Laat leerlingen tops en tips geven

juni 25, 2015

Gisteren heb ik hier geschreven over het belang van het motiveren van leerlingen: 10 tips om de leerling te motiveren. Dit was naar aanleiding van een onderzoek door het LAKS en gepubliceerd in Trouw. Eveneens gisteren heb ik op twitter een korte uitwisseling gehad met Arjan van der Meij van De Populier in Den Haag naar aanleiding van zijn tweet:

Blogpost leerlingen geven tops en tips 2015-06-25_0651

Het kan snel gaan.

Vandaag lees ik op Nu.nl (zie onderaan voor de volledige tekst) dat er in de Tweede kamer voldoende steun is voor een voorstel om scholieren op het voortgezet onderwijs mee te laten doen aan de beoordeling van hun docenten. Een voorstel van het LAKS.

Ik ben daar helemaal voorzichtig vóór!

Ik ben van mening dat leerlingen op een bepaalde manier experts zijn in leren. Het is iets dat zij de hele dag doen, of ondergaan. Zij kijken anders tegen bepaalde zaken aan dan docenten, die ook op een bepaalde manier experts zijn in leren, maar vooral doceren.

Van twee kanten bekeken wordt iets altijd beter.

Met de oprichting van het Education Design Lab op onze school hebben leerlingen zelf de eerste stappen gezetten om het gesprek met docenten en school aan te gaan om hun lessen nog beter te krijgen. Zij hebben inmiddels zitting gehad in de sollicitatie commissie voor de nieuwe teamleiders, een groene kaart systeem ontwikkeld om leerlingen meer zeggenschap over hun activiteiten tijdens de lessen te garanderen, en zijn nu bezig met de ontwikkeling van een TOPTIP systeem om docenten van feedback te voorzien.

En daarin schuilt mijn voorzichtigheid. Feedback geven is iets heel anders dan beoordelen.

Er is een verschil tussen scholen de ruimte geven leerlingen een stem te geven en dit van onderop te laten ontstaan en het verplichten van scholen hier iets mee te doen. Het kan heel eenvoudig.

Blogpost leerlingen geven tops en tips 2015-06-25_0713

Ik ben er van overtuigd dat het LAKS, de VVD en de PVDA het goed bedoelen. Ik hoop dat het plan geen beoordelingsinstrument gaat opleveren maar een deelinstrument. Ik hoop van harte dat het deze keer lukt in het onderwijs dit niet te laten verworden tot een papieren tijger en dat de ruimte en het belang van feedback waarover nu wordt gesproken niet gaat worden gevangen in een papieren kooi.

Bij United4Education is er binnen het transitiepad De Leerling Centraal aandacht voor het verzamelen van allerlei initiatieven waarbij de leerling een stem heeft gekregen of bezig is te krijgen in zijn eigen leren. Het delen van voorbeelden is een van de doelen van United4Education om zo positieve ontwikkelingen te verbinden, verbreden en versterken. Een mooie stem is natuurlijk die van de feedback gevende leerling, aan de docent, of aan de school. Ken je meer voorbeelden van leerlingen die docenten feedback dan wil je oproepen ze te delen. Bijvoorbeeld als reactie op dit blog. Of waar dan ook. Wat voor de een volkomen logisch, standaard en geaccepteerd is kan voor de ander een vergezicht zijn dat onbereikbaar lijkt.

De volledige tekst van het artikel op Nu.nl:

In de Tweede Kamer is er steun te vinden voor een voorstel om scholieren op het voortgezet onderwijs mee te laten doen aan de beoordeling van hun docenten.

Het voorstel komt van de belangenbehartiger voor scholieren LAKS.

VVD-Kamerlid Karin Straus wil nu dat de mening van leerlingen onderdeel gaat uitmaken van het personeelsbeleid van de school. Het voorstel kan op steun rekenen van de PvdA waarmee er een meerderheid is in de Tweede Kamer.

“Wij willen graag dat er op scholen professioneel personeelsbeleid wordt gevoerd en dat het oordeel van de leerlingen daar een serieuze rol in krijgt, zij ervaren immer dagelijks hoe er les gegeven wordt”, stelt ze.

LAKS-voorzitter Andrej Josic: “Anderen zien de docenten alleen in de wandelgangen. En als ze bij de lessen gaan kijken zijn die er op afgestemd”, stelt hij.

Uit onderzoek van de Inspectie voor het Onderwijs blijkt dat maar 42 procent van de scholieren zich momenteel gemotiveerd voelt door de docent.

Maatregelen

De invloed voor scholieren is voor LAKS een onderdeel van een pakket maatregelen om de motivatie op te krikken en de kwaliteit van de lessen te kunnen verbeteren.

Sommige scholen gebruiken de input van scholieren nu al. Volgens het LAKS worden op het Maartenscollege in Groningen zelfs al sollicitatiegesprekken gevoerd door de scholieren.

Hoe de scholen de betrokkenheid van de leerling versterken wil de VVD-politica niet precies invullen. Dit mogen scholen zelf bepalen.

Variant

“Je kan dit doen in een milde vorm, door bij de zoektocht naar een nieuwe docent leerlingen te laten meebeslissen bij het opstellen van een profiel, maar je kunt ook denken aan een variant dat je scholieren vraagt of iemand wel of niet een vaste aanstelling krijgt. Of je kunt via enquêtes scholieren vragen om docenten te beoordelen.”

Volgens Straus gaat het de scholieren echt niet alleen om de populariteit van de leraar, maar gaat het juist om de manier van lesgeven.

PvdA-Kamerlid Tanja Jadnanansing is er eveneens erg voorstander van dat jongeren kunnen meepraten over de kwaliteit van het onderwijs.

Feedback

“Daarom steunt de PvdA voorstellen die leerlingen helpen om positieve feedback te geven aan hun docenten. Zo helpen zij leraren om nog beter les te geven en daarmee komen scholieren weer een stapje dichterbij de beste editie van zichzelf te worden.”, aldus Jadnanansing.

Donderdag debatteert de Tweede Kamer over een wetsvoorstel om de inspectie op scholen te verbeteren. Straus zal daarbij haar voorstel om de positie van scholieren bij de beoordeling van docenten wettelijk te verankeren.

 


De hand toelichting

juni 21, 2015

Donderdag heb ik hier een post geplaatst, getiteld De hand. Deze post heb ik ook aangeboden voor plaatsing op de site van HetKind. In reactie hierop werd mij gevraagd een toelichting te schrijven over de achtergronden en de redenen voor het schrijven van De hand. Deze toelichting  is hieronder te vinden.

Dit jaar ben ik voor het eerst actief als blogger voor HetKind. Voorafgaand aan de onderwijsavonden die regelmatig door NIVOZ / HetKind worden georganiseerd komen een aantal van de bloggers van HetKind bijeen om te praten over en actief te zijn met bloggen en onderwijs.

Afgelopen woensdag was dit in de vorm van een workshop over fenomenologie, naar aanleiding van een eerder hierover verzorgde masterclass door Max van Manen. Een onderdeel van de workshop was het met elkaar in groepjes bespreken van eerder geschreven, of speciaal geschreven, blogposts en deze dan met een fenomenologische bril bekijken. Ik was van plan geweest hiervoor speciaal een blogpost te maken en hij zat ook deels in mijn hoofd maar had geen tijd kunnen vrijmaken hem daadwerkelijk te schrijven.

Samen met Femke Cools en Rob Bekker heb ik de verhalen die zij hadden meegenomen besproken, om de essentie ervan te achterhalen en te zien wat nu het moment was dat zij probeerden te delen en hoe dit er fenomenologisch geschreven uit zou kunnen gaan zien. Hoe beschrijf je een moment achteraf op een wijze die recht doet aan het moment zonder vervuiling achteraf? Het verhaal dat ik in mijn hoofd had werd hierbij stapsgewijs duidelijker en in onze uitwisselingen werd de essentie van het moment dat ik probeerde te vangen steeds dichter bereikt. Zeker toen de vraag gesteld werd of ik iets aan de uitwisseling had gehad en dit moest verwoorden zag ik het moment zoals ik het moment had beleefd.

Toen ik thuiskwam heb ik meteen geschreven. En op publish gedrukt.

Het verhaal dat ik heb geschreven kwam naar boven omdat ik regelmatig na afloop van dit soort momenten bedenk dat ik niet in staat ben wat ik voel op dat moment zelf voldoende over te brengen. En dat bedenken is natuurlijk voelen.

De belangrijkste reden dat dit verhaal naar boven kwam is echter omdat het voor mij de zingeving van lesgeven illustreert. De parels die je voelt in onderwijs die niet zijn te meten. En nooit te vergeten. Daarmee waard om te delen.

Een ervaring als deze fenomenologisch beschrijven, en publiek maken, zie ik als een goede oefening voor mijzelf en als een verrijking door zijn verbreding.

De hand en De hand toelichting zijn inmiddels ook gepubliceerd als gecombineerd verhaal op de site van HetKind.


Eerste indrukken eindexamen biologie 2015

mei 21, 2015

Gisteren was het eindexamen biologie voor het vwo. Na afloop werd ik gebeld om mijn eerste indrukken te delen met scholieren.com. Dit is wat er niet veel later op hun website te lezen was.


 

Eindexamen biologie 2015 sentimeter 2015-05-21_0414

 

Voor ruim 20.000 vwo’ers stond op woensdagmiddag biologie op het programma. En dat is altijd zo’n examen waarvan je niet weet wat je kunt verwachten. Maar het examen sloot prima aan op de geleerde stof.

Marieke Gelderblom is blij met hoe het ging. “Het was een vrij standaard examen met de verwachte onderwerpen zoals ecologie, afweer en dna”, vertelt Marieke. “Sommige vragen waren echt pittig, maar ik vond het niveau goed. Het was best een kort examen.”

Ook vwo’er Daniëlle Fluks stond snel weer buiten. “Al na anderhalf uur zelfs”, vertelt ze opgewekt. “Ik heb expres de moeilijke examens geoefend en daar zaten veel inzichtvragen in. Bij dit examen viel dat mee, ik kon echt veel opzoeken in mijn BINAS. Mijn klasgenootjes vonden het ook een prima examen, heel standaard eigenlijk en bijna elk onderwerp kwam aan bod.”

Minder ecologie

Het onderwerp dat veel scholieren meer hadden verwacht, was ecologie. “De afgelopen jaren werd er in de examens veel aandacht aan besteed”, vertelt scholier Yvano Aguiar. “Ik was blij dat dit examen gevarieerder was, bijna alles kwam aan bod. Het enige wat ik gek vond was een vraag over dna, dat was meer forensisch dan biologie.”

Dat het een examen met veel variatie was, vond ook Hilde van Burgeler. “Eigenlijk zat elk onderwerp wat ik had verwacht erin en mijn klasgenootjes vonden dat ook”, vertelt ze. “De lessen en oefenexamens hebben me goed voorbereid. Ik was ruim op tijd klaar en heb mijn resterende tijd gebruikt om alles rustig na te kijken. Ik ben tevreden.”

Een goede mix

Docent Frans Droog van het Wolfert Lyceum in Bergschenhoek vond het een degelijk biologie-examen. “Zoals hij hoort te zijn. Het was een goede mix van onderwerpen met hier en daar een lastige vraag, maar over het algemeen niet te moeilijk”, vertelt hij. “De afgelopen jaren kwam er enorm veel ecologie voor in de examens, maar dit jaar was dat een stuk minder. Dat is een goede zaak wat mij betreft. Ook de lengte was prima, ik denk niet dat er veel leerlingen in tijdnood zijn gekomen.”

Bij het LAKS zijn om 18:00 pas 600 klachten binnen.


 

Ik denk en hoop dat mijn leerlingen goed waren voorbereid en dat ze het examen als goed te doen hebben ervaren. We gaan het zien. Een aantal vragen heb ik reeds kunnen nakijken. Logischerwijs kan ik daarover nog niets vertellen. Dat zal ik zeker op een later moment op deze plaats wel doen. Ik ben benieuwd naar de landelijke ervaringen en ook wel een beetje naar die vermaledijde N-term. Laat die niet zo verrassend zijn als de jaarlijkse schommeling in de WOZ-waarde van mijn huis.


Mijn persoonlijke waarom

mei 17, 2015

Blogpost Mijn persoonlijke waarom 43315950

Deze blogpost is een antwoord op een hier door Ilse Meelberghs gestelde vraag, ‘benieuwd naar je persoonlijk why…’

Bij mij in de les mag die vraag niet gesteld worden. Waarom?

Je kunt niet vragen: “Waarom is gras groen?”
Je kunt wel vragen: “Waardoor is gras groen?”

Je kunt niet vragen: “Waarom zijn mensen soms niet aardig?”
Je kunt wel vragen: “Hoe komt het dat mensen soms niet aardig zijn?”

Je kunt niet vragen: “Waarom heb ik dit cijfer voor deze toets?”
Je kunt wel vragen: “Hoe is dit cijfer voor deze toets tot stand gekomen?”

Er is geen waarom. Waarom? Er is geen antwoord op de vraag waarom.

Toch wordt die vraag veel gesteld. Waarom? Waarom wordt die waarom vraag zoveel gesteld?

Waarom is een vraag die je eigenlijk nooit zou moeten stellen. Eigenlijk is een woord dat je eigenlijk nooit zou moeten gebruiken. Moeten is een woord dat je eigenlijk nooit zou moeten gebruiken.

Mijn persoonlijke waarom?

Het geeft mij een goed gevoel als ik iets kan doen dat ik zinnig vind. Het geeft mij een goed gevoel als ik iets kan doen dat een beroep doet op mijn meesterschap. op iets waar ik goed in ben. Het geeft mij een goed gevoel als iets kan doen waarvan ik zelf heb bepaald dat ik dat wil doen.

Ik wil graag dingen doen op een manier die leuk is, voor mij en voor de anderen met wie ik ze doen. Ik wil graag plezier maken, voor mezelf en voor de anderen die al dan niet toevallig om mij heen zijn.

Het geeft mij een onplezierig gevoel dat sommigen veel hebben en anderen niet(s). Daar waar ik kan doe ik hier iets aan en mee. Het geeft mij een onplezierig gevoel dat mensen op hun werk hun persoonlijkheid soms zo gemakkelijk inleveren. Daar waar ik kan breng ik dat ter sprake.

Waarom al die dingen mij een goed gevoel geven? Waarom ik die dingen wil doen? Goede vragen! Waarom stel jij ze? Wat zorgt ervoor dat jij ze stelt? Of niet?

Mijn antwoord op de niet te beantwoorden vraag? Waarom? Daarom! :-)

Denk na over de vraag. Ga niet op zoek naar een antwoord.

Fijne zondag!

Andere reacties op de gestelde vraag:
Wanneer wordt een bruggenbouwer een brugwachter


Leer me dan!

mei 13, 2015
Blogpost Leer me dan drukdruk
In Belgie wordt gewerkt aan een grote hervorming van het vervolgonderwijs. Hieronder de bijdrage van een leerling, Alice Elliot, aan het debat hierover. Het is een beschrijving van een gedreven persoon met een oproep aan het onderwijs. Het is niet de standaard maar het geeft zeker te denken. Het betreft de situatie in Belgie maar is misschien niet zo heel veel anders in Nederland. Zien docenten hun leerlingen wel vaak genoeg zoals zij thuis doen? Zijn docenten zich bewust van de druk die leerlingen voelen? Durven docenten na te denken over het doel van onderwijs als leerlingen dit soort meningen delen en dit soort vragen stellen?

Het is donderdagavond, half twaalf. Met mijn cursus wiskunde voor me zit ik aan één stuk door te geeuwen. Een verdieping lager liggen mijn ouders al in hun bed. Slaperig werk ik een vraagstuk over goniometrische functies af om zodadelijk nog een laatste keer de leerstof Romeins Recht door te nemen. De afgelopen week heb ik elke avond tot na elf uur voor school gewerkt. Morgen heb ik drie herhalingstesten. En dit weekend wordt al even druk want er moeten twee presentaties en een groepswerk worden afgewerkt.

Ik zit in het vijfde jaar ASO Latijn-Moderne talen, en natuurlijk heb ik niet altijd zoveel werk als hierboven beschreven. Maar de avonden waarop ik meer dan een uur vrije tijd over heb, zijn schaars geworden. Veel van mijn vrienden hebben hobby’s moeten opgeven omdat ze die niet langer konden combineren met school.

In vergelijking met de energie die ik in studeren stop, hou ik er enorm weinig aan over. En dat is jammer.

Het Algemeen Secundair Onderwijs heeft als functie een zo breed mogelijke basis mee te geven. Hoewel ik vrijwel continu bezig ben met school, heb ik niet het gevoel dat ik de afgelopen jaren zoveel heb geleerd. Vraag me iets over de aardrijkskundeleerstof van het derde jaar en ik sta met mijn mond vol tanden. In vergelijking met de energie die ik in studeren stop, hou ik er enorm weinig aan over.

Wanneer een examen gedaan is, telt alleen nog de leerstof van het volgende vak. De leerstof die we er een paar dagen eerder wanhopig in gepropt hebben, is volledig naar de achtergrond verdwenen. Vrijwel alle details ben ik direct na het examen alweer vergeten. En wanneer mijn jongere zusje me twee jaar later komt vragen of ik haar kan helpen met chemie, of haar wil ondervragen over geschiedenis, merk ik dat ik er bijna niets meer over weet.

En dat is jammer. Is onze manier van onderwijs wel zo efficiënt en rendabel wanneer meer dan drie kwart van de leerstof uiteindelijk in ons kortetermijngeheugen belandt? We worden gedurende het schooljaar wel aangespoord om te herhalen, maar iedereen weet dat slechts een enkeling dat ook daadwerkelijk doet. Moeten we niet dringend eens op zoek gaan naar een andere manier van onderwijs? Een manier van onderwijs die wél efficiënt en rendabel is, die ervoor zorgt dat we er op lange termijn veel meer aan hebben?

Neem nu de taalvakken. Zou talen leren niet veel meer praktijkgericht moeten zijn? Want in vergelijking met het aantal uren dat we erin stoppen, hebben slechts weinigen het gevoel dat ze na afloop van hun humaniora écht goed Frans kunnen. We hebben het vak nochtans wel zo’n drie tot vijf uur per week. Met de moderne technologieën zouden we daarvan toch minstens een uurtje al Skypend moeten kunnen doorbrengen? Met Franstalige scholen bijvoorbeeld. Een taal leren door te spreken met Franstaligen lijkt me veel zinvoller dan zinnetjes vertalen en woordjes leren in je werkschrift.

School krijgt mijn honger naar kennis niet gestild.

Ik ben altijd leergierig geweest, maar heb het gevoel dat school me niet meer echt kan boeien, kan motiveren. Mijn motivatie om voor school te werken is om mijn ouders tevreden te stellen, om mijn jaar niet over te moeten doen, om zo veel mogelijk toekomstmogelijkheden open te houden. Mijn motivatie is géén honger naar kennis, terwijl dàt het juist zou moeten zijn. Of laat ik het anders zeggen: school krijgt mijn honger naar kennis niet gestild. De dingen die ik op school leer zijn ongetwijfeld belangrijk, maar vaak slaag ik er niet in om het nut er van in te zien. Geschiedenis, talen, godsdienst, esthetica… Ik vind het allemaal enorm interessant, en toch zit ik een groot deel van de leerstof gewoon zonder nadenken van buiten te blokken.

Waarom die acht op tien me dan toch blij maakt weet ik niet. Het is een teken dat ik goed geleerd heb, een bevestiging dat er niets mis is met mijn geheugen, dat ik in staat ben om na te denken. We leren dat een acht op tien goed is, een zes middelmatig en een vier ondermaats. Punten lijken wel het enige wat van belang is, niemand die zich afvraagt of we van al dat studeren ook daadwerkelijk iets geleerd hebben.

Die cijfergerichte motivatie is volgens mij volledig fout. Het is juist zo belangrijk dat jongeren gemotiveerd worden om écht te willen leren, en niet om hun ouders tevreden te stellen, of gewoon om de beste van de klas te zijn. Leren zou geen verplichting, last of straf moeten zijn, maar iets wat we graag doen. We zitten tenslotte twaalf jaar lang op de schoolbanken, dan kunnen we toch proberen om van die periode iets leukers te maken?

Onze samenleving verandert enorm snel, maar het onderwijs lijkt niet mee te veranderen.

Leraren moeten zich aan hun leerplannen houden en dat lijkt het allerbelangrijkste. Dat de leerlingen in staat zijn om een zelfstandig, gezond en maatschappijkritisch leven te leiden wanneer ze de middelbare school verlaten, lijkt bijzaak.

Dat die eindtermen niet werken, verbaast me eerlijk gezegd niet.

Leren leren, sociale vaardigheden, opvoeden tot burgerzin, milieu- en gezondheidseducatie. Het zijn allemaal mooie eindtermen – en ook erg belangrijk – maar blijkbaar moeilijk haalbaar. Na vijf jaar middelbare school worstelen velen nog steeds met onze studiemethode, weten we nog veel te weinig over actuele politiek en moet ik vaststellen dat leeftijdsgenoten vaak liever het papiertje van hun koek op de grond achterlaten, dan dat ze twintig meter naar de vuilnisbak lopen.

Dat die eindtermen niet werken, verbaast me eerlijk gezegd niet. Leerkrachten weten niet hoe die vaardigheden en attitudes aan te pakken, want ze gaan over meer dan hun afgebakend vakgebied. En je kan er geen cijfer op plakken.

Ik denk dus dat ons onderwijssysteem dringend toe is aan verandering. Meer permanente evaluatie en herhaling, minder marathonblokken om snel weer te vergeten. Dat is veel zinvoller. En als je leerlingen wil motiveren om te leren, dan moet je ze ook tonen waaròm leren zo belangrijk is, en hoe geweldig het is om veel te weten. Je moet hen aan projecten laten werken waar ze achteraf ook fier op kunnen zijn, in plaats van ze hapklare brokken leerstof te presenteren die ze totaal niet kunnen plaatsen in de wereld.

Leerstof moet ons nieuwsgierig maken en een nieuwe wereld doen opengaan, in plaats van ons alleen te doen zuchten.

Je moet niet verwachten dat leerlingen vanzelf het nut inzien van de leerstof. Leerkrachten moeten net veel meer energie steken in het doen inzien van dat nut en wat je ermee kan bereiken. Door leren leuker te maken. Leerstof moet ons nieuwsgierig maken en een nieuwe wereld doen opengaan, in plaats van ons alleen te doen zuchten over het aantal pagina’s dat tegen morgen weer geblokt moet worden.

Het einde van mijn middelbare schoolcarrière komt stilaan in zicht. Grote veranderingen zal ik dus niet meer meemaken. Maar voor mensen zoals mijn jongere zus, hoop ik dat ze ooit even hard naar school zullen uitkijken, als naar vakantie.

Update: Na het verschijnen van deze post kreeg ik een reactie uit Belgie in de vorm van een tweet van @AnnDejaegher. Het blijkt dat Alice Elliot gisteren op de Belgische T.V. was in het programma Reyers Laat en hier sprak met de Vlaamse minister van onderwijs Hilde Crevits, die ver kan meegaan in de mening van Alice over het huidige onderwijs. De minister sluit zich aan bij Alice en wil docenten meer vrijheid geven. De uitzending is hier terug te zien.

Bron:
http://charliemag.be/wereld/leren/


Eindexamen

mei 12, 2015

Eindexamen definitie 2015-05-12_1649


Google Collecties

mei 5, 2015

Blogpost Google Collections CollectionsGoogle

Google+ is vandaag gestart met een nieuw onderdeel: Google+ Collecties. Google beschrijft het zelf als een nieuwe manier om posts te organiseren. Met Collecties kunnen borden worden gemaakt waarop afbeeldingen, video’s and andere content rondom een bepaald thema kunnen worden verzameld. Het lijkt erg op het inmiddels zeer populaire Pinterest. Gebruikers kunnen meerdere collecties aanmaken en openbare collecties volgen waarin zij geïnteresseerd zijn. Collecties zijn nu te gebruiken op het web en op Android en binnenkort zullen iOS versies volgen.

Een kort overzicht van de eigenschappen van  Collecties.
– Collecties zijn gelinkt aan het account van de maker. Ze zijn zichtbaar via een tab op je profiel.
– Mensen die jou volgen, volgen automatisch al jouw Collecties.
– Het is mogelijk individuele Collecties te volgen. Nieuwe bijdragen op Collecties die je volgt verschijnen in je eigen tijdlijn.
– Er is een (vooralsnog onbekende) limiet aan het aantal Collecties dat je kunt maken.
– De eigenaar van een Collectie kan zien wie deze Collecties volgt.
– Je kunt op je Google+ profiel aangeven of zichtbaar is welke Collecties jij volgt.
– Je kunt beperken wie jouw Collectie kan zien. Dit kan handig zijn als je iets alleen met familie of vrienden wil delen.

Voorbeelden en inspiratie zijn te vinden op de Featured Collections page.

Ik heb het even uitgeprobeerd en het is erg overzichtelijk en eenvoudig hoe items aan een Collectie kunnen worden toegevoegd.

Blogpost Google Collections 2015-05-05_1037

Mijn eigen eerste voorbeeld is hier te vinden.

Google+ blijft een van de sociale media die ik zelf het minst gebruik en ik betwijfel of mijn gebruik door Collecties zal gaan toenemen. Maar het zou zomaar kunnen. Voor mensen die Google+ wel veel gebruiken is het een welkome aanvulling, organisatie op interesse is altijd handig. Voor het onderwijs blijft de leeftijdslimiet die Google+ hanteert, 13+, mogelijk een horde.


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 4.202 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: