Dagmomentonderwijs

augustus 29, 2015

Dagmomentonderwijs seize the day flickr

Op 1 januari 2015 ben ik er mee begonnen: #dagmomentonderwijs

Dagelijks een tweet versturen met iets dat mij die dag het meest was opgevallen, bijgebleven, had verbaasd, mij het meest had doen lachen, op mij de meeste indruk had gemaakt, mij het meest had geraakt, mij het meest gelukkigs had gemaakt (op dat moment of later bij het terugdenken er aan), het moment dat ik het liefste wilde delen.

Dagelijks een kort moment van reflectie. Een kort moment om een keuze te maken. ‘Het mag maar één moment zijn’, nam ik mij voor. ‘Maar het móét ook een moment zijn’, nam ik mij voor. En tegelijkertijd wist ik, zonder dit echt te besluiten, dat dit slechts richtlijnen waren waaraan ik mij waarschijnlijk niet dagelijks zou kunnen houden. En ik wist dat dit niet erg zou zijn.

Een andere richtlijn voor mijzelf, in deze poging het bestaan van een docent te schetsen middels een dagelijkse tweet, was dat de momenten vooral positief zouden moeten zijn, of grappig, of ontroerend. In slaap vallen met een positief gemoed leek mij te leiden tot betere dromen, en betere daden in de dag daarna. Het dagelijks delen van positieve ervaringen zou er hopelijk toe leiden ook de dromen en daden van lezers naar de kant van de glimlach te sturen.

Het idee was maandelijks deze #dagmomentonderwijs tweets te verzamelen in een blogpost.

Een schets in woorden van wat een docent dagelijks meemaakt. Waarbij ik dan toevallig de docent bent en het geschetste beeld door mij gekleurd is.

Mijn plan is voor de helft gelukt. Ik geef mijzelf daarvoor een dikke voldoende.

De tweets zijn verstuurd. Niet dagelijks, soms twee of meer, soms een paar dagen geen. De maandelijkse blogs zijn niet geschreven. Het zo herkenbare halfvolle glas. Niet bitter, beter dus.

Dus dit schooljaar nu het eerste blog hierover. Terwijl de maand augustus nog niet tot zijn einde is kunnen komen. Echter (om het woord maar te vermijden, 😉), voor het onderwijs geldt hetzelfde als voor fruit. Plukken als het rijp is. Het moment pakken als het daar is. Nú, zaterdag, heb ik tijd, wat ik maandag heb weet ik nog niet. Wel tijd, maar waarschijnlijk vooral voor mijn leerlingen.

De momenten van augustus:

ma 24. Goedemorgen! Dag één van schooljaar voor regio Midden. Ik benbenieuwd welk #dagmomentonderwijs ik vanavond zal kunnen kiezen. #onderwijs

Drie collega’s die op eerste dag klassen toevoegen aan gedeelde document met groepjesmakers! #dagmomentonderwijs fdroog.wordpress.com/2015/08/13/sne…

di 25. Nog geen lessen vandaag. Wel mentorklas boeken uitgereikt. En weer even wennen aan dit #Magister #dagmomentonderwijs pic.twitter.com/tWOJ96mdhi

wo 26. Benieuwd of er vandaag nog iets specifiekers komt. Op deze vroege morgen mijn #dagmomentonderwijs : IK MAG WEER MET LEERLINGEN GAAN LEREN!

“Zo is het leuk. Waarom kan het niet het hele jaar zo zijn? Een beetje chillen, een beetje leren, een beetje kletsen.” #dagmomentonderwijs

do 27. Negen leerlingen uit drie verschillende klassen die binnen 15 min via WhatsApp afspraak voor volgende week regelen #dagmomentonderwijs

vr 28. Met klas kijken naar @dafneschippers die goud wint en vervolgens leren over spiervezels, genetica, doorzettingsvermogen #dagmomentonderwijs

za 29.  zo 30. Hier ben ik nog niet uit. Ga ik nu op zaterdag en zondag ook een #dagmomentonderwijs kiezen of niet? #onderwijs

ma 31. volgt als update, of niet…

 

 


“Voor de leeuwen” #blimageNL

juli 31, 2015

Onderstaand verhaal kreeg ik toegestuurd van een oud-leerling, die nu zelf ook docent is. De oud-leerling blijft zelf liever anoniem. Ik vind het een prachtige beschrijving van de ervaringen en de zich ontwikkelende visie van een startende docent.

 

foto leeuw Cecil? cc wikipedia Lion-hwange

Deze foto geeft mij een dubbel gevoel. Het is een rustig plaatje, een ontspannen dier aan het relaxen in de zon maar dit dier kan ook ieder moment aanvallen, zeker als je zijn signalen niet herkent. Om zo dichtbij te komen als deze fotograaf moet er wederzijds vertrouwen zijn en de kennis van de fotograaf om te weten wanneer hij zijn tactiek moet veranderen. Deze leeuw leeft in ‘het wild’ hoewel dat waarschijnlijk een reservaat is. Toch gelden de regels voor het benaderen van dit dier zowel in de natuur als in gevangenschap, de leeuw heeft een bepaalde aard, een karakter, hij heeft dingen meegemaakt, ervaringen opgedaan en kennis verworven over zijn wereld al deze dingen leiden tot bepaald gedrag en dit zal leiden tot bepaalde reacties als hij in aanraking komt met het onbekende.

Nu zul je denken, wat heeft dit met het onderwijs te maken? Op het eerste gezicht misschien niets, mensen zijn geen dieren en wij leven niet in de natuur of een dierentuin. Toch gelden voor mens en dier veel dezelfde regels. Net als de leeuw heeft ieder mens zijn of haar eigen kennis, ervaringen, gewoontes en bovenal een eigen karakter en manier van leren. Hoe wij als mens om gaan met nieuwe situaties en kennis wordt ook door deze factoren bepaald en omdat die combinatie van factoren voor iedereen uniek is betekent dat dat in een klas van 30 leerlingen plus een docent er 31 verschillende reacties mogelijk zin.

De klas kan in deze vergelijking gezien worden als de leeuw, mits op de juiste manier benaderd is hij ontspannen en nieuwsgierig. De docent is de fotograaf. De fotograaf heeft een doel, de juiste benadering vinden voor deze groep en tot een gezamenlijk eindresultaat komen in het geval van de leeuw de foto en in het onderwijs het behalen van leerdoelen en het voorbereiden van de leerlingen op hun verdere loopbaan en de maatschappij.

Als beginnend docent voelt de eerste les vaak letterlijk als ‘voor de leeuwen gegooid worden.’ De spanning: wat voor leerlingen zijn het? Hoe reageren ze op mijn methode? Wat weten ze al en wat willen ze weten? En het belangrijkste: hoe willen ze dat leren? Deze vragen zullen niet tijdens die eerste les beantwoord worden en de docent leert de antwoorden met vallen en opstaan en kan dan deze ervaringen meenemen naar de volgende groep. Door het opdoen van ervaring en het uitproberen van verschillende methoden ontwikkelt de docent een visie op het onderwijs en leert hij zich aanpassen aan verschillende situaties en verschillende leerlingen. Ik als beginnend docent begin langzaam een visie te ontwikkelen.

In mijn ideale onderwijswereld zouden de leerlingen de klas niet zien als een ‘dierentuin’, niet als een ruimte waar ze verplicht moeten zijn en informatie ‘gevoerd’ krijgen maar als een omgeving waar zij zelf actief zijn en met de juiste hulp zelf kunnen leren en ontdekken. Om een dergelijk vrij leerklimaat te creëren is wederzijds vertrouwen essentieel. De leerlingen moeten weten wat ze aan de docent hebben, wat er verwacht wordt en wat zij van de docent kunnen en mogen verwachten. De docent zou hier in oog moeten hebben voor de verschillende behoeften van de leerlingen hier op inspelen, zijn tactiek veranderen waar nodig om waardoor hij uiteindelijk de kans heeft om net als de fotograaf dichtbij genoeg te komen om het beste eindresultaat te krijgen.

Misschien is dit beeld te idealistisch maar ik hoop dat ik het door kennis, ervaring en vallen en opstaan ieder jaar een stukje dichter kan naderen.


Wanting to know about black swans #blimage #blimageNL

juli 29, 2015

 

The start

foto zwarte zwanen uitdaging Jaap Soft

Within an hour after starting the #blimageNL challenge, the challenger himself, me, was challenged. It was not entirely fair, as my challenger had not written a story first himself 😄, but I decided to take the challenge up nonetheless. After all, it did not really come to me as a surprise. It was a bit unclear to me though, whether I was supposed to respond to the #blimage challenge, so in English, or the #blimageNL uitdaging, so in Dutch. Time permitting, I took it upon me to try to do both. English first.

The reasons for questions

Seeing the picture of the black swans in connection with the challenge triggered my brain into asking itself questions. Asking questions is not uncommon to me, after all I am a teacher. Asking questions is what I am supposed to do. Or am I?

Black swans are mostly black-feathered birds, with white flight feathers. The bill is bright red, with a pale bar and tip; and legs and feet are greyish-black. Cobs (males) are slightly larger than pens (females), with a longer and straighter bill. Cygnets (immature birds) are a greyish-brown with pale-edged feathers

Anyway. I always ask myself questions as I am always looking for answers. Or is it the other way around? I am curious. I want to know things. I want to understand what is going on. So now I want to know about this particular picture and black swans. I have an urgency to know and look stuff up and tell my surroundings immediately about what I have found, what I know. Is this actual learning? Not really, most, if not all, of what I have looked up I will have forgotten in a matter of weeks. Unless of course I do something with the information, like writing about it. So this should help. I have, by the way, learned that my surroundings don’t always appreciate my immediate sharing and have learned to curb myself there.

A mature black swan measures between 110 and 142 centimetres (43 and 56 in) in length and weighs 3.7–9 kilograms (8.2–19.8 lb). Its wing span is between 1.6 and 2 metres (5.2 and 6.6 ft). The neck is long (relatively the longest neck among the swans) and curved in an “S”-shape.
The black swan utters a musical and far reaching bugle-like sound, called either on the water or in flight, as well as a range of softer crooning notes. It can also whistle, especially when disturbed while breeding and nesting

The students

How many students want to know things? How many want to learn? How many want to know the stuff we want them to know? How many want to learn the things we want them to learn? How can we persuade students to go beyond mere knowing and start learning because they want to? How do we need to organize education to help them achieve this? I think we all want to know things and want to learn, to varying degrees, in varying ways. Choice in what and how would go a long way here.

The black swan is common in the wetlands of south western and eastern Australia and adjacent coastal islands. Black swans were once thought to be sedentary, but the species is now known to be highly nomadic. Black swans, like many other water fowl, lose all their flight feathers at once when they moult after breeding, and they are unable to fly for about a month.

The questions

Why a picture of black swans? Are they his favorite animals? Does it have anything to do with where they live or what they look like? Why is this guy in particular challenging me by the way? (I know him through blogs and twitter but I have never met him). Is it just a picture he likes or happened to stumble upon? What do I know about black swans? That’s what they are, aren’t they? What connections would this guy himself see between black swans and education? What connections do I see between this picture of these black swans and education? In general? Personally? How would my students react to this picture? Has the fact that I am a teacher in Biology anything to do with it?

The black swan is also very popular as an ornamental waterbird in western Europe, especially Britain, and escapes are commonly reported.

Questions kept popping up in my head and shapes of answers appeared. More and more the questions started focussing on meeting the challenge I had accepted. What to write about? How to write? A general story? A story focussing on me as a teacher? A story focussing on students? A magic mix? Shapes of stories appeared. And disappeared, just as quickly. My brain was working overtime, as it loves to do.

The black swan is almost exclusively herbivorous, and while there is some regional and seasonal variation, the diet is generally dominated by aquatic and marshland plants.

How to go about it

Work hard, rest hard. It is something that I have always seen as a good recipe for success. I used in in the days when I was still heavy into running long distance, alas long gone days.  I still use it in my professional career as a teacher. I try to install this recipe into my students, with varying results. The rest hard part is usually easier accepted.

Work hard in this case means looking up information, finding the answers to questions for which the answers can be found by simply looking them up. Filtering the information, putting different answers together, making edible soup of them. Discarding bits, adding new ones. Flavoring the soup by changing the order of things, changing the way they are connected, changing the words used.

Like other swans, the black swan is largely monogamous, pairing for life (about 6% divorce rate). Recent studies have shown that around a third of all broods exhibit extra-pair paternity. An estimated one-quarter of all pairings are homosexual, mostly between males. They steal nests, or form temporary threesomes with females to obtain eggs, driving away the female after she lays the eggs.

Resting hard in the days when I was still running was easy, especially once you had discovered for yourself how important  it was. Just lie down. Just sleep. Just watch a movie, read a book. Nothing physical. Nothing to it. A breeze, certainly after having worked hard, practiced hard.

Resting your mind hard, at least for me, is a little more challenging. Just lying down doesn’t do it. Watching a movie or reading a book sometimes does, but often I get distracted by my own thoughts. Doing nothing mental is hard to achieve. Going for a walk does do it for me, most times.
On the other hand, the mind does not need to be switched off from the topic completely. The mind is more able than the body. It just needs to be allowed to look at it from a different angle, a new perspective, a wider distance, to allow the hard information and the story to be told to come together, to fall into place.

The black swan is protected in New South Wales, Australia under the National Parks and Wildlife Act 1974.

The balance used to be perfect.
Running hard would be resting hard for the brain. Thinking hard would be resting hard for the body.

The black swan was a literary or artistic image, even before the discovery of Cygnus atratus. Cultural reference has been based on symbolic contrast and as a distinctive motif.

So….., I went for a walk, with my dogs. Dogs are great in distracting me. A different place to walk would certainly help too. Seeing new things, even though they look very similar to things seen before, guides the mind into new directions. So I went for a walk in an area I hadn’t walked in before, at least not in the last 30 years. The sun was shining and a slight breeze made for perfect walking conditions. A huge storm had run through the area and broken branches and trees were adding to the surroundings definitely looking like something different than usual.

The surprise that’s always there

And then I saw this.

foto black swans in captivity

A typical Dutch picture. A grassy field, a patch for vegetables to grow, some trees, blue skies filled with beautiful clouds, a high voltage tower, a fence. Not so typical is what is behind the fence: black swans in captivity. I had not seen these particular black swans before, but I had the knowledge that I could come across them. So in a way I was prepared, but still surprised, actually very much so by the sheer coincidence of seeing them on this walk! Who would have thought that? I did not zoom in to take another picture, I did not need feel the need to. Why do we fence off students in classrooms so often? Can we do this differently? How?

During the walk the story for my ‘#blimage black swan challenge’ was getting shape, after shape, after shape. Back home I did some more hard work, looking stuff up, writing, rewriting, and some more hard rest, watching a series on netflix, sleeping. I gave it all some time and at one point, as usual well before it all was really finished, I decided just to start writing on the final draft. This would be it. This is it. For now.

The story continues

By the way. I took another picture from a different spot in this garden. Again, of something not uncommon in Dutch gardens. But in this entire context I saw a connection I had never seen before and a question, one of those annoying things again that keep haunting me, popped up. In the same garden where black swans were kept in captivity there were garden nomes were allowed to run free. Who can get his head around that? I challenge you to #blimage!

foto garden gnomes wandering free

 


Source for information: Wikipedia, Black Swan

foto zwartezwanen

Disclaimer: as all my blogposts this one is a mere exercise to make my next one better.


De coach en zijn pupil #blimageNL

juli 29, 2015

Terwijl ik bezig was met het schrijven van een blogpost klikte ik op een van de openstaande tabbladen om wat informatie te controleren. Ik moest even zoeken, er stonden tenslotte 42 tabbladen open.

Ik vond de informatie die ik zocht, selecteerde de tekst en drukte de toetsen cmd en c tegelijkertijd in, met mijn linkerringvinger en linkermiddelvinger, respectievelijk. Een routinematige actie, veel gedaan, veel getraind en daarmee in het geheugen gegrift. Wat er zou volgen wisten de daarvoor verantwoordelijke delen van mijn lichaam ook al.

Terug naar het oorspronkelijk tabblad middels een klik, vervolgens simultaan linkerringvinger op cmd en linkermiddelvinger op c, beide vingers simultaan loslaten en de tekst als een 21e eeuwse goochelaar magisch laten verschijnen op het dan toe stukje witte scherm.

Na het maken van de keuze wat er moest gebeuren kostte het weinig moeite om de uitvoering tot een goed einde te brengen. Er was vaak genoeg op getraind, de noodzakelijke verbindingen in de hersenen waren gelegd, versterkt en onderhouden; de spieren in de handen en vingers hadden de benodigde tonus voor de noodzakelijke standen van de vingers een ontelbaar maal eerder bereikt en herhaalden haar als ware het niets. Het doel was bereikt. Een stukje tekst was gekopieerd.

Het doel was bereikt. Een beloning was dus verdiend. Zo besloten de hersenen, en zij stuurden hun signalen uit. Zo snel als er zojuist gekopieerd was werd er nu opdracht gegeven op een ander tabblad te klikken en in een ogenblik was het scherm veranderd van een wit achtergrond met tekst naar een bonte verzameling kleuren en een foto. De hersenen waren zich zeer wel bewust dat multi-tasking een fabel is en dat het alleen mogelijk is verschillende taken heel snel achter elkaar te doen, nooit tegelijkertijd, en dat er eigenlijk aan de tekst op de witte achtergrond gewerkt moest worden, maar overtuigden zichzelf zeer snel door op te merken dat als je taken heel snel uitvoert dit allemaal niet zo heel veel uitmaakt. Het zal wel, dachten ze zelfs zachtjes op de achtergrond.

Die plotselinge foto in beeld deed mij het klikken en scrollen stoppen. Dit was de foto.

foto coach en pupil

De foto greep mij aan en maakte iets in mij los. Ik bleef er even naar kijken. Ik bleef er langer naar kijken.

Op de foto zien we een meisje. Een meisje met op haar sportbroekje een nummer geplakt, het nummer 5. We zien dat het meisje staat op een betegelde ondergrond en dat achter haar een gebouwtje staat met ramen. We kunnen niet zien waar het is of wat er hier aan de hand is. Het meisje kijkt wel heel erg blij. Niet alleen heel erg blij, ook heel erg tevreden. Niet alleen heel erg blij en heel erg tevreden, ze kijkt vooral ook erg gelukkig. Ze kijkt alsof ze iets heeft bereikt waar ze hard voor heeft gewerkt. Het gezicht van de man zien we niet. We zien alleen dat hij een oranje shirt aan heeft en een gordeltje draagt. De oranje kleur suggereert dat het hier om Nederlanders gaat. Waarschijnlijk is hij ook blij. Dat kunnen we niet direct zien. Misschien is hij de vader, misschien is hij de coach?

We zijn benieuwd en gaan dus andere tabbladen openen en informatie zoeken.

Uit de kleding van het meisje kunnen we opmaken dat het hier waarschijnlijk handelt om atletiek. Na wat klikken en zoeken blijkt dat het hier gaat om de European Youth Olympic Festival dat op dit moment wordt gehouden in Tblisi gehouden wordt. “Het Europees Jeugd Olympisch Festival (EJOF) of European Youth Olympic Festival (EYOF) is een sportevenement voor jonge Europese sporters in de leeftijd tot en met 18 jaar, dat om de twee jaar wordt gehouden. Op het programma staan alleen olympische sporten. Tijdens het EJOF maken de atleten kennis met alle tradities van de Olympische Spelen. Zo verblijven de deelnemers gezamenlijk in een olympisch dorp. Het EJOF is bedoeld als stimulans voor jonge talenten om door te gaan op de nog lange, vaak moeizame weg naar de volwassen top. Met als absoluut hoogtepunt natuurlijk deelname aan de échte Olympische Spelen. Heel belangrijk is dat EJOF-deelnemers internationale wedstrijdervaring opdoen en dat zij kennismaken met leeftijdgenoten uit andere takken van sport en uit alle mogelijke landen.”
Het meisje dat we zien op de foto blijkt zojuist de 3000 meter gewonnen te hebben. Proficiat!

Wat mij aangreep in deze foto was de verbinding tussen wat ik zag als de coach en de pupil. Er is hard gewerkt, er is hard getraind, hersenen en spieren hebben zich voorbereid op een ultieme prestatie en die prestatie is er gekomen. De coach heeft hard gewerkt en de pupil zo goed mogelijk begeleid en voorbereid. De coach heeft de schema’s gemaakt waarmee de pupil steeds een stapje verder kon zetten, steeds een stapje beter kon worden, steeds een stapje harder kon lopen, steeds een stapje slimmer kon lopen. De pupil heeft hard gewerkt, de schema’s gevolgd en de stapjes gezet. De pupil heeft in de trainingen het uiterste gevraagd van haar lichaam. Omdat zij dit kon en het zelf zo graag wilde. Maar ook omdat de coach dit graag wilde en haar het vertrouwen gaf dat zij het kon. Tijdens de wedstrijd heeft de pupil wat zij geleerd had in praktijk gebracht. Zij heeft met haar hoofd de juiste tactiek bepaald en heeft haar spieren het werk laten doen. Het beloonde vertrouwen straalt uit de foto.

Ik denk dat de coach behalve blij ook trots is. Ik zou maar wat graag zo’n coach willen zijn! Proficiat!

Ik zag in de foto van een coach met zijn pupil ook een docent met zijn leerlingen. Continu samen op weg om er uit te halen wat er in zit. Om het maximale te bereiken moeten de inspanningen van beide kanten komen, in wederzijds vertrouwen. Er wordt geleerd volgens schema’s die de docent maakt en die werken voor de leerling. Soms moet er wat minder gedaan worden, soms wat meer, soms wat anders. Niet hetzelfde schema voor elke leerling, maatwerk waar dit ook maar kan. Zodat elke leerling zijn of haar topprestatie kan leveren. Het gevoel dat dit geeft is te zien op de foto en dat gun ik elke leerling. Je hoeft niet te winnen om te weten dat je jouw topprestatie geleverd hebt.

Ik heb ook nog verder gezocht op het wereldwijde web naar informatie over die coach, hoewel dat niet echt nodig was. De coach op die foto die ken ik wel. Het is mijn broer.

 


De #blimageNL lijst

juli 28, 2015

Ruim vier weken geleden startte ik de #blimageNL uitdaging en de reacties blijven nog steeds komen. De uitdaging is om aan de hand van een foto een persoonlijk verhaal over onderwijs te schrijven (blogpost + image = blimage). Als je een verhaal geschreven heb daag je vervolgens iemand die je kent uit dit ook te doen door hem een foto te sturen. Een eigen foto gebruiken mag ook. De blogposts die worden geschreven worden voorzien van de hashtag #blimageNL, zodat zij gemakkelijk kunnen worden teruggevonden, en op twitter gedeeld met deze hashtag.

Een lijst met de verzamelde bijdragen is hieronder te vinden. Er zijn inmiddels 80 verhalen! geschreven.

De lijst zal zeker nog blijven groeien en bevat een aantal pareltjes die zomaar eens edublog klassiekers zouden kunnen gaan worden. Wordt je geraakt door een verhaal deel dit dan met de schrijver en met ons. Ken je bijdragen die hier ontbreken, geef dit dan door. Ken je namen die ontbreken, daag ze uit!


Hanneke de Frel – Ontpoppen

Ankie Cuijpers – Zes maanden met pensioen en zes mooie herinneringen

Jufanita – Die eenzame auto…

Karin Winters – Blimage: van de rups en de vlinder

Adrienne de Kock – #BlimageNL

Sylvia Schouwenaars – De fotograaf

Hartger Wassink – Een leeg schoolplein


Juf Margot – Mijn route

Erwin Klaasse – #rozeistochmooier

Ilse Meelberghs – Niet overlaten aan halfdronken docenten of toevallig luisterende barmannen

Juf Maike – Waar mijn hart sneller van gaat kloppen in de klas

Florina Blokland – Wat te doen?

Sandra Verbruggen – Rups wordt vlinder, het onderwijs

Sandra Jantjes –  Kuikentje


Karin Donkers – Rood de kleur van…..

Jan Fasen – Een stuur met teveel toeters en bellen

Judith van Hooijdonk – De bloemen van Zuyd

Jannie van Maldegen – Rups

Tjeu Severeens – #BlimageNL

Ronald HeidanusFuck die kruk

Marita Teunisse – Verwondering in je klaslokaal


Patricia van Slobbe – Let’s get back to the drawing board

Michel van AstVraatzuchtig

Erwin Meyers – #blimageBE

Tim Geers – Die ene..

Han de Jonge – 15/16 start ik anders

Liesbeth MolWerkstukken-allergie

Martin Bootsma – Lezen als kritische handeling


Erik RedegeldOp zijn kop

Sander GordijnSamen de wereld ontdekken

Jasper BloemsmaKomkommertijd uitdaging

Jeroen SmitsGeen #icebucket, wel de #blimageNL challenge

Petra HolsteinUppie Oeg

Frans DroogDe coach en zijn pupil

Juf PetraPassend onderwijs

Mieke HaverkortFotofinish

Wieke HeikoopRupsjenooitgenoeg

Maaike ZymStrike!

Claire Ohlenschlager – Theotherusems


Juf Tania#BlimageNL, of hoe een foto je kan doen nadenken over onderwijs

Edith van Montfort – #BlimageNL, de rek is er (efkes) uit!

Karel Hermans – Het avondeten, betekenisvolle momenten en (leerling)reflectie

Ellen van RhijnOnderwijs #blimageNL


Jaap BosmanBlack swans, gnomes and Charles Peirce. #blimage #blimageNL

Titia BredeeSchoolbus

Sandra BeuvingOverschilderen of strippen…?

Een docent-geworden oud-leerling“Voor de leeuwen”

(Juf) DaphneBescherm je terrein


Brenda VerhagenCold as ice

Juf van DortBasis- of luxebehoeften

Dick van der WaterenVragen bij Uluru

Juf van DortDe juiste verkeerde voorspellingen

Juf van DortWaarom ook alweer?

Wilfred RubensEen ambivalent gevoel bij e-learning en #blimageNL

Elly MichielsFleurenVakantietijd…

Sandra VerbruggenDe kaart is niet het gebied


Pauline Maas – Kleurrijk Antillen

Boris Berlijn – Ceremony

Susan SpekschoorHome is wherever I am with my family

Frans DroogWat zie jij?

Rinke HuismanSchaduw

Remko BoersOnderweg

Karel Hermans – Het begin van een lessenserie, een betekenisvol moment


Tessa van ZadelhoffOver oude busjes en het verbreden van je horizon

Willem KarssenbergBelonen

Remko BoersOrde en chaos

Martin RingaldusWie helpt er mee om deze bak te vullen?

Juf IngerSamen?

Rob van Bakel – Meneer t is vakantie 😂

Juf Es, Esther Groenevelt – “Tell me and I forget, teach me and I remember, involve me and I learn.” Benjamin Franklin

Paul Laaper – Oliemannetje

Marieke Simonis – Nieuwe uitdaging


Rhea FlohrDraaiende bordjes

Juf HenrietteHoogvlieger?

Ralf HillebrandWaar sta je, wat zie je?

Wytze NiezenHet loopt als een trein

Karin WintersZonder kleuren maar wel met de geuren: gemaaid gras

Ashwin BrouwerBeeldvorming

Manon BonefaasRetrospectief en wensen

Manon KetzEen groen drieluik

 


 

Korte beschrijvingen van de verhalen zijn, per dag/week terug te vinden via de volgende links, dag 1dag2dag3dag4dag5, dag 6, dag 7, week 2, week 3, week 4, week 5 (volgt 😄). Gebruikte afbeeldingen zijn op het Pinterest bord #blimageNL te vinden.

Natuurlijk ook hier een afbeelding om je uit te dagen en te inspireren jouw onderwijsverhaal te schrijven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hangende kettingen

 


Dag vier, zeven nieuwe verhalen #blimageNL

juli 28, 2015

Het is inmiddels de vierde dag na de start van de #blimageNL uitdaging en opnieuw zijn er zeven verhalen geschreven. De uitdaging is simpel: ontvang een foto en schrijf naar aanleiding hiervan jouw verhaal over onderwijs, daag vervolgens iemand die je kent uit met een nieuwe foto die je hem/haar stuurt. Het resultaat is verbijsterend, fantastische verhalen door bevlogen onderwijsmensen.

Hieronder een korte introductie van deze vierde set van zeven verhalen. Je kunt ze lezen voor wat zij zijn of wat zij met je doen. Je kunt ze misschien ook gebruiken om inspiratie op te doen om zelf aan deze #blimageNL uitdaging mee te gaan doen (of iemand uit te dagen!). Zie hier voor de achtergrond en de ‘regels’. Veel leesplezier! Veel inspiratie!

Patricia van Slobbe, ex-docent Engels, ex-teamleider, nu zelfstandige, schreef het verhaal ‘Let’s get back to the drawing board‘, over inspiratieloze schoolgebouwen, over warmte, originaliteit en humor, over aversie en heimwee, over hoe een eigen plek kan ontstaan ondanks de stenen om je heen, over leren niet langer vastzetten in een schools gebouw, over leren in de samenleving integreren door functies te combineren, sport, kinderopvang, bejaardenhuis, buurthuis, over omgeving gedreven contextrijk leren, over hoe een gebouw kan dicteren of inspireren.

Michel van Ast, senior trainer/adviseur op gebied onderwijs en ICT, schreef het verhaal ‘Vraatzuchtig‘, over de intrinsieke wens om te weten en weten te delen, over dat weten niet hetzelfde is als leren, over het belang van (parate) kennis, als basis van goed functioneren, bouwsteen van meer leren, en voeder van creativiteit, over de inspanningen die leerlingen dienen te leveren, over de intrigerende ‘Learn This’ button.

Erwin Meyers, leraar wiskunde aan de WICO Campus TIO in Overpelt, schreef het verhaal ‘#blimageBE‘, over het altijd aanwezige verlangen naar het gevoel van vrijheid, over aversie opwekkend voorgekauwd lesvoedsel, over reizen over grenzen, tegen grenzen aanlopen,  over pracht en praal en toch, over reizend leren wat in een klas niet kan, over de wens leren te relativeren, te leren relativeren, met een prachtige quote van Thoreau.

Tim Geers, leerkracht groep 5 Laakkwartier Den Haag, schreef het verhaal ‘Die ene..‘, over die ene blanke sprinter, over die ene leerling een briefje geeft aan de leerkracht, over die ene leerling die iets wil vertellen, maar het alleen kan als het samen kan met de meester, over dat het toch alleen kan, samen met de klas, over die ene die nooit alleen blijkt te hoeven zijn.

Han de Jonge, directeur obs De Globe in Rotterdam-Zuid, directeur Open Ruimte, schreef een ‘15/16 start ik anders‘, over starten met een nieuwe groep, elkaar leren kennen, over snaren die je raakt, jouw snaren die geraakt worden, over gesprekken en feestjes, over een Life Changing Event, over zomaar ineens de wereld van een andere kennen.

Liesbeth Mol, leerkracht groep 8 de Meent in Waalre, schreef het verhaal ‘Werkstukken-allergie‘, over het ding dat werkstuk heet, over het begeleiden van het proces, leuk, over het nakijken, volgens een model, zowel het klad als de finale versie, jeukveroorzakend vreselijk, over niet goed dus anders, over 3O leren, over tevredenheid maar toch nog beter, over zoeken naar beter zoeken.

Martin Bootsma, leerkracht op de A. Bekemaschool in Duiven, leraar van het jaar po 2012, schreef het verhaal ‘Lezen als kritische handeling‘, over het verbranden van boeken, soms vanwege één zin, soms vanwege taalgebruik, soms vanwege het gedachtengoed, over het averechtse effect dat dit kan hebben, over voorlezen uit ‘moeilijke’ boeken aan basisschool leerlingen, over het belang van context en de taak van de docent, over lezen om de werelden achter de verhalen te openen voor kinderen, over het belang van een belezen leerkracht voor het ontwikkelen van kritisch lezende leerlingen.

En natuurlijk weer een plaatje voor als je de uitdaging aan wilt gaan. Je kunt je ook laten uitdagen door een van de afbeeldingen op het Pinterest #blimageNL bord waar alle gebruikte afbeeldingen worden verzameld. Er is geen limiet aan hoe vaak de afbeelding mag worden gebruikt.

foto ijsberg cc wikipedia

 

 

 

 

 

 


Weer zeven nieuwe verhalen in weer één nieuwe dag #blimageNL

juli 27, 2015

Nee, dit is niet dezelfde blogpost als die van gisteren, of die van eergisteren. Hij lijkt er wel op.

Het is inmiddels drie dagen geleden dat ik hier een oproep deed. Een oproep om een persoonlijk verhaal te schrijven over onderwijs aan de hand van een aangeleverde foto. In de derde dag na de eerste oproep zijn er opnieuw zeven verhalen verschenen. Ongelofelijk! Ik word stil en warm.

Sommige bijdragers schrijven een ander verhaal dan zij gewend zijn te doen. Sommige bijdragers hadden al een tijdje niet geschreven, sommige bijdragers ontdekken blogs die zij niet kenden. Er gaan hopelijk bijdragers zijn die niet eerder hebben geblogd. De opzet van #blimageNL stimuleert creatief denken en er ontstaat een dialoog, er ontstaan verbindingen binnen zich uitbreidende persoonlijke leernetwerken. De #blimageNL uitdaging zorgt voor een blootstelling aan nieuwe ideeën, nieuwe bronnen, nieuwe mensen en misschien zo voor een nieuwe blik op jezelf. #blimageNL gaat over leren door het vertellen van verhalen.

Hieronder een korte introductie van de derde zeven verhalen. Je kunt ze lezen voor wat zij zijn of wat zij met je doen. Je kunt ze misschien ook gebruiken om inspiratie op te doen om zelf aan deze #blimageNL uitdaging mee te gaan doen (of iemand uit te dagen!). Zie hier voor de achtergrond en de ‘regels’. Veel leesplezier! Veel inspiratie!

Karin Donkers, schoolleider op een school voor Ontwikkelingsgericht Onderwijs , schreef het verhaal ‘Rood de kleur van…..‘, over de vele variaties van één kleur, over de vele variaties onderwijs die er nodig zijn voor de vele variaties aan leerlingen, over de bereidheid en noodzaak verder te kijken dan onze eigen kleur.

Jan Fasen, directievoorzitter Mundium College, schreef het doordacht relevante verhaal ‘Een stuur met teveel toeters en bellen‘, over de nooit gekozen en niet te kiezen weg naar de toekomst, over handen en hoofd, over mentoren en schijnbare valse starts, over dat het NOOIT aan kinderen ligt, over het stuur dat vooral in de handen van de leerlingen zou moeten liggen.

Judith van Hooijdonk, I-adviseur bij hogeschool Zuyd, schreef het verhaal ‘De bloemen van Zuyd‘, over hoe ragfijne draadjes bloemen kunnen bouwen, over de invloed van munten op de hoeveelheid, de kleur, de geur van bloemen, over de bereidheid en de grenzen van mensen.

Jannie van Maldegen, ex-juf, schreef het verhaal ‘Rups‘, over de liefde voor leerlingen én voor de natuur, over een kleuterjuf die langzaam maar zeker een schooltuinjuf wordt en dan als vanzelf een wijktuinjuf, over niet meer werken in een school en het niet missen omdat er nog iets mooiers is gevonden.

Tjeu Severeens, docent, schrijver en organisator, schreef het verhaal ‘#BlimageNL‘, over pijlers die zorgen dat het werkt, over een toevallig streng gezicht, een wens en durf tot provoceren, gewoon goed uitleggen, over balans creëren en blijven vervellen, elke vijf jaar iets anders, een nieuwe vlinder telkens weer, over naar het einde van de vakantie snakken omdat je weer iets nieuws wil, mag en kan gaan doen.

Ronald Heidanus, meester in onderwijs en opvoedingsoptimist, schreef het gevoelige gevoelvolle verhaal met de toch verrassend passende titel ‘Fuck die kruk‘, over het waarnemen van waarnemingen, over prikkels en ze leren negeren of uitschakelen, over tl-balken, rekenen en eten, over vragen stellen die ruimte voor antwoord laten, over zien en kansen bieden, over het geven van woorden zonder ze te gebieden, meesterlijk.

Marita Teunisse, juf in het speciaal onderwijs, schreef het verhaal ‘Verwondering in je klaslokaal‘, over steeds meer vast komen te zitten in wat er moet volgens de schema’s, over verwondering als het beste leermoment, over het belang van spelen, niet alleen voor kleuters, over spelen dat leren is, over proberen dat leren is.

En natuurlijk weer een plaatje voor als je de uitdaging aan wilt gaan. Je kunt je ook laten uitdagen door een van de afbeeldingen op het Pinterest bord waar alle #blimageNL afbeeldingen worden verzameld.

foto achtbaan cc wikimedia

 

 

 


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 4.374 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: