemethode, weten we nog veel te weinig over actuele politiek en moet ik vaststellen dat leeftijdsgenoten vaak liever het papiertje van hun koek op de grond achterlaten, dan dat ze twintig meter naar de vuilnisbak lopen.

Dat die eindtermen niet werken, verbaast me eerlijk gezegd niet. Leerkrachten weten niet hoe die vaardigheden en attitudes aan te pakken, want ze gaan over meer dan hun afgebakend vakgebied. En je kan er geen cijfer op plakken.

Ik denk dus dat ons onderwijssysteem dringend toe is aan verandering. Meer permanente evaluatie en herhaling, minder marathonblokken om snel weer te vergeten. Dat is veel zinvoller. En als je leerlingen wil motiveren om te leren, dan moet je ze ook tonen waaròm leren zo belangrijk is, en hoe geweldig het is om veel te weten. Je moet hen aan projecten laten werken waar ze achteraf ook fier op kunnen zijn, in plaats van ze hapklare brokken leerstof te presenteren die ze totaal niet kunnen plaatsen in de wereld.

Leerstof moet ons nieuwsgierig maken en een nieuwe wereld doen opengaan, in plaats van ons alleen te doen zuchten.

Je moet niet verwachten dat leerlingen vanzelf het nut inzien van de leerstof. Leerkrachten moeten net veel meer energie steken in het doen inzien van dat nut en wat je ermee kan bereiken. Door leren leuker te maken. Leerstof moet ons nieuwsgierig maken en een nieuwe wereld doen opengaan, in plaats van ons alleen te doen zuchten over het aantal pagina’s dat tegen morgen weer geblokt moet worden.

Het einde van mijn middelbare schoolcarrière komt stilaan in zicht. Grote veranderingen zal ik dus niet meer meemaken. Maar voor mensen zoals mijn jongere zus, hoop ik dat ze ooit even hard naar school zullen uitkijken, als naar vakantie.

Update: Na het verschijnen van deze post kreeg ik een reactie uit Belgie in de vorm van een tweet van @AnnDejaegher. Het blijkt dat Alice Elliot gisteren op de Belgische T.V. was in het programma Reyers Laat en hier sprak met de Vlaamse minister van onderwijs Hilde Crevits, die ver kan meegaan in de mening van Alice over het huidige onderwijs. De minister sluit zich aan bij Alice en wil docenten meer vrijheid geven. De uitzending is hier terug te zien.

Bron:
http://charliemag.be/wereld/leren/


Eindexamen

mei 12, 2015

Eindexamen definitie 2015-05-12_1649


Leerkrachten aan het woord bij MeetUp010 meets edcampNL

mei 9, 2015

Blogpost leerkrachten MeetUp010 meetd edcampNL dp_wttf-2

Bij ‘MeetUp010 meets edcampNL‘ op 29 mei zal er volop ruimte zijn voor interactie in kleine groepen en volop ruimte voor leerlingen om hun praktische innovaties en ideeën over het onderwijs van de toekomst te laten zien en bespreken. Hiernaast zullen er natuurlijk ook leerkrachten aanwezig om hun inspanningen en visie te delen. Bij de verandering van onderwijs van onderop is het van groot belang dat de actoren, de experts van de praktijk, leerlingen en leerkrachten, samen werken om samen te ontdekken wat werkt in hun klas.

Op verzoek hier een aantal van activiteiten die leerkrachten hebben aangeboden om te verzorgen:

The New School Collective

doorgaande leerlijn reken po-vo-mbo/hbo

leren door animeren en programmeren

elke-dag-samen-een-beetje-beter (Stichting Leerkracht)

makers educatie

lessen in geluk

meesterlijk010

poëzieworkshop

Het programma van ‘MeetUp010 meets edcampNL‘ is hier te vinden. Inschrijven kan hier.


Op pad met het Education Design Lab

mei 9, 2015

WebsterUnvLeidenHDR-e1370354270910

Donderdag ben ik met een aantal leerlingen van het Education Design Lab op pad geweest. Dat heb ik eerder gedaan en dat zal ik vaker doen. Ik heb mij al eerder voorgenomen hier wat vaker over te vertellen. Dat zal ik proberen te doen (het enige dat mij heeft weerhouden, en mogelijk zal weerhouden, is tijd).

De leerlingen van het Education Design Lab zijn, naar aanleiding van de blogpost over het bestaan van het Education Design Lab en een hierop volgend bezoek aan onze school door een aantal geïnteresseerde docenten en schoolleiders, uitgenodigd om op de Webster University in Leiden met een groep studenten in discussie te gaan over het onderwijs  van de toekomst. Of de toekomst van het onderwijs?
Voor de studenten is het de afsluiting van hun vak sociologie, waarbij in deze afsluitende les onderwijs centraal staat.

Hoe gaat zoiets?
Via de whatsapp groep worden de afspraken gemaakt en aangepast. Wat moeten we voorbereiden? Is de eerdere presentatie geschikt die gebruikt is bij MeetUp010 geschikt? We krijgen de tekst van het hoofdstuk uit het dikke sociologie boek dat de studenten moeten voorbereiden voor de les. Is het in het Engels?Indrukwekkend vocabulaire. Wie gaat er mee? Hoe laat begint het? Hoe gaan we er naar toe? Wie is hoe laat waar? Screenshots van mails met informatie over de bijeenkomst worden gedeeld. Het programma van de avond wordt door de betrokken docent een aantal keer aangepast, steeds verder ingevuld en nieuwe screenshots worden gedeeld. Wat is de makkelijkste plek voor iedereen om te ontmoeten? Wat gaan we doen met eten?

Wat mij opvalt?
Het gemak waarmee dit gaat. De snelheid waarmee dit gaat. De positiviteit waarmee dit gaat. Bij elk berichtje dat langskomt in de groep voel ik mij bevoorrecht. Elk berichtje dat langskomt geeft mij zin.
Donderdag was het meivakantie. Deze leerlingen zijn dus in hun vakantie iets gaan doen waar ze niet op beoordeeld gaan worden. Iets gaan doen waar ze geen cijfer voor gaan krijgen. Gewoon. Omdat zij dit willen. Omdat zij willen leren. Omdat zij leren willen delen. Omdat zij van het delen willen leren. Omdat zij autonoom zijn en willen zijn. Tijdens de planning van deze activiteit bleek dat een van de leerlingen van het EDL op vakantie zou zijn en dus niet mee zou kunnen. Hij belde direct zijn moeder en kwam zwaar teleurgesteld terug met het antwoord. Hij kon niet mee, hij moest op vakantie.

De reis.
Om 16.00 afgesproken op het station. De leerlingen komen afzonderlijk en met de auto rijden we naar Leiden. We parkeren en wandelen de stad in. Even langs het geboortehuis van Rembrandt, langs de molen, door de Breestraat, langs de studentenverenigingen, het stadhuis, de terrasjes, Annie’s terras en de zon nodigen ons uit. We eten en praten. We zijn.

annie-s-restaurant-leiden-1(p-restaurant,15693)(c-0)

Bij binnenkomst op Webster University moeten wij ons inschrijven en ons ID nummer invullen. Niet iedereen heeft dat paraat. Even bellen met thuis en binnen drie minuten is alles geregeld.

De les.
De studenten hebben al een uur les gehad voor wij arriveren en hebben even 15 minuten pauze. Naast de leerlingen van het EDL zijn ook twee leerlingen van het LAKS en een politicus met onderwijs als specialisatie aanwezig als experts.
De les begint met het voorstellen van de experts, gevolgd door video over het niet vanzelfsprekend zijn van onderwijs. Brady, een van de studenten, presenteert hierna zijn visie op het hoofdstuk uit het boek, en wordt hierop beoordeeld door een drietal van de leerlingen via een uitgereikte rubric. De beoordeling wordt direct ook mondeling gedeeld met Brady.

De docent geeft hierna een overzicht over het hoofdstuk en stelt vragen aan de studenten. Ik observeer mijn leerlingen. Zij luisteren aandachtig. Er wordt verteld over visies op onderwijs: functionalism, conflict theory, cultural reproduction. (Ja, het was dus in het Engels).
Ik observeer ook de studenten, zij lijken deels ongeïnteresseerd. Een aantal maakt aantekeningen op hun laptop, een aantal op papier, een aantal niet. (Op de weg terug discussiëren wij over de overeenkomsten/verschillen tussen deze visies, het gebruikte vocabulaire, het belang ervan).

De studenten verdelen zich in groepjes van drie. Elk groepje wordt door de docent gekoppeld aan een van de uitgenodigde experts. Er worden twee vragen gesteld over The Future of Education:
What is education for?
What is good education?

De studenten gaan aan de slag. Zij blijken wel degelijk geïnteresseerd en nemen actief deel aan de discussie. (Iets waarover wij op de terugweg discussiëren. Ook mijn leerlingen was het opgevallen hoe actief de studenten werden. Het (te) lang luisteren viel hen mogelijk zwaar?) De studenten betrekken heel vanzelfsprekend de veel jongere leerlingen van het EDL en het LAKS bij hun discussies. De leerlingen van het EDL moeten heel even wennen, vooral aan het Engels, maar doen snel actief mee.

foto 24

Het is een genot om rond te lopen, de discussies te horen en de presentaties te zien ontstaan.

foto 21

De docent neemt ondertussen even waar of de studenten hun ‘huiswerk’ hebben gedaan en noteert dit op haar laptop. Heel terloops, in het voorbijgaan, maar niet onopgemerkt voorbijgaand.

foto 22

De vellen worden voller. Hoe zien wij de toekomst van het onderwijs?

foto 23

De discussies gaan verder. De tijd vliegt voorbij.

Eén van ‘mijn’ leerlingen heeft een bijdrage die mij raakt. Niks ‘out-of-the-box’, niks ‘outside-of-the-box’. Voorzichtig maar tegelijkertijd zelfverzekerd merkt zij op:  “There should be NO boxes“…

foto 25

De groepjes presenteren hun visie op het onderwijs van de toekomst aan de hand van de vragen. Ik zoek ondertussen, net als tijdens het rondlopen, vooral naar de overeenkomsten.

foto 26

Die zijn er.

– Geen cijfers.
– Kleine groepen.
– Minder gebouw-gebonden.
– Socialer
– Meer relevantie. Relatie tot de werkelijke wereld.
– Andere dan standaard  ‘vakken’. Meer overkoepelend. Bv filosofie.
– Meer keuze. Niet ieder leerling wil hetzelfde, kan hetzelfde, hoeft hetzelfde te kunnen.

Na afloop.
De studenten moeten beoordelingsformulieren invullen voor de docent. Wij gaan naar de docentenkamer en bespreken de ervaringen.
– Engels was een initiële belemmering, maar redelijk snel te overkomen.
– Verschillen in niveau kunnen en moeten worden overbrugd. Onderwijs moet hier op inspelen.
– Spreken met leerlingen uit verschillende landen en achtergronden is zeer verrijkend.

Verder? 
Is dit het onderwijs van de toekomst? De toekomst van het onderwijs? Eén van de toekomsten van het onderwijs? Leerlingen van verschillende niveaus, van verschillende scholen, die bij elkaar op bezoek gaan om te leren van elkaar en met elkaar?
Ik heb in ieder geval geleerd gisteren en genoten. Ik zal het zo weer doen als de gelegenheid zich voordoet.
‘Mijn’ leerlingen ook. Zij vonden het een zeer plezierige ervaring om zo gemakkelijk als gesprekspartners en zelfs experts te worden meegenomen in de discussie. Zij zouden het zo weer doen. Het heeft hun ideeën aangescherpt en ze zijn op nieuwe invalshoeken gewezen.
De studenten ook. Zij gaven aan verbaasd te zijn en onder de indruk te zijn van het feit dat leerlingen van een middelbare school in hun vakantie langskwamen om dit te doen. Zij gaven ook aan inhoudelijk van de bijdrage van de leerlingen te hebben geleerd.
Dank je, Pieternel voor de uitnodiging en de ervaring.

Mochten jullie een leerlingen van het Education Design Lab willen spreken dan kan dat. Bijvoorbeeld op 29 mei bij MeetUp010 meets edcampNL. Zij delen graag hun leren. Inschrijven voor die bijeenkomst kan via dit formulier.

PS: Op de terugweg werden mij door een van de leerlingen nog een aantal zeer directe en pertinente vragen gesteld. Deze vragen heb ik ‘beantwoord’ maar zij hebben meer dan de directe antwoorden in mij los gemaakt en mij verder aan het denken gezet. Ik hoop de tijd te vinden hier in een komende blogpost verder op in te gaan. (Als iemand mij hieraan herinnert is de kans groter dat dit ook gaat gebeuren :-) )

 


Leerlingen uitdagen

mei 4, 2015

Ik kwam vanochtend een video tegen op Facebook van iemand die zo mooi en goed 3D kan tekenen dat het moeilijk is je ogen niet te geloven.

Een van de reacties op Facebook was van een docent die suggereerde dat dit iets voor een Daltonweek zou zijn.

Blogpost leerlingen uitdagen 2015-05-04_1553

Mijn eigen eerste gedachte was dat ik dit graag wilde delen met twee leerlingen die voor hun Genius Hour bezig zijn met het zelf maken van optische illusies en het ontdekken van hoe deze werken. Ik wilde hen dit laten zien en kijken of dit voor hen een uitdaging zou kunnen zijn.

Ik wilde deze video dus delen via Facebook maar  deze leerlingen en ik zijn geen vrienden, althans niet op Facebook. Ik moest dus op zoek naar een andere manier van delen. Als eerste probeerde ik de video via Facebook te embedden op mijn blog. Maar dat bleek niet te werken, althans niet voor mijn type blog. Dus ging ik op zoek naar het origineel van de video. Dat bleek redelijk snel gevonden op YouTube. Niet door het zoeken naar de titel overigens maar door het zoeken naar de maker, PortraitPainterPabst. Via het zoeken op de titel kwam ik wel andere, soortgelijke video’s tegen. Ook hele leuke. Zeker een aanrader

Terwijl ik aan het zoeken was dacht ik dit misschien wel iets was om breder dan alleen met deze leerlingen te delen. Ook gezien de opmerking van mijn collega docent. Leerlingen uitdagen! Stel je eens voor dat je leerlingen uitdaagt vergelijkbare tekeningen te maken die een geheel gaan vormen? Een kast met glazen? Een eettafel vol met?

Verschillende soorten gaten?

 

 

Onmogelijkheden?

 

 

Voorbeelden genoeg. Creativiteit en leren gezocht en gevonden :-)

 

 

 


Welke vragen geven welke antwoorden?

mei 2, 2015

Vragen stellen is een essentieel onderdeel van onderwijs. Leerlingen stellen docenten vragen, docenten stellen leerlingen vragen. Vragen vormen bouwstenen van onderwijs.

Goede vragen stellen is een belangrijk deel van goed onderwijs. Er zijn allerlei soorten vragen en de vraag die gesteld wordt stuurt het antwoord dat verkregen wordt. Goede vragen vormen goed onderwijs.

Op twitter kwam ik een tweet tegen van  met een afbeelding. Dit leek mij een handige afbeelding voor zowel docenten als leerlingen en ik hem daarom zo goed als mij mogelijk vertaald.

Blogpost vragen stellen vakken 3 2015-05-04_0836

 

Suggesties ter aanpassing / verbetering zijn altijd welkom!

Hieronder de originele tweet:

Blogpost Vragen stellen vakken origineel 2015-05-02_1211

 

Update. Inmiddels de blogpost gevonden waar de figuur mogelijk origineel vandaan komt.


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 4.103 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: